blogheader
Zakelijke zaken
Zakelijk & ICT
 

Mijn eerste weken bij de NHL

Het grote avontuur van docentschap begon formeel op 1 augustus 2017 met de zomervakantie. Een luxe situatie dat je al salaris krijgt terwijl je vakantie hebt. Dat begint al goed. Na de vakantie was de eerste schooldag voor mij op maandag 28 augustus. De eerste week van het schooljaar begint met de aftrap voor de eerste jaars die daarna meteen op kamp gaan. Al snel kwam ik er achter dat het gebruikelijk is dat docenten even een kijkje komen nemen bij het eerste jaars kamp. Dus zat ik op dinsdag al meteen met de fiets op de boot naar Ameland om de middag grotendeels door te brengen op het strand. Samen met een grote groep studenten uiteraard. Niet alle nieuwe aanwas van grofweg 180 nieuwe studenten waren mee op het kamp, maar met 50 dames en heren was het gezellig genoeg in de laatste resten van de zomerzon.

Eenmaal terug op school in de docentenkamer was ik op zoek naar zowel een fysieke plek om aan te werken als mijn plaats in 'the greater scheme of things' dat een HBO opleiding heet. Met de functie van Senior Docent ben je nog niet meteen fulltime aan het lesgeven. De eerste dagen bestonden vooral uit het leren kennen van de organisatie. Je kent dat wel: hoe werkt dat hier met flexplekken? Waar staat de printer en hoe kun je dan printen? Wat erg hielp was op de donderdag meelopen met de eerste jaars. De collega docent die een klas van 20 man door de school heen leidde vertelde niet alleen hoe het gebouw werkt, maar ook veel nuttige informatie over hoe de opleiding in elkaar steekt. 

Hoe groot het contrast is met hoe ik de opleiding 25 jaar geleden beleefde is lastig uit te leggen. Toen ik in 1989 als student binnenkwam was ik nieuwsgierig, en waren we gewoon bezig met vakken te volgen en studiepunten te scoren (42 per jaar). Inzicht in het grotere plan achter zo'n opleiding had ik niet, of het interresseerde me blijkbaar totaal niet. Als we maar wisten wanneer we waar moesten zijn, wat ons huiswerk of opdracht was en wanneer het tentamen was dan waren we blij. Af en toe moesten we wat bijsturen omdat we de eerste lichting waren van wat destijds de HIO (Hoger Informatica Onderwijs) heette. 

Nu ik aan de kant van de docent staat, zie je pas wat er bij komt kijken om te zorgen dat je een HBO diploma afgeeft dat niet de vervelende nasmaak kent van het InHolland-debacle. Er zijn richtlijnen vanuit de NVAO, is er een stichting HBO-i, werken we met competenties, wordt er gedegen onderzoek gedaan door studenten en zijn er minor-trajecten waardoor je ook hele andere dingen kan doen binnen je studie. Ook internationalisering is nog amper bijzonder, terwijl dat destijds bij ons nauwelijks voorkwam.

Hoewel ik aangenomen ben als docent Business & ICT, en niet bij Software Engineering, is het werk dat ik momenteel doe een mix van alles. Ook de manier waarop het werk op mij afkomt is anders dan verwacht. Zo werd ik gevraagd had of ik tijd had om eerstejaars studenten te begeleiden bij hun practicum programmeren in Visual C#. Hoewel de programmeertaal voor mij nieuw is, kan het toch als doorgewinterde programmeur niet moeilijk zijn? Toch? Dus zei ik ja, en ging ik voor de zekerheid maar eens een lesje bijwonen van die nieuwe eerstejaars. Dat is nuttig op meerdere fronten: je ziet een collega zijn werk doen op zijn manier, je ervaart wat het is om met 60 studenten in een collegezaal te zitten en je steekt nog wat op over de precieze syntax van C#. Nu heb ik natuurlijk wel ervaring met C, C++ en object georienteerd programmeren dus het zit hem vooral in de kleinigheden: leer de IDE kennen van Microsoft Visual Studio (leercurve!), leer de 60 miljoen function calls van .Net-framework (onbegonnen werk) en ga het gewoon doen! 

Gelukkig was mijn "Hello World" minstens net zo snel klaar als de gemiddelde eerstejaars en kon ik met vertrouwen het practicum tegemoet zien. Dat practicum is elke vrijdagmiddag; bijna de héle middag. En het nivo van de programmeerinspanningen vloog alle kanten op. Enigzins ontredderd en verbaasd tegelijk worstelde ik me door de middag. Hier en daar helpend bij pure beginners, dan weer lovend bij keurig nette code van zowel beginners als gevorderden. Toch maar even gecheckt bij de collegae of ik het op de juiste manier had aangepakt en of wat ik zag "normaal" is. Nu verdiend "normaal" wel een kleine toelichting. 

Bij de start van dit schooljaar is er formeel een nieuwe opleiding gestart : HBO ICT. Dat is een mengeling van het pure Software Engineering en Business Information Management. Voortaan krijgen de eerstejaars een mix van deze vakken met in het einde van het schooljaar wat mogelijkheden om al te specialiseren in één van beide richtingen. De hoofdfase wordt verder weer gescheiden opgepakt, maar aan dat concept wordt nog gewerkt. Wat dus "normaal" is, is voor ons docenten ook wat nieuw. Het curriculum is anders dus ook welke lessen op welke manier gegeven moet worden kan anders zijn dan vorig jaar. Maar conclusie voor mij was: ga zo door.

Ondertussen heb ik ook een aantal stagiaires en minor-studenten onder mijn hoede. Dat gaat op korte termijn concreet worden. Andere taken bestaan uit het coordineren van de flexopleiding ("Vraagfinanciering", zie website van DUO) voor het deel Software Engineering, het maken van een lesprogramma van 5 EC's voor het vak Compliance voor 4e jaars studenten Business Information Management (BIM) en het meedraaien in de lessen van Operating Systems. En dat laatste is wel erg leuk aangezien daar UNIX onderwezen wordt. Dus we zitten daar met een zaal vol tweede jaars studenten die met Ubuntu of andere vorm van Linux (vaak Debian based) op hun desktop werken. Meestal gebeurt dat met virtualisatie (Virtual Box of Parallels), maar er zijn enkele dappere studenten die het als dual-boot hebben geinstalleerd. En we mogen ons dus helemaal uitleven in Bash-scripting, maken kernel-modules en gaan met de Raspberry Pi aan de slag met de GPIO. Wat wil je nog meer?

Back 2 school

Ondertussen heb ik ook mijn eerste dag 'terug in de schoolbanken' beleefd. De NHL helpt nieuwe docenten op weg door je uit te nodigen voor een quickstart. Daar wordt je een aantal weken ondersteund bij het docent worden. Daarna word ik geacht mijn BDB te halen: de Basiskwalificatie Didactische Bekwaamheden die een jaar duurt. Daarna nog een master halen omdat minimaal 70% van de docenten een masteropleiding moet hebben.

Naast wat introductie werkvormen met het thema 'leer elkaar kennen' was er ook een introductie in DBE: Design Based Thinking. Dat is een onderwijsvisie die door de NHL en Stenden Hogeschool is ontwikkeld omdat de fusie tussen deze twee HBO-instellingen eist dat de onderling nogal verschillende onderwijsvisies ook moeten samensmelten. En dat heeft geresulteerd in DBE. Met een workshop waar jojo's een grote rol speelden werden we door middel van een infographic en een begeleider hier mee in aanraking gebracht. Helaas had ik deze workshop al op de start van het NHL/Stenden-schooljaar gevolgd, maar ik heb natuurlijk braaf meegedaan. Wie weet wat je nog leert doordat je de workshop met andere collegae doet.

Kort en goed heb ik nog niet concreet voor de klas les staan geven. Als mijn lesmateriaal voor de Compliance lessen af zijn (en wat dat precies beketent is voor mij nog een vraag) mag ik half november daadwerkelijk aan de slag. Nog even geduld dus. 

Published by Martin Molema (Webmaster),

En zo wordt je ineens docent

Er was eens een open dag

Begin februari 2017 was er open dag op de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden (NHL). Leuk voor aanstormend talent uit ons gezin om alvast eens rond te kijken wat er te koop is in onderwijsland wanneer je klaar bent met je VWO (in 2019). Dus aangemeld voor ICT en Chemische Technologie. Met enig jeugdsentiment gingen we op weg naar Leeuwarden. Kijken hoe het was op 'mijn oude opleiding'. Het oude gebouw waar ik destijds de HIO opleiding deed was inmiddels gesloopt. Na een verwarrende reis over de nieuwe toegangswegen voor en om Leeuwarden waren we keurig op tijd aan het Rengerspark waar de NHL tegenwoordig het gros van de opleidingen huisvest. 

Benieuwd hoe het er 25 jaar later aan toe ging stapten we vol verwachting het gebouw binnen. Een mooi gebouw dat voor mij nog lekker nieuw aanvoelt en bruist van de mensen die net als wij op zoek naar kennis over kennis! Na keurig opgevangen te zijn vonden we onze weg naar dat deel van het gebouw waar ICT zich duidelijk manifesteerde. Na een robotische spin ontweken te hebben (dat moet wel een leuk project zijn geweest om dat te maken als student) gingen we voorzichtig op zoek naar docenten en studenten die ons eens wat konden vertellen over de opleiding ICT. 

Al gauw raakten we in gesprek met een voor mij onbekende docent. Stiekem hoopte ik natuurlijk wat oud-bekenden tegen te komen. Na nog wat met een student te hebben staan praten die ons mooie eerste jaars programmeer opdrachten liet zien (waaronder een race spel natuurlijk), liepen we zowaar tegen een oud-bekende aan. Geen docent van mij destijds, maar van TIC (Technische Informatica en Computerkunde). Na een leuk weerzien en uitwisseling van 'de stand van zaken' rondom elkaars carrière was het tijd voor de voorlichtingsronde in één van de aangrenzende lokalen. Twee enthousiaste docenten waaronder de oud-bekende gaven een uur lang een enthousiast verhaal over de twee opleidingen rondom ICT: Software Engineering (mijn stek destijds) en Business & ICT. 

Natuurlijk kon ik niet laten om te vragen of er weer ruimte was om eens een gastcollege te houden. Na wat contact gegevens achtergelaten te hebben voor het afstemmen van dat gastcollege gingen we gauw door naar de volgende voorlichting van Chemische Technologie. Na deze (iets minder inspirerende) voorlichting hingen we nog wat rond bij het hoekje met Toegepaste Wiskunde studenten en aten een hapje. Omdat de voorlichting voor Toegepaste Wiskunde te lang wachten was gingen we toch nog eens rondkijken bij de ICT-vloer. En jawel, daar zaten ze dan: een oud docent en de voormalig systeembeheerder van de HIO. Het was een gezellig weerzien dat uiteindelijk ook over de toekomst van de ICT opleidingen ging: zorgen dat alle disciplines van het ICT werkveld in het eerste jaar op de NHL aangeboden konden worden in het eerste jaar.

En van het één kwam het ander: als ze gingen werven voor nieuwe docenten, zou ik dan ook willen solliciteren? Een hele verrassing maar stiekem wél iets wat ik al lang op mijn verlanglijstje heb staan. Niet gedacht dat een baan in het HBO daadwerkelijk in het verschiet zou liggen zei ik enigszins verbaasd dus 'Ja'. En zowaar zaten er 3 weken later 3 vacatures in mijn mailbox. Na de inhoud te hebben bekeken, het salaris te evalueren en de HBO CAO te hebben uitgespit vormde zich het idee om daadwerkelijk te gaan solliciteren.

Gastcollege of proefles?

Ondertussen was de planning voor het gastcollege al in volle gang, en waren we uitgekomen ergens in mei 2017. Best wel een eindje weg, maar het was druk. Eenmaal thuisgekomen van de open dag was mijn brein al in overdrive geschoten om het onderwerp en invulling van het gastcollege vorm te geven. Het onderwerp zou vallen binnen het security domein en gaan over het voordeel van token-based inloggen versus wachtwoorden en natuurlijk over het Diffie-Hellman protocol. Dat protocol behandelde ik ook in mijn eendaagse Identity & Access Management trainingen bij Enexis. Er zitten mooie verhalen achter met hoofdrolspelers als de Enigma machine en de vader van de computer Alain Thüring, en natuurlijk Bletchley Park (deze zoekterm móet je echt een keer in Google Search opzoeken!) waar alle knappe koppen op het gebied van cryptografie in Engeland tijdens en na de tweede wereld oorlog werkten. Maar goed, ik wijk af van de verhaallijn.

Om dit protocol uit te leggen is er een leuke werkvorm beschreven waar Alice (partij A) en Bob (partij B) via een open kanaal proberen een sleutel af te spreken die ze vervolgens kunnen gebruiken om de communicatie vervolgens mee te versleutelen. Het betreft een onbreekbare box, hangsloten met sleutels en een nieuwsgierige postbode. Leuk om de jeugd eens fysiek mee aan het werk te zetten. Dus nagedacht over

  • wat wil ik ze leren?
  • welke werkvorm past daar bij?
  • wie is mijn publiek?
  • wat heb ik daar voor nodig?
  • hoe deel ik mijn tijd in?
  • .... et cetera

Nodeloos te zeggen dat de open dag thuis nog lang doorging voordat ik rust in mijn kop en een (Open Office) document vol met door elkaar staande ideeën die grofweg in het bovenstaande lijstje pasten. 

Ondertussen was ik druk bezig om een motivatie te schrijven waarom ik dan zo nodig mijn leuke baan bij CGI/Enexis wilde verlaten voor het onderwijs, en te zorgen dat ik een overtuigende CV kon meesturen vol eigen lof over mijn opleidingskwaliteiten. Toen die eenmaal via de oneindige wegen van het internet naar mijn potentiële nieuwe werkgever onderweg was, begon het wachten. Het eerste dat de NHL echter van zich liet horen was niet van de sollicitatie commissie maar over het gastcollege. Op 4 april was er 'ineens' ruimte in de agenda voor mijn gastcollege. Wel wat kort dag, maar wellicht paste het in mijn agenda? Welja, de zakelijke agenda had wel een gaatje en mijn lesprogramma was op een haar na klaar. Wel wat plotseling zeg! Zou het gastcollege ineens een proefles zijn? Wie weet.....

Ik moest nog wel last minute op zoek naar een 2e hangslot (hint aan degene die de case van Diffie-Hellman doos willen kraken) en hier en daar wat gaten boren. En niet te vergeten: 3 milky ways (nee, dat is geen hint naar mijn 2e hobby betreffende populaire wetenschap rondom kosmologie en sterrenkunde en zo) als beloning voor de 3 studenten die de klos zouden zijn in mijn rollenspel. Het gastcollege verliep zoals behoren en wonder boven wonder waren we binnen de tijd klaar. En een compliment aan de student die het protocol wist te ontrafelen! Erg knap. In de zaal overigens twee oud bekenden die met argusogen naar mijn presentatie keken. Het was niet moeilijk om te raden dat deze vermoedelijk na afloop verslag zouden uitbrengen. 

En toen was er de uitnodiging voor een sollicitatie gesprek. Dat was even geleden dat ik zo'n gesprek had gevoerd..... in de detachering zijn we wel gewend dat je jezelf moet verkopen, maar omdat ik alweer zes jaar bij Enexis zit worden dergelijke skills toch wel wat roestig. Maar met de stropdas om (ook lang geleden) ging ik dapper voor de derde keer in 2 maanden op stap naar de NHL. Amper een uur later stond ik met het zweet in de handen weer buiten, en dat was niet vanwege het mooie weer. Nu werd het pas écht spannend.

Oh ja. Voor dat sollicitatie gesprek moest ik mijn HBO diploma meenemen. Dat was nog even spannend, want waar laat je zoiets? Na het diploma gevonden te hebben, keek ik toch met enige trots naar mijn cijferlijst die ik hier dan ook als afbeelding bijsluit (klik om te vergroten). Ik was blijkbaar een echte nerd. 

De overstap

Met de belofte dat ik eind april uitsluitsel zou krijgen werd ik met een uitrij kaart in de zak weer naar huis gestuurd. Meteen het thuisfront bellen natuurlijk om een update te geven met in wezen weinig nieuws. Ja, er zat een student bij. Dat was wel bijzonder, maar hé dat zijn de mensen die straks aan mij blootgesteld gaan worden. Dus wel slim om die er ook bij te betrekken. 

En inderdaad kwam eind april het telefoontje dat ze mij wel wilden hebben. Dat was wel even een schok. Ik de beste kandidaat? Moi? De techneut die vaak te lang aan het woord is? Hartstikke mooi, maar zo'n overstap die nu realiteit werd is een 'dream come true', maar ook een enorme impact op hoe je dagelijks leven en financiën er uit gaan zien. Tijd voor een serie gesprekken, telefoontjes en mailtjes over arbeidsvoorwaarden en een lastig gesprek met de huidige werkgever.

En nu, eind juni begint zich een beeld te vormen hoe het leven van een HBO docent "Business & ICT"er mogelijk uit gaat zien. Vroeger vonden wij hard-core programmeurs van de HIO (ik kende 11 programmeertalen toen ik van school kwam) die studenten van "Bedrijfskundige Informatica" eigenlijk geen echte informatici: ze programmeerden nauwelijks! En wat anders deed je dan informatie analyse, ontwerpen en programmeren? Dat laatste bestond vaak uit een uurtje op je toetsenbord rammen, vervolgens uren en nachten gefrustreerd naar een groen beeld monitor staren naar de output van je debugger om vervolgens éindelijk het licht te zien. Dat moment van euforie leidt nog steeds tot het uit je stoel springen, met je vuist een gat in de lucht slaan, 'YES!' roepen, een dansje doen (à la de Moonwalk @1:35)  en je vervolgens opnieuw in het volgende probleem storten. Kortom: de euforie van de overwinning op je eigen programmeer blunders duurt vaak 2 minuten in volle intensiteit en als je lef hebt, durf je er de volgende dag over op te scheppen dat je er zo lang over hebt gedaan om een zelf gecreëerd probleem op te lossen. Maar hé, je hebt weer iets gecreëerd.

Maar goed, het programmeerwerk is vervallen tot hobby en 'poging tot bijblijven'. Zie mijn websites voor onze lokale kerk (serieuze werk) en mijn altijd-in-hobby-fase verkerende persoonlijke website (al ben ik best trots op de recente livegang van de nieuwe stamboom). 

Wat ga je doen?

Dat is de vraag die ik nu veel krijg van mensen die dit nieuwe gehoord hebben. Eerlijk gezegd weet ik nog niet hoe mijn eerste werkdag er uit ziet en wanneer ze mij los durven te laten op de studenten. Wel duidelijk is dat ik in ieder geval een lesbevoegdheid moet halen. Daarvoor ga ik zelf weer één jaar lang één dag in de week naar school. In het jaar daarna ga ik aan de slag met het behalen van een Master diploma. Dat zal een ICT-gerelateerde master zijn, al lijkt een master in mondharmonica spelen mij ook wel tof. 

Verder zal ik "belast worden met coördinerende taken" en mag ik mijn kunsten vertonen aan de deelnemers van de deeltijd opleiding. Concreter dan dit wordt het nog niet. Eind Augustus 2017 ga ik het allemaal beleven en zal ik (met waarschijnlijk een enorme grijns) het gebouw van de NHL voor de 4e keer betreden met een oneindige nieuwsgierigheid en ambitie. Het ultieme doel: help studenten aan een diploma. Wel op de nette manier natuurlijk. Coachen, faciliteren, kennis overdragen, uitdagen, fouten laten maken en ondertussen zelf nog volop leren! Het lijkt me geweldig.