blogheader
Martin's blog
Martin's belevenissen
 

Muzikale afsluiting op de rondvaartboot te Giethoorn

Vanavond was de laatste avond in het seizoen van het Groot Gieters Popkoor. Vorig jaar sloten we af met een redelijk normale repetitie en nog wat gezelligheid daarna. Een hapje en drankje en hier daar wat losse flodders om mee te zingen op de piano.

Vandaag deden we dat anders: aangezien er toch wat mensen in het koor iets met toerisme in Giethoorn doen kwam het voorstel om met een rondvaartboot van de familie Smit een rondje te varen door Giethoorn. Al zingend zoals het een koor betaamd, en begeleid op piano.

Dus nadat geverifieerd was dat er 220Volt op de boot was, de piano ingepakt (met alles wat daarbij hoort) en na een lange dag hard werken afgereisd naar zuid Giethoorn. Na het verzamelen bij eerder genoemde familie Smit op het terras, het verplichte kopje koffie en de check of dirigent, pianist en piano aanwezig waren konden we instappen. Aangezien iedereen (behalve ondergetekende) netjes in optreed-tenue was verschenen werd de gelegenheid aangegrepen om nog een leuke foto te maken die dienst kan doen als PR-materiaal voor de toekomst. Enigszins onzeker stonden we op een typisch Gieterse brug te lachen dat het een lieve lust was. De ter plekke aangewezen vrijwilliger-fotograaf zou in de goede oude tijd minstens een rolletje van 36 opnames volgeschoten hebben om zeker te weten dat iedereen lacht, die juiste kant op kijkt of niet per ongeluk zijn zonnebril nog op had. Wat een genot is dat toch die digitale camera. Had je vroeger na drie weken eindelijk je vakantiekiekjes afgedrukt dan kwam je er meestal achter dat je alleen voor de foto's de vakantie al over zou moeten doen. Maar nu regel je dat ter plaatse.

Verzekerd van steengoed PR-materiaal gingen wij, al dan niet voorzien van pillen tegen zeeziekte, vrolijk gestemd 'de boot in'. Er was immers niemand van de brug gevallen en we men was qua zang partijen ook goed van de partij. Nadat men een plek had gezocht kon de pianist eens flink uitpakken en al gauw stond de piano vlakbij de schipper klaar voor gebruik. Er werd nog even gecontroleerd of niemand de boot gemist had, en al gauw stuurde de enigszins beteuterde schipper met vaste hand door klein Venetië. Uit betrouwbare bron vernam ik achteraf dat er wel vaker koren al musiceren door de Gieterse grachten kabbelen, maar ook het Groot Gieters Popkoor heeft zo zijn eigenaardigheden.

Nog terwijl de koffie en thee rondgingen werd het vertrouwde repertoire dat optredens waardig ten gehore gebracht kan worden, beheerst neergezet door het koor. Met één hand spelend (om ondertussen de flinke plakken appelcake naar binnen te werken) wist de pianist het koor op het goede pad te houden. Inmiddels was er geen houden meer aan. Het wandelend, fietsend, varend en hond-uitlatend publiek bleef staan, liep mee, draaide om en pakte massaal de smartphone er bij om direct aan de rest van Facebook-minnende collegae en vrienden het unieke moment te delen. Je vraagt je op zulke momenten af hoeveel likes zo'n voorbijganger scored met onze prestaties. Alles voor het publiek, de aandacht en het applaus denken we dan maar. Wellicht levert het nog een optreden op! Dus zetten we ons beste beentje voor!

Eenmaal buitengaats aangekomen wendden wij de steven naar 'het eilandje' (lokale uitdrukking) om de inwendige mens te versterken. Het repertoire was nog niet op, maar nu was het improviseren geblazen. Als pianist is het zwaar: men zet in en je moet maar zien of je kent en ze de juiste toonsoort gebruiken. Met enige overtuiging wil het nog wel eens lukken om het eerste couplet en een luidkeels refrein gezamenlijk er uit te persen. Maar een tweede couplet is meestal nauwelijks haalbaar. Hoewel de jeugd van Giethoorn, dat op 'het eilandje' het zomerse stof nog even afspoelde, ons wel in de gaten had kon het blijkbaar oubollige repertoire dat met wijn en kaasstengels in de hand ten gehore werd gebracht niet bekoren. Al snel namen wij de oversteek terug naar de grachtengordel om daar de rest van ons repertoire wederom solide neer te zetten.

Kronkelend door de smalle bochtjes kwamen we uiteindelijk uit op de brede vaart langs de kanaaldijk. Ook daar was het vrolijk zwaaien naar het publiek, met het risico dat passerende automobilisten dusdanig afgeleid waren dat er meer inzat dan een flink aantal Likes op Facebook:"Auto te water door popkoor". Ik zag de krantenkoppen al voor me.

Nadat de fut er wat uit was omdat het repertoire nu wel echt op was, raakten we kant noch wal met het zingen. Pas toen er weer serieus publiek in zicht was werd het repertoire opnieuw ingezet. Zo rond een uur of kwart over negen naderden we de vertrekplaats waar een verdwaald koorlid nog even aan boord kwam om de laatste etappe nog mee te maken. Ervaren door het raam klimmend vond ook hij een plekje op de achtersteven vlak bij pianist en schipper. 

Helaas kwam ook aan deze monster prestatie (op welk vlak mag u zelf beoordelen) een einde en rond kwart voor tien ruilden we de zeebenen in voor het vertrouwde asfalt van de Gieterse paden langs de grachten. Het was nog lang gezellig. De vakantie wensen werden uitgewisseld en men ging zijns weegs.