blogheader
Martin's blog
Martin's belevenissen
 

Tower Of Power

Maandag 30 november om 18:30u vertrek ik met de oudste zoon naar Groningen, concertzaal van de Oosterpoort. Daar zullen we een optreden van de band Tower Of Power gaan beleven. Hoe kom je daar nu terecht? Ik ben namelijk eigenlijk nooit actief op zoek naar leuke concerten, maar ditmaal was er een concrete aanleiding. Zoonlief wist op zijn 14e niks (betaalbaars) te vragen voor zijn verjaardag. Toevallig kwam het idee voorbij om samen naar een concert te gaan.

Dus gingen we op zoek. Er kwam werkelijk waar van alles voorbij op de boekingssites en concert agenda's. We keken zo hier en daar wat filmpjes op Youtube van Ruben Hein (slechts te gast bij een ander optreden), Caro Emerald (al uitverkocht behalve in Tilburg) en Carmen Souza. Het was het steeds net niet: of niet te betalen, niet te reizen (terugreis) of teveel van één ding. Ik hou namelijk best wel van een Hammond orgel, maar een hele avond naar 2 of 4 van die dingen is teveel (dus schrappen we ook Orgelvreten). 

En daar was ie ineens. Als je het niet kent zou je zomaar een geweldige wereld act wegstrepen: Tower Of Power. Soul en Funk zijn hun voornaamste handelsmerken, ondersteund door een zeer sterke blazerssectie, 'driving' basgitaar en (toch wel) een vette Hammond B3 met Lesliebox (zie ook de post van 10 maart 2015). Voor een redelijke prijs stonden we dus ineens met zijn tweeen op 30 november 19:30 voor de deuren van de grote zaal van de Oosterpoort in Groningen. Slechts een kleine rij scheidt ons van het podium. Als de deuren los gaan we kalm maar gedecideerd naar het podium, claimen een plek bij het groene kruis op het podium waar de zanger zal staan en laten deze tot 22u niet meer los.

Het uur wachten doden we wat door met wat andere fans te praten, het podium te inspecteren ("is dat nu een monitor of de Lesiebox") en de hier en daar zichtbare setlijst te lezen. We zijn nieuwsgierig wat ze gaan spelen, maar willen ons eigenlijk laten verrassen door wat er gaat gebeuren. Dat de Eternal Question ("What is hip?"), Soul With a capital S en andere hits voorbij zullen komen is wel duidelijk.Maar wanneer? En wat gaan ze er mee uithalen? Ondertussen verbazen we ons over twee zaken: de zaal zit nog lang niet vol, én de mensen die er zijn zitten vooral in plaats van een plaats te bemachtigen vlak bij het podium. Zou het te maken met de hoge gemiddelde leeftijd? Zo af en toe zien we een bandlid of een roady al zijn instrument inspecteren, even de zaal in turen om te kijken hoe vol het al zit of even te zwaaien.

Pas vlak voor de aanvang van het echte concert stroomt de zaal ineens vol. Wordt het toch nog gezellig, maar uitverkocht was het volgens de baliemedewerker niet. En dan gebeurt het: de lichten dimmen , de muzikanten komen op terwijl over de speakers een bekend stukje Tower Of Power hit speelt. De drummer pikt het ritme op, de bassist neemt de baslijn  over en gedecideerd geeft Emilio Castillo aan dat de CD uit kan en zij het van hier overnemen. Het spektakel barst los met "We came to play" (leuke woordgrap) en het muzikale intro houdt aan totdat de zanger Ray Greene het podium op komt. Dat Emilio de band nog steeds strak leidt is duidelijk aan de handgebaren die hij gebruikt om de band te instrueren wanneer bepaalde accenten vallen of lange noten mogen stoppen. 

Tower Of Power line up

(Image of www.towerofpower.com)

De line up is redelijk authentiek doordat zowel de drummer (David Garibaldi) en de bassist (Francis Rocco Prestia) weer terug zijn na wat nieuwe lichaamsonderdelen gekregen te hebben. Verder natuurlijk Emilio Castillo (tenor sax) en Stephen "Doc" Kupka (bariton sax) als de grondleggers en song writers als onmisbare vaste kern. Ook op de tenorsax vinden we naast Emilio de lead sax player Tom E. Politzer die veel solos krijgt en daarmee het publiek telkens weer weet te boeien. De blazerssectie bestaat verder uit Adolfo Acosta (trompet en flugelhorn) die de band ook alweer sinds 2000 versterkt, en Sal Cracchiolo (ook trompet en flugelhorn). 

Uiteraard mogen gitarist Jerry Cortez en organist (Hammond B3)  Roger Smith. Sinds eind 2013 verzorgt Ray Greene de zang, die eerder vanaf 2000 werd vertolkt door Larry Braggs. Ray verbaast behalve met zijn uitstekende stem, soul gevoel en inlevingsvermogen ook nog eens met het feit dat hij eigenlijk als trombonist begonnen is. Bij één van de nummers ("Down to the nightclub") neemt hij de trombone ter hand terwijl Emilio de zang doet. 

Ondertussen staan we vooraan te genieten, al moeten we wat vaker het hoofd in de nek leggen om Ray aan te kunnen kijken. Het tweede nummer is al een favoriet: Soul with a capital S. En als snel daarna maakt Ray een rondje om handjes te geven. Ook zoonlief en ik geven Ray een stevige hand en de glimlach die dat bij ons oplevert blijft minstens vijf minuten op onze gezichten te lezen. Dat gezicht ziet er wel wat anders uit dan anders omdat er aan bijna zijden bij ons een oordop zichtbaar is. De hoeveelheid herrie valt in het begin nog mee, maar zo gauw als de blazers los gaan is het niet veilig meer zo ver vooraan. De zang van Ray is helaas in het begin wat te zacht voor de mensen die het moeten hebben van de on-stage luidsprekers maar gelukkig is dat na een paar nummers ook opgelost.

De tijd vliegt ondertussen voorbij en voordat we het weten zijn we al 4 nummers verder voordat de groene hit "Only so much oil in the ground" het tempo weer opzweept en we lekker mee kunnen zingen en van een solo kunnen genieten. Uiteraard is er ook tijd om de band voor te stellen en aandacht en applaus te vragen voor de twee founding fathers en song writers. Een lang, lang applaus galmt door de Oosterpoort voor Emilio en Stephen.

Ray weet met het nummer "As surely as i stand here" de dames in het publiek voor zich te winnen. Dames die in de buurt van het podium staan krijgen even échte aandacht, een hand en een diepe blik in de ogen terwijl hij lieve woordjes zint. Ook vlak waar ik sta wordt een dame uitgenodigd en ze klampt zich flink vast aan Ray's handen. 

Bij "Down to the nightclub" neemt Emilio de microfoon over van Ray en laat Emilio zien dat hij nog steeds kan entertainen en zingen. Eindelijk mag Ray dan ook even zijn kunsten laten zien op de trombone, al is het eigenlijk te weinig. Toch stelt Ray in algemene zin niet teleur. Hij weet de tekst écht te brengen en je gelooft hem. De moves zijn natuurlijk en passen mooi bij de muziek. Dat de accentjes van band er strak in zitten weet Ray goed te benutten door zijn bewegingen daar op af te stemmen. Met armen en benen brengt hij de muziek verder tot leven. Tijdens de solos van de muzikanten verveelt hij geen ogenblik, door contact te zoeken met de ritme sectie of de blazers op te zwepen. Ook leuk zijn de bewegingen van de blazers. Enigzins stijfjes doen ze hun best om ook wat ingestudeerde pasjes en bewegingen te brengen. En het werkt aanstekelijk: individueel lijken ze zich (na al die jaren) nog wat opgelaten te voelen, maar door de collectieve uitvoering levert het resultaat. 

Ook de meerstemmige zang stelt niet teleur. Ze zijn goed hoorbaar en er wordt strak gewisseld tussen backing vocals en muziek maken. Dat betekent voor sommigen blazers dat ze afwisselend twee woorden zingen, snel twee noten blazen en dan weer verder zingen. Strakke timing is ook hier het handelsmerk van Tower of Power.

Halverwege laat Ray weten dat hij en Emilio na het optreden in de lobby aanwezig zijn voor fotos en handtekeningen ("We'll sign everything you bought, even if you didn't by anything"). Zoonlief weet bij één van de nummers ook nog een dubbele "low five" te scoren als Ray voor hem knielt op het podium met zijn handen klaar voor de "low five". Hij had het eerst niet in de gaten maar was nog net op tijd om toch de finishing touch te geven aan het nummer.  

En dan komt natuurlijk de aankondiging van the Eternal Question. Ondanks dat Ray aankondigt om samen de Eternal Question uit te spreken/schreeuwen, ben ik zo enthousiast dat ik in mijn eentje (met mijn luide stem) de vraag alvast stel "What is hip!?".... dus.... Gelukkig mag dat de pret niet bederven en nadat de hele zaal de vraag heeft gesteld barst het geweldige "What is hip?!" los. Na dit nummer lijkt het optreden afgelopen, maar iedereen weet beter en onder aanhoudend daverend applaus komt de band nog terug voor twee laatste nummers. Met de nodige solos en audience participation  eindigen we met "Souled Out".

Snel verlaten we zaal om een drankje te scoren en de merchandise desk in de gaten te houden. Al vrij snel zie ik Ray en Emilio zoals beloofd naar de desk lopen. We gaan snel er heen en zijn de eersten die Ray een hand geven en vragen om onze tickets te signeren. Zoonlief mag even achter de desk zodat ik wat fotos kan maken. Daarna schuiven we op naar Emilio voor één foto en signering. We roepen in het tumult dat inmiddels is ontstaan nog wat complimenten en verlaten de Oosterpoort. Met de ramen van de auto open en "Soul with a capital S" uit de speakers verlaten we de parkeergarage. Een record: binnen 15 minuten na het optreden van een wereldband staan we buiten met gesigneerde tickets en fotos van twee wereldmuzikanten. Probeer dat maar eens bij de gemiddelde gehypte band van tegenwoordig. 

Uiteindelijke setlist (zie de foto rechts voor een foto van de setlist die iemand van het podium heeft bemachtigd):

  1. We came to play
  2. Soul with a capital S
  3. Ain't nothing stopping us now
  4. Having fun
  5. Only so much oil in the ground
  6. Strike my main nerve 
  7. Just enough and too much
  8. As surely as i stand here 
  9. Down to the nightclub
  10. Maybe it'll rub off
  11. Willing to learn
  12. I got to groove
  13. So very hard to go 
  14. What is hip
  15. You're still a young man
  16. Souled out

 Yorick met Ray Greene

Yorick met Emilio Castillo