blogheader
Martin's blog
Martin's belevenissen
 

Effe lekker spelen

BBQ Time!

Zaterdag was de jaarlijkse CoolAct BBQ. Altijd gezellig. Maar dit jaar wel twee éxtra redenen om aanwezig te zijn: de nieuwe geluidsinstallatie wordt getest mét piano, én de gelegenheid om op een mooie Yamaha C1 vleugel te spelen. Dus met een auto vol met bladmuziek en de digitale piano plus toebehoren om 5 uur vertrokken naar centrum Meppel.

Eindelijk versterkt!

Na de formele opening van het buffet, de toost en wensen voor het komende muzikale jaar vielen we uiteraard eerst aan op de stapel (uitstekende) biefstukken, satétjes en karbonades van het formaat deurmat. Ondertussen werd de installatie opgebouwd in de tuin zodat we eens flink konden proberen hoe het koor met versterking én piano klinkt. Natuurlijk kon ik de verleiding niet weerstaan om eens even de microfoon uit te proberen met een stukje van "New York State of Mind" van Billy Joel. Maar daarna was het tijd voor het echte werk: piano aansluiten, bladmuziek er op en maar hopen dat de buren ook van een lekker stukje latin houden.

Gelukkig had ik nog een opname van een flink stukje "Mas que nada" opgenomen in het geheugen van de piano, waardoor ik zelf eens kon horen hoe het klinkt als ik zelf speel. Zeer nuttig. Na wat kleine aanpassingen klonk het wat mij betreft prima. Nadat het koor ook wist dat ze de microfoons niet hoefden op te vreten en op normaal volume konden zingen, hebben we de buurt getrakteerd op wat lekkere CoolAct klassiekers. Nadat ook de bas-boost van de speaker uitgezet was, kon ik ook de lage tonen van de piano benutten wat bij latin en jazz natuurlijk wel zo lekker speelt. Dit wordt wel wat als we straks op straat staan. Ook de solisten komen goed uit de verf, al kan ik ze af en toe wat lastig horen. En dat maakt het lastig om te horen waar ze precies zijn om het pianospel goed op af te stemmen. Op 10 juli zal Meppel het meemaken op de eerste Donderdag Meppel Dag. De site vermeld:

"En op een muziekdag als deze mag natuurlijk de Meppeler groep Coolact niet ontbreken. Met begeleiding vanaf de enige echte piano bakfiets laten zijn hun vrolijke klanken door de straten klinken."

Vleugel

Na de nodige hoeveelheid dode koe, salade en stokbrood naar binnen te hebben gewerkt was het dan toch echt tijd voor de vleugel. Het voelde als het toetje van de avond: even stiekum door de glazen deuren gluren naar dat grote zwarte monster van een vleugel. De klep staat half open en ik kan het klavier nog niet zien. De eigenaresse had me al naar binnen zien glippen en laat de gezelligheid buiten voor wat ie is, om de deuren open te doen. Samen bewonderen we glimmende vleugel die een mooie plek heeft gekregen in een eigen stuk huiskamer.

Hoewel ik al vaker op een Yamaha C1 heb gespeeld was dat altijd op openbare plekken: Scala Meppel of in de kerk. Hoewel iedereen zijn best doet om dergelijke piano's in conditie te houden, speelt er vaak nogal wat volk op. Of er wordt juist amper op gespeeld. En is vaak toch te merken. Dus toch wel serieus benieuwd hoe zoiets speelt en klinkt als het privé bezit is en in de huiskamer staat.

Nadat de pianokruk wat omhoog is bijgesteld, ben ik bij de eerste aanslagen al verrast door het volume en de helderheid. Zowel hard als zacht spelend komen de hoge en lage noten goed tot hun recht. Het geluid kan goed weg waardoor het niet te overweldigend wordt. Tijd om wat bladmuziek tevoorschijn te halen en wat muziek uit het hoofd er tegenaan te gooien. Al snel staat mijn maatje Henny naast me om wat bekende stukken mee te zingen. Ik had natuurlijk de stukken van het optreden van 4 maart met Henny meegenomen, waar wat stukken bijzitten die Henny en ik samen doen (in plaats van met de band). En natuurlijk ons oude repertoire zoals Songbird van Fleetwood Mac, Time after Time van Cindy Lauper (al deden we deze twee uitvoeringen altijd van Eva Cassidy), Can't help loving that man van Jerome Kern uit de musical Showboat. Op verzoek kwamen ook het prachtige arrangement van Summertime van Gershwin en Killing me softly van Roberta Flack voorbij. En dan natuurlijk nog een poging tot Für Elise (die blijkbaar écht alleen nog van papier lukt) , Sleepy Shores van Johnny Pearson en Ballade Pour Adeline van Richard Clayderman uit het hoofd. Dan komt zo'n vleugel wel écht tot zijn recht. Mits mijn spiergeheugen mij niet in de steek liet :).

Het was tijd voor koffie, thee en chocolade! Na een tijdje op de vleugel kun je me daar toch wel weer onder de mensen krijgen. Maar de vleugel bleef lonken, en ik heb nog heerlijk kunnen genieten van de meezingende en dansende mensen. Ik kan er van genieten als mensen zo op muziek reageren.