blogheader
Zakelijke zaken
Zakelijk & ICT
 

En zo wordt je ineens docent

Er was eens een open dag

Begin februari 2017 was er open dag op de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden (NHL). Leuk voor aanstormend talent uit ons gezin om alvast eens rond te kijken wat er te koop is in onderwijsland wanneer je klaar bent met je VWO (in 2019). Dus aangemeld voor ICT en Chemische Technologie. Met enig jeugdsentiment gingen we op weg naar Leeuwarden. Kijken hoe het was op 'mijn oude opleiding'. Het oude gebouw waar ik destijds de HIO opleiding deed was inmiddels gesloopt. Na een verwarrende reis over de nieuwe toegangswegen voor en om Leeuwarden waren we keurig op tijd aan het Rengerspark waar de NHL tegenwoordig het gros van de opleidingen huisvest. 

Benieuwd hoe het er 25 jaar later aan toe ging stapten we vol verwachting het gebouw binnen. Een mooi gebouw dat voor mij nog lekker nieuw aanvoelt en bruist van de mensen die net als wij op zoek naar kennis over kennis! Na keurig opgevangen te zijn vonden we onze weg naar dat deel van het gebouw waar ICT zich duidelijk manifesteerde. Na een robotische spin ontweken te hebben (dat moet wel een leuk project zijn geweest om dat te maken als student) gingen we voorzichtig op zoek naar docenten en studenten die ons eens wat konden vertellen over de opleiding ICT. 

Al gauw raakten we in gesprek met een voor mij onbekende docent. Stiekem hoopte ik natuurlijk wat oud-bekenden tegen te komen. Na nog wat met een student te hebben staan praten die ons mooie eerste jaars programmeer opdrachten liet zien (waaronder een race spel natuurlijk), liepen we zowaar tegen een oud-bekende aan. Geen docent van mij destijds, maar van TIC (Technische Informatica en Computerkunde). Na een leuk weerzien en uitwisseling van 'de stand van zaken' rondom elkaars carrière was het tijd voor de voorlichtingsronde in één van de aangrenzende lokalen. Twee enthousiaste docenten waaronder de oud-bekende gaven een uur lang een enthousiast verhaal over de twee opleidingen rondom ICT: Software Engineering (mijn stek destijds) en Business & ICT. 

Natuurlijk kon ik niet laten om te vragen of er weer ruimte was om eens een gastcollege te houden. Na wat contact gegevens achtergelaten te hebben voor het afstemmen van dat gastcollege gingen we gauw door naar de volgende voorlichting van Chemische Technologie. Na deze (iets minder inspirerende) voorlichting hingen we nog wat rond bij het hoekje met Toegepaste Wiskunde studenten en aten een hapje. Omdat de voorlichting voor Toegepaste Wiskunde te lang wachten was gingen we toch nog eens rondkijken bij de ICT-vloer. En jawel, daar zaten ze dan: een oud docent en de voormalig systeembeheerder van de HIO. Het was een gezellig weerzien dat uiteindelijk ook over de toekomst van de ICT opleidingen ging: zorgen dat alle disciplines van het ICT werkveld in het eerste jaar op de NHL aangeboden konden worden in het eerste jaar.

En van het één kwam het ander: als ze gingen werven voor nieuwe docenten, zou ik dan ook willen solliciteren? Een hele verrassing maar stiekem wél iets wat ik al lang op mijn verlanglijstje heb staan. Niet gedacht dat een baan in het HBO daadwerkelijk in het verschiet zou liggen zei ik enigszins verbaasd dus 'Ja'. En zowaar zaten er 3 weken later 3 vacatures in mijn mailbox. Na de inhoud te hebben bekeken, het salaris te evalueren en de HBO CAO te hebben uitgespit vormde zich het idee om daadwerkelijk te gaan solliciteren.

Gastcollege of proefles?

Ondertussen was de planning voor het gastcollege al in volle gang, en waren we uitgekomen ergens in mei 2017. Best wel een eindje weg, maar het was druk. Eenmaal thuisgekomen van de open dag was mijn brein al in overdrive geschoten om het onderwerp en invulling van het gastcollege vorm te geven. Het onderwerp zou vallen binnen het security domein en gaan over het voordeel van token-based inloggen versus wachtwoorden en natuurlijk over het Diffie-Hellman protocol. Dat protocol behandelde ik ook in mijn eendaagse Identity & Access Management trainingen bij Enexis. Er zitten mooie verhalen achter met hoofdrolspelers als de Enigma machine en de vader van de computer Alain Thüring, en natuurlijk Bletchley Park (deze zoekterm móet je echt een keer in Google Search opzoeken!) waar alle knappe koppen op het gebied van cryptografie in Engeland tijdens en na de tweede wereld oorlog werkten. Maar goed, ik wijk af van de verhaallijn.

Om dit protocol uit te leggen is er een leuke werkvorm beschreven waar Alice (partij A) en Bob (partij B) via een open kanaal proberen een sleutel af te spreken die ze vervolgens kunnen gebruiken om de communicatie vervolgens mee te versleutelen. Het betreft een onbreekbare box, hangsloten met sleutels en een nieuwsgierige postbode. Leuk om de jeugd eens fysiek mee aan het werk te zetten. Dus nagedacht over

  • wat wil ik ze leren?
  • welke werkvorm past daar bij?
  • wie is mijn publiek?
  • wat heb ik daar voor nodig?
  • hoe deel ik mijn tijd in?
  • .... et cetera

Nodeloos te zeggen dat de open dag thuis nog lang doorging voordat ik rust in mijn kop en een (Open Office) document vol met door elkaar staande ideeën die grofweg in het bovenstaande lijstje pasten. 

Ondertussen was ik druk bezig om een motivatie te schrijven waarom ik dan zo nodig mijn leuke baan bij CGI/Enexis wilde verlaten voor het onderwijs, en te zorgen dat ik een overtuigende CV kon meesturen vol eigen lof over mijn opleidingskwaliteiten. Toen die eenmaal via de oneindige wegen van het internet naar mijn potentiële nieuwe werkgever onderweg was, begon het wachten. Het eerste dat de NHL echter van zich liet horen was niet van de sollicitatie commissie maar over het gastcollege. Op 4 april was er 'ineens' ruimte in de agenda voor mijn gastcollege. Wel wat kort dag, maar wellicht paste het in mijn agenda? Welja, de zakelijke agenda had wel een gaatje en mijn lesprogramma was op een haar na klaar. Wel wat plotseling zeg! Zou het gastcollege ineens een proefles zijn? Wie weet.....

Ik moest nog wel last minute op zoek naar een 2e hangslot (hint aan degene die de case van Diffie-Hellman doos willen kraken) en hier en daar wat gaten boren. En niet te vergeten: 3 milky ways (nee, dat is geen hint naar mijn 2e hobby betreffende populaire wetenschap rondom kosmologie en sterrenkunde en zo) als beloning voor de 3 studenten die de klos zouden zijn in mijn rollenspel. Het gastcollege verliep zoals behoren en wonder boven wonder waren we binnen de tijd klaar. En een compliment aan de student die het protocol wist te ontrafelen! Erg knap. In de zaal overigens twee oud bekenden die met argusogen naar mijn presentatie keken. Het was niet moeilijk om te raden dat deze vermoedelijk na afloop verslag zouden uitbrengen. 

En toen was er de uitnodiging voor een sollicitatie gesprek. Dat was even geleden dat ik zo'n gesprek had gevoerd..... in de detachering zijn we wel gewend dat je jezelf moet verkopen, maar omdat ik alweer zes jaar bij Enexis zit worden dergelijke skills toch wel wat roestig. Maar met de stropdas om (ook lang geleden) ging ik dapper voor de derde keer in 2 maanden op stap naar de NHL. Amper een uur later stond ik met het zweet in de handen weer buiten, en dat was niet vanwege het mooie weer. Nu werd het pas écht spannend.

Oh ja. Voor dat sollicitatie gesprek moest ik mijn HBO diploma meenemen. Dat was nog even spannend, want waar laat je zoiets? Na het diploma gevonden te hebben, keek ik toch met enige trots naar mijn cijferlijst die ik hier dan ook als afbeelding bijsluit (klik om te vergroten). Ik was blijkbaar een echte nerd. 

De overstap

Met de belofte dat ik eind april uitsluitsel zou krijgen werd ik met een uitrij kaart in de zak weer naar huis gestuurd. Meteen het thuisfront bellen natuurlijk om een update te geven met in wezen weinig nieuws. Ja, er zat een student bij. Dat was wel bijzonder, maar hé dat zijn de mensen die straks aan mij blootgesteld gaan worden. Dus wel slim om die er ook bij te betrekken. 

En inderdaad kwam eind april het telefoontje dat ze mij wel wilden hebben. Dat was wel even een schok. Ik de beste kandidaat? Moi? De techneut die vaak te lang aan het woord is? Hartstikke mooi, maar zo'n overstap die nu realiteit werd is een 'dream come true', maar ook een enorme impact op hoe je dagelijks leven en financiën er uit gaan zien. Tijd voor een serie gesprekken, telefoontjes en mailtjes over arbeidsvoorwaarden en een lastig gesprek met de huidige werkgever.

En nu, eind juni begint zich een beeld te vormen hoe het leven van een HBO docent "Business & ICT"er mogelijk uit gaat zien. Vroeger vonden wij hard-core programmeurs van de HIO (ik kende 11 programmeertalen toen ik van school kwam) die studenten van "Bedrijfskundige Informatica" eigenlijk geen echte informatici: ze programmeerden nauwelijks! En wat anders deed je dan informatie analyse, ontwerpen en programmeren? Dat laatste bestond vaak uit een uurtje op je toetsenbord rammen, vervolgens uren en nachten gefrustreerd naar een groen beeld monitor staren naar de output van je debugger om vervolgens éindelijk het licht te zien. Dat moment van euforie leidt nog steeds tot het uit je stoel springen, met je vuist een gat in de lucht slaan, 'YES!' roepen, een dansje doen (à la de Moonwalk @1:35)  en je vervolgens opnieuw in het volgende probleem storten. Kortom: de euforie van de overwinning op je eigen programmeer blunders duurt vaak 2 minuten in volle intensiteit en als je lef hebt, durf je er de volgende dag over op te scheppen dat je er zo lang over hebt gedaan om een zelf gecreëerd probleem op te lossen. Maar hé, je hebt weer iets gecreëerd.

Maar goed, het programmeerwerk is vervallen tot hobby en 'poging tot bijblijven'. Zie mijn websites voor onze lokale kerk (serieuze werk) en mijn altijd-in-hobby-fase verkerende persoonlijke website (al ben ik best trots op de recente livegang van de nieuwe stamboom). 

Wat ga je doen?

Dat is de vraag die ik nu veel krijg van mensen die dit nieuwe gehoord hebben. Eerlijk gezegd weet ik nog niet hoe mijn eerste werkdag er uit ziet en wanneer ze mij los durven te laten op de studenten. Wel duidelijk is dat ik in ieder geval een lesbevoegdheid moet halen. Daarvoor ga ik zelf weer één jaar lang één dag in de week naar school. In het jaar daarna ga ik aan de slag met het behalen van een Master diploma. Dat zal een ICT-gerelateerde master zijn, al lijkt een master in mondharmonica spelen mij ook wel tof. 

Verder zal ik "belast worden met coördinerende taken" en mag ik mijn kunsten vertonen aan de deelnemers van de deeltijd opleiding. Concreter dan dit wordt het nog niet. Eind Augustus 2017 ga ik het allemaal beleven en zal ik (met waarschijnlijk een enorme grijns) het gebouw van de NHL voor de 4e keer betreden met een oneindige nieuwsgierigheid en ambitie. Het ultieme doel: help studenten aan een diploma. Wel op de nette manier natuurlijk. Coachen, faciliteren, kennis overdragen, uitdagen, fouten laten maken en ondertussen zelf nog volop leren! Het lijkt me geweldig.