blogheader
Martin's blog
Martin's belevenissen
 

Utrecht CS

Ik mis blijkbaar wel eens wat 'hot-news'. En hoewel je dan wel eens ├ęcht iets mist, brengt deze onwetendheid ook wel leuke verrassingen met zich mee. Zo was ik woensdag 11 februari 2015 op station Utrecht CS. Normaliter heb ik redelijke overstap tijd maar nu was ik flink te vroeg, en besloot in de grote hal te wachten in plaats van op het tochtige perron. Op zoek naar een bankje kwam ik ineens een echte akoestische piano tegen.

Nieuwsgierig ging er ik natuurlijk op af om eens te kijken hoe de vork in de steel zat. Een groot bord op de achterkant liet zien 'Deel je talent'. Dus ik kon het niet laten om ook even te spelen. Gelukkig kwam de pianokruk net vrij en kon ik mijn gang gaan. Na ongeveer 10 seconden verlegen te zijn of ik het wel zou doen (wat ga ik dan in vredesnaam uit mijn hoofd kunnen spelen hier?) werd ik over de streep getrokken door een jongen en meisje die vroegen of ik 'ook piano kon spelen'?

Dus tassen neergezet, de kruk bestegen en eens voorzichtig gevoeld hoe zo'n onbekende piano dan wel speelt. Voor mensen die zelf geen piano spelen lijkt elke piano hetzelfde. Ik krijg wel eens de vraag of een vleugel bijvoorbeeld anders speelt. Nou reken maar. Zo treden we af en toe op met het Groot Gieters Popkoor (en destijds ook met CoolAct) in een theater zaal voor een gezellig korenfestival of concours. Het koor kan lekker inzingen, maar ik als pianist moet maar zien wat voor instrument je voorgeschoteld krijgt. De piano (of vleugel) en ik moeten altijd aan elkaar wennen: hoe breed zijn de zwarte toetsen, hoe diep is de aanslag? Hoe snel komen de toetsen terug en doen ze het allemaal? Is ie een beetje bij stem of slingeren de hamertjes? Allemaal zaken waar je pas na een paar liedjes spelen achter komt. 

Is dat nou zo erg kun je je afvragen. Nou, op Utrecht CS niet. Verder dan 10 meter komt het geluid niet en het toevallige publiek dat op de NS bankjes gecrasht is zal niet concours jury waardig zijn vermoed ik (no offense).  Maar op een concours, waar een imposante vleugel in de schijnwerpers staat met een muisstijl verwachtingsvol publiek en een koor dat er op rekent dat je net zo goed je stukken reproduceert als tijdens de repetities: ja, daar krijg ik de zenuwen van. En dan hangt het ook nog eens af wat het eerste nummer is. Gaat het om een eenvoudig popnummer (bijv. Born this way van Lady Gaga) of het vingersbrekende Shadow of your smile, Baby it's cold outside of Mas que nada? Niet de angsten van een pianist, maar een goed opgebouwde setlijst is belangrijk dus je neemt het zoals het komt.

Terug naar Utrecht. Het was leuk. Ik had ongeveer 20 minuten de tijd en dus geen bladmuziek. Onvoorstelbaar hoe je op zo'n moment door de verrassing gewoon niet weet wat je kunt spelen uit je hoofd. Ik heb dat simpelweg dan niet paraat. Nummers die ik grotendeels uit het hoofd speel komen ineens niet meer bovendrijven, terwijl nummers die jaren geleden speelde (zoals Yesterday van de Beatles) ineens foutloos er uit stromen. Vreemd. Ik kreeg voorzichtig contact met een jong stel waarvan de generatiekloof vermoedelijk alle sporen van Utrecht CS overspande. Of ik ook "iets kon spelen uit deze tijd". Na mijn verontschuldigingen dat ik vooral graag Jazz speelde, viel mij in dat ik bijvoorbeeld 'Mag ik dan bij jou' kon spelen. Dus ik zet mijn beste beetje voor en begon te spelen. Tot mijn verbazing wilde de jongedame wel meezingen (vanaf veilige afstand, dat wel) en ze begon lustig op haar mobiel op internet de songtekst op te zoeken. Had ik al een generatiekloof genoemd?! Tegen de tijd dat haar mobiel op het internet (ongetwijfeld via het niet al te snelle gratis wifi van de NS) de songtekst had gevonden kon ze nog net 3 regels meezingen voordat ik de draad alweer kwijt was.

En zo modderde publiek en ik voort. De pianosolo uit Layla van Eric Clapton werd helaas niet actief herkend, maar klonk 'op de een of andere manier wel bekend' bij het jonge stel. Die verduivelde generatiekloof. Worstelend met de drang om het publiek te vermaken in plaats van de tijd te doden speelde ik nog wat semi-bekende nummers. Hier en daar een glimlach en een bescheiden applausje van mensen die mij aan de andere kant van hun generatiekloof zagen spelen, en de tijd was op. Zo plotseling als ik gekomen was moest ik gaan. Geen tijd voor afscheid. Benieuwd naar de blikken die mensen je op zo'n moment toewerpen daalde ik af naar de al gereedstaande trein. 

Uiteraard ging ik die avond nog wel even op Youtube zoeken hoe dat nu zat met die pianos op NS Stations. Stiekum hoop je een filmpje of opmerking op de social media te vinden. Want tijd voor een foto op deze blog was er niet meer. Mocht u iets vinden, dan hoor ik het graag.