blogheader
Martin's blog
Martin's belevenissen
 

L'étang

Vandaag zat ik te luisteren naar Blossom Dearie, het album Jazz Masters 51. Voor de verandering eens wat anders opgezet uit de enorme lijst met jazz muziek. Als je Blossom hoort zingen is het net alsof je een tienjarig meisje hoort.  

En plotseling kwam daar het nummer L'étang (de vijver) voorbij. Nu ben ik al enige tijd van de française Stacey Kent sinds ze op JazzFM voorbij kwam. En ik dacht dat het een origineel nummer van Stacey Kent was, omdat het een Frans nummer betreft. En dat hoor je niet zo vaak. Dus ik was weer eens verrast door de jazz artiesten. Daar waar Blossom Dearie dit nummer al in de jaren 50 bracht, kreeg ik het pas te horen in 2014 (you do the math). Daar waar Blossom het nummer over het geheel rustig en gedragen zingt, laat Stacey Kent het meer bewegen. Er zit een zekere drive in, ondersteund door de prachtige saxofoon van haar man (Jim Tomlinson) en de piano partij (tsja, ik ben zelf natuurlijk zelf pianist en dus zwaar bevooroordeeld). Er komt een mooi latin-achtig karakter in het nummer, iets wat Stacey vaker doet. Je vindt in haar repertoire prachtige uitvoeringen van latin nummers tegen: Les eaux des mars (The waters of march van Antônio Carlos Jobim).

Hoewel ik nu niet een hartstochtelijk fan ben van alle franse muziek, heeft het 'iets'. Ik mag graag in de auto een cursus Frans doen voordat we op vakantie gaan naar Frankrijk. Maar de oorzaak ligt waarschijnlijk in mijn jeugd. We gingen veel naar Frankrijk, maar mijn ouders waren ook naar de film Les uns en les autres geweest. Een prachtige film (heb hem zelf niet gezien maar de muziek zegt genoeg) met fransen, duitsers en amerikanen en heel veel mooie muziek. En de LP met de soundtrack was gekocht en grijs gedraaid. Met de muziek van Francis Lai en Michel Legrand werd ik gehersenspoeld om deze muziek nooit meer te vergeten. Onder andere de Boléro van Ravel schittert in een minuten lang durende afsluiter op de LP. Maar ook de subtiele nummers met accordeon (Les violins de la mort) en Un parfum de fin du monde zijn het vermelden waard.

Van Michel Legrand zou ik veel later nog meer mooie muziek tegenkomen. Onder andere het nummer "The summer knows" (hier vertolkt door ol' blue eyes, maar ook door Rita Reys). Dit ingetogen nummer speel ik graag als ik met Henny optreed.

De latin nummers die Stacey Kent doet zijn bij mij vooral bekend van Antônio Carlos Jobim en de vertolkingen door Astrud Gilberto, João Gilberto en Stan Getz. Een prachtig album van dit trio kwam ik tegen in Praag tijdens een cultureel verblijf in Most met popkoor The Midges. Ik was daar destijds pianist en we waren voor het eerst uitgenodigd om daar een aantal keer op te treden. Maar er was ook een dagje uit naar Praag georganiseerd. En daar doken we CD winkel in om rond te neuzen. Daar lag ie: Stan Getz, João & Astrug Gilberto. Een CD vol wonderlijke samba & bossa nova. Je moet wel de radio flink hard zetten omdat je sommige muziek amper goed kunt horen. Overigens is het leuk om de levensloop van Astrud Gilberto eens te lezen op Wikipedia. Je ontdekt dan waarom Astrud en Stan Getz zo vaak samen muziek maakten. Overigens maakt ze nu alleen nog schilderijen.

Dan weer even terug naar het nummer L'etang waar deze blog mee begon. Blossom heeft bij mij het probleem dat ik de uitvoering van een muziekstuk dat ik het eerst hoor, meteen mijn favoriet is. En in dit geval was de uitvoering van Blossom Dearie

Vooral de live versies van sommige stukken vallen mij tegen. Hoewel een live album vaak vooral sfeer wil overbrengen of herinneringen wil oproepen bij zij die er bij waren, mis ik vaak in de live registratie teveel subtiliteiten.

Enige uitzondering daarop is meestal de instrumentale versie. Hoewel ik graag luister naar de complexe instrumentale muziek van bijv. Pink Floyd, Genesis, Yes en The Alan Parsons Project hoort bij bepaalde jazz muziek een vocalist. De nummers in de symphonische rock zijn bedoeld om instrumenteel te zijn. Terwijl een nummer als My Funny Valentine bekend is van vele bekende instrumentalisten (van bijv. Chet Baker die helaas uit het raam viel op de zeedijk in Amsterdam en kwam te overlijden) is het bedoeld om gezongen te worden. En hoe melancholisch een trompet ook kan klinken, hoe sexy een sax ook kan zijn, er gaat niks boven de hese stem van Astrud Gilberto (met al haar valse lucht) als ze een ballad zingt. 

Overigens zijn er van die echte knallers die je gewoon niet kunt weerstaan zoals "Caravan" van Wes Montgomery. In Nederland vooral bekend geworden als tune van de TV show 'Wie van de drie'. Als we toch naar TV tunes kijken, dan mag die van 'Zeg 'ns Aaaa' er ook wel zijn. Hoewel het op het eerste gezicht nederlandse Sinterklaas rijmelarij  op muziek lijkt te zijn, is het vervolg aan het einde van de show beter te plaatsen. De magistrale solo is van niemand minder dan Eef Albers (helaas geen biografie op Wikipedia), die bijvoorbeeld nog in Focus speelde met Thijs van Leer. Ook prachtige muziek, maar daarover wellicht meer in een ander rondje vrij associëren met muziek.

Zo zie je maar weer hoe je verrast wordt door een frans nummer, en al associërend uitkomt bij uit het raam vallende artiesten in Amsterdam, antieke TV shows uit mijn jeugd en hersenspoeling door Elpees.

PS

Er is nog een grappige persoonlijke anekdote bij dit nummer. Ik had het uiteraard mee op vakantie naar Frankrijk in 2014, maar had niet de moeite genomen om de tekst of de titel eens te vertalen. Op een gegeven moment reed ik met onze jongste zoon door het franse platteland (in de regio Vichy), op weg naar de supermarkt. Laat er nu net een bordje langs de weg staan met een vis en het woord 'Étang' er op. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, en ik vroeg mijn zoon het woordenboek Frans-Nederlands op te zoeken. Toen kwam ik er eindelijk achter wat het woord eigenlijk betekent: Vijver. Hier kunt u het bordje terugzien op Google Maps.