blogheader
Martin's blog
Martin's belevenissen
 

Elvis en midi

In de tijd dat Elvis nog leefde en muziek maakte was er nog geen midi (Musical Instrument Digital Interface). Hoewel, als je op Google zoekt naar "Elvis midi", krijg je toch de nodige vermeldingen.....

Dit verhaaltje gaat over het Groot Gieters Popkoor en haar jubileum dat in het teken staat van Elvis. En dat betekende voor mij dat ik twee nieuwe Elvis nummers moest instuderen. Ik ga natuurlijk niet verklappen welke dat zijn, maar voor mij waren ze onbekend.... Terwijl ik vroeger nog wel Elvis fan was. Vroeger.  Mijn oom Gerrit had een platenzaak Melody Maker aan de THeresiastrat in Den Haag. Altijd als we naar de familie 'in het westen' in gingen, was Den Haag een hele belevenis. Als we geluk hadden zaten we bij ome Anton in de bus en gingen we naar ome Gerrit om plaatjes te kijken. Van Elvis. Want veel meer kenden we niet. En dan snel ergens met een (in verhouding nogal grote) koptelefoon op luisteren. Oftewel, ik meende een Elvis kenner te zijn. Maar toch, deze twee kende ik nog niet.

Met twee arrangementen van Barbara Lok (een regionale bekende muzikale alleskunner) gaat een solist onder mijn begeleiding en met achtergrondzang van het koor iets moois neerzetten. Wel eerst nog even van een lijstje met akkoorden een fatsoenlijk arrangement bedenken. Dus. Gelukkig zijn er voorbeelden genoeg en voor twee ballads (toch alvast wat verklapt dus) zijn de schema's niet al te moeilijk. Lekkere overgangen met sus4-akkoordjes en typische baslijnen uit de rock-n-roll tijd. 

Al repeterend thuis en met de solist en koor begon zich een arrangement te vormen. Echter, het bleef in mijn hoofd zitten op basis van de akkoorden en de koorpartij. Met een extra repetitie in de herfstvakantie waar ik niet bij zal zijn door mijn eerste echte schoolvakantie (door de NHL, yeah!), werd het tijd om e.e.a. op papier te krijgen. Het zit namelijk zo: als ik probeer een audio opname te maken van wat ik op piano speel, lukt dat vrijwel nooit..... althans, vroeger niet. Zal wel met een mindset te maken hebben van 'het moet in één keer goed'. Dus tegenwoordig gebruik ik MuseScore om audio bestanden van pianopartijen te maken. Met MuseScore kun je namelijk prima MP3-bestanden maken. Met een soundfont van een Yamaha C1 piano klinkt dat heel aardig. 

Dus werd het tijd om twee arrangementen uit te schrijven. Ik doe dat door met MuseScore en mijn Roland JV-50 gekoppeld aan de computer de bladmuziek samen te stellen. Eerst simpele akkoorden en baslijnen en dan verder verfijnen. En als ik zin/tijd heb voer ik ook de koor partijen in. Uiteindelijk ziet dat er dan bijvoorbeeld zo uit:

Met MuseScore kun je deze partijen ook exporteren naar een zogenaamde MIDI-file. Deze file bevat instructies hoe digitale instrumenten de muziek kunnen afspelen. Je kunt zo'n bestand op floppy zetten en vervolgens in je synthesizer stoppen. Dat kan mijn Roland JV-50 ook. Een andere manier is dat je een programma op je computer gebruikt om de midi-file naar een digitale piano of synthesizer te sturen. Die maken dan vervolgens de vertaling naar hoorbaar geluid. En dat klinkt vaak beter dan dat de geluidskaart van je computer dat doet. 

Ik gebruik daarvoor op mijn Ubuntu 16.04LTS computer het programma Rosegarden. Die stuurt de piano partij naar mijn Yamaha P105b, en de koorpartijen ("Choir oooh" instrument) naar de Roland JV-50. Om dat geluid van die twee digitale instrumenten weer samen te brengen gebruik ik een mengpaneel. Dat mengpaneel heeft meerdere uitgangen ("Main mix out", "Headphones" en "Control Room") waardoor ik onderstaande setup kan maken:

De Roland KC-500 is een 150Watt versterker van 30kg die behoorlijk wat kabaal kan maken. Maar als ik het geluid zou willen opnemen, dan stuur ik het signaal terug naar de computer om het op te laten nemen door dezelfde geluidskaart die de midi uit kan sturen. Dat kun je dan vervolgens opnemen met een programma als Audacity. En dan zie je dit:

En die opname kun je dus vervolgens eenvoudig opslaan in het populaire MP3-formaat. Natuurlijk had ik ook kunnen kiezen om in MuseScore op te slaan als MP3. Maar dat heeft een aantal nadelen. Als je goede vertaling van notenschrift naar hoorbaar geluid wilt hebben, dan heb je een goed zogenaam 'soundfont' nodig. Net zoals een karakter-font op je computer zorgt voor leesbare tekst (bijvoorbeeld: om deze blog leesbaar te maken), maakt een soundfont van digitale instructies hoorbaar geluid. Wat men vaak doet is bijv. alle noten van een vleugel opnemen en daar een soundfont van maken. Het soundfont dat ik gebruik voor de piano komt van de Yamaha C1 vleugel. Maar de rest van de geluiden komt van het interne soundfont van de geluidskaart zelf. En hoewel dat heel aardig is, is mijn JV-50 toch beter. Dus vandaar de omweg. Maar wel leuk om alle apparatuur eens even samen te laten werken!

En als je dat allemaal tegelijk aan zet dan krijg je zoiets als op onderstaande video.

Op weg naar het jubileum Groot Gieters Popkoor

Nog even en het Groot Gieters Popkoor bestaat 5 jaar. Wat voor mij begon als een proefperiode van 6 maanden is nu al 5 jaar.... tsja. Het eerste jubileum vieren we op 5 november in de Meenthe met een matinée optreden, samen met brassband Crescendo uit Steenwijk. 

Om goed beslagen ten ijs te komen wordt er extra gerepeteerd met en zonder de brassband. Vanavond hebben we het verschil in volume van een popkoor met kleine piano versus een (nog niet eens op volle sterkte spelende) brassband. Vooral als je in een sporthal oefent komt het koor niet tot zijn recht. Samenspelen en op elkaar letten zal het doel zijn voor de komende repetities. Met wat electronische ondersteuning van microfoons en monitoren gaan we vast met sprongen vooruit. Voor nu is alles nog spannend. 

Expositie in Zael

Voor de zomervakantie 2016 kwam ik Dineke Kraaijeveld tegen. Ik weet dat zij kunstenares is en cello speelt, en zij weet dat ik pianospeel (als ex-koor lid van CoolAct/Dickens Singers) en soms kun je elkaar dan helpen. Dus zo kwam het verzoek of ik haar wilde begeleiden op piano bij haar expositie in September. Haar instrument zou de alt blokfluit zijn.

Na mijn debacle met De Vriendenkring uit Giethoorn had ik mijn lesje wel geleerd: eerst de bladmuziek zien en dan praten we verder. Dus afgesproken om na de vakantie samen te komen om de zaken te bekijken. Omdat het om één klassiek stuk ging van slechts 4 minuten zou het wel lukken. Nu is het ongeveer 25 jaar geleden dat ik voor het laatst een klassiek stuk ten gehore mocht brengen voor publiek, dus enige gebrek aan zelfvertrouwen speelde zeker een rol

Uiteindelijk werd het door eigen toedoen toch weer kort dag voordat we bij elkaar konden komen. In de pauze bij de koorrepetitie in Meppel gingen we samen even zitten om het stuk door te nemen: Klein Suite van Hendrik Andriessen. Een stuk in drie delen varierend van Andante tot Allegretto, veel dynamiek en tempowisselingen. Eenmaal thuis met het stuk in handen ben ik meteen aan de slag gegaan om mijzelf te hersenspoelen: het stuk volledig overkloppen in MuseScore zodat ik partijen kon maken mét en zonder piano of fluit. In MuseScore kun je wel alle notaties, trillers, dynamiek (zowel absoluut als relatief) voorslagen en arpeggio's kwijt maar de tempo wisselingen (ritenuto bijvoorbeeld) zijn lastiger. Vooral in het tweede stuk zat veel dynamiek en arpeggio's over de linker+rechterhand. Maar het ziet er keurig uit. 

Vervolgens liet ik MuseScore van de partijen MP3-bestanden maken zodat ik ze overal (auto, telefoon) kon afspelen, en kon gebruiken om te oefenen. Bijvoorbeeld de fluitpartij vanaf de telefoon mixen met de electrische piano om zo een idee te krijgen van de combinatie. Ook voor Dineke leek me dat handig, dus ook die bestanden naar Dineke gemaild.

 

Vervolgens konden we één keer samen repeteren in Zael. Voor mij luxe want dan hoefde ik niet met mijn piano te slepen. Bovenstaande foto is gemaakt van de uiteindelijke uitvoering maar geeft alvast een mooi beeld van de situatie. Een mooie zwarte Schimmel piano die een prachtige heldere klank produceert en bijna net zo speelt als mijn Yamaha U1 thuis. Na een kwartiertje inspelen was ik wel gewend en konden we aan de slag.

Omdat de piano los staat van de muur en het geluid dus de vrije loop heeft, moest ik heel erg oppassen met de dynamiek. Een onversterkte blokfluit heeft niet al veel volume, een een losstaande piano overstemt dat al gauw. Laten we zeggen dat op de eerste (en enige) repetitie het flink wennen was om met een nieuwe solist samen te zorgen voor een gebalanceerde klank en volume. Als er PP staat (pianissimo) dan moet je in zo'n geval de toetsen bijna aaien in plaats van aanslaan. Om de arpeggio's of akkoorden er dan strak uit te krijgen is niet even eenvoudig (meer). 

Op de openingsdag zelf konden we gelukkig nogmaals de zaken doornemen en was de balans een stuk beter. Na de gebruikelijke woorden van bewondering bij de formele opening was het onze beurt met de muzikale noot. Hoewel het publiek niet erg groot was, zaten er enkele mede muzikanten in de zaal die mij schenen te herkennen, waarna de zenuwen alleen maar verder toenamen. Foutloos was het zeker niet, maar ik ben tevreden. De loftuitingen aan het adres van Dineke in zowel gesproken als geschreven woord (zie foto hier onder) waren ook positief over het muzikale gedeelte. Ik hoop maar dat ik daar een klein beetje aan bijgedragen heb. En zo komt je naam nog weer eens in de krant.......

Concoursen in Hoogeveen en Steenwijk

Zoals elk jaar in het voorjaar waren en weer korenfestivals / concoursen in de regio. De eerste (op 20 februari 2016) viel dit jaar in Steenwijk. Voor het Groot Gieters Popkoor was het een gelegenheid om weer eens in het theater op te treden, maar ook een jury rapport daarvan te ontvangen. Voor The Broadway Troupe was dit nog iets te vroeg, maar waren onze blikken gericht op het concours van het korenfestival in Hoogeveen (op 26 maart 2016). Uiteindelijk was ook het Groot Gieters Popkoor daar ingeloot en kon ik dus in Steenwijk tweemaal aan de vleugel aanschuiven.

Het korenfestival in Steenwijk kenmerkt zich door een hoge mate van gezelligheid en een meezing mogelijkheid bij de wisseling van de koren. Ook dit jaar was de band van één van de koren bereid gevonden om het publiek door een paar hits heen te trekken, ondersteund door wat gelegenheids zangeressen. De leden van het Groot Gieters Popkoor kregen eerder die middag al een workshop over popmuziek zingen, en konden blijven eten in De Meenthe. Maar aangezien we als tweede op de rol stonden, was het al snel inzingen geblazen in een van de kleine, bloedhete zaaltjes. 

Voor de optredens van die avond los zouden barsten, was ik al even de zaal in gelopen om te kijken hoe de situatie 'on stage' er bij stond. Het is toch altijd lastig als je niet even kan inspelen op de betreffende piano of vleugel, dus een gevoel krijgen voor het podium is wel het minste wat je kunt doen. Wat ik daar meemaakte voorspelde niet veel goeds: de mensen van het geluid hadden de grootste moeite om het kwartet (dat gepland stond ná alle optredens) op de juiste manier van geluid te voorzien. Er is niks zo lastig als je jezelf of medemuzikanten of -zangers niet goed kunt horen. Daarvoor heeft men het fenomeen 'monitor' uitgevonden: deze luidsprekers op het podium moeten er voor zorgen dat de verschillende partijen (koor, dirigent, muzikanten) elkaar voldoende kunnen horen én dat je jezelf hoort. Maar dat bleek lastig....

Eenmaal ingezongen gingen we naar de coulissen om onze beurt af te wachten. Na niet al te lang wachten (en jezelf zenuwachtig maken) waren we dan aan de beurt. Een zaal vol met collega koorleden en muzikanten plus een drie koppige jury zouden ons (in)formeel gaan beoordelen. Van de jury zouden we te zijner tijd een schriftelijk rapport ontvangen; het publiek geeft natuurlijk direct terugkoppeling door middel van daverend applaus of uit verveeldheid door je heen kletsen. Op ons repertoire voor die avond stonden de volgende vier nummers:

  1. Somewhere only we know - Keane
  2. Mijn houten hart - De Poema's
  3. Maroon 5 medley 
  4. The rose - Bette Midler

Het gevreesde probleem met het geluid bleek inderdaad ook voor ons een probleem te zijn: er stond geen monitor bij de piano waardoor ik het koor amper hoorde en het koor hoorde de piano slecht. De vleugel stond deels open waardoor er een behoorlijke hoeveelheid geluid tussen mij en het koor zit. Bovendien is de akoestiek in De Meenthe slecht en is het podium behoorlijk groot. De sopranen die vaak de melodie zingen zijn een goed houvast voor mij als pianist om te kijken of het koor versnelt, vertraagd of domweg stukken vergeet te zingen (ja ook dat gebeurt, tijdens repetities en optredens). Tijdens de repetities staan de sopranen vlak achter mij. Op het podium in Steenwijk stonden ze aan de andere kant van het podium, met een luide vleugel er tussen. Tijdens 'Mijn houten hart' gingen koor en pianist dus hun eigen weg en liepen we uit elkaar. Doodzonde! Ook in het jury rapport werd aan dit vervelende incident gerefereerd, en dat voelt toch als een smet op mijn blazoen. Tijdens een zachter stukje van het nummer wisten we elkaar weer te vinden, maar de rest van het optreden ben je er toch enigzins 'van af' en ga je voorzichtiger spelen. En dat is jammer. 

Verder konden we met het Groot Gieters Popkoor terugkijken op een geslaagd optreden en gezien het rapport van de jury mochten we best trots zijn.

Een paar weken later is het tijd voor het concours in theater De Tamboer in Hoogeveen. Zoals gezegd zijn we daar met het Groot Gieters Popkoor én met de Broadway Troupe aanwezig. Ik heb daar al eerder gespeeld bij eerdere concoursen met zowel CoolAct en het Groot Gieters popkoor. Met het Groot Gieters Popkoor waren we als tweede aan de beurt. Met de Broadway Troupe moesten we als eerste na de pauze. Het podium waar we nu moesten optreden is kleiner, en de piano staat dichter bij het koor, waardoor de geluidsproblemen van Steenwijk niet aan de orde waren gelukkig. Met The Broadway Troupe zongen we:

  1. All aboard - medley van Chattanooga Choochoo en 
  2. House of the rising sun - arr. van Bob Chilcott
  3. Mack the knife - Kurt Weill
  4. Stairway to heaven - Led Zeppelin
  5. Find the cost of freedom - Crosby, Stills & Nash (à capella)

Met het Groot Gieters Popkoor zongen we:

  1. Somewhere only we know - Keane
  2. Mijn houten hart - De Poema's
  3. Maroon 5 medley 
  4. The rose - Bette Midler
  5. In this Heart - Sinéad O'Conner

Een paar quotes uit het beoordelingsformulier van de jury, over The Broadway Troupe:

Een muzikaal koor. Niet verkeerd om dit goed bij te houden.

Ik vind de koorklank wel mooi.

Inspirerende dirigent die energie uitstraalt. Ook genoten van de pianist.

Een leuk energiek koor. Mooi repertoire en jullie weten het geheel verrassend en spannend te
houden. Hier wil ik meer van zien!

Lekkere opkomst, origineel. goed bewust van wat je staat te zingen

Goede pianist , ondersteund het koor goed. Lekker bluesy

Natuurlijk waren er ook leerpunten voor koor en pianist, maar die houden we natuurlijk stil zodat we op die punten volgende keer nog beter kunnen scoren. De uitslag? We werden derde (van de 5 korenuit onze category 'overig') met The Broadway Troupe (99,5 punten) en gedeelde vierde (van de 8 koren in de category 'popkoor') met het Groot Gieters Popkoor (89,5 punten). 

Al met al was dit laatste concours naar tevredenheid. Op naar het volgende optreden. Dat is te vinden op 6 mei in Meppel, hoofdstraat, met The Broadway Troupe.

 

 

Veel optredens

Het was de afgelopen periode flink raak met de optredens. Een korte impressie

  • vrijdagavond 11 september met Henny Melenberg in de Grote Kerk in Meppel (Meppeler Muziek Festival)
  • zaterdagmiddag 12 september met The Broadway Troupe in Grote Kerk in Meppel (Meppeler Muziek Festival)
  • zondagmiddag 13 september met het Groot Gieters Popkoor in de muziekkoepel Ramswoerthe (Kopje Cultuur)
  • zondagochtend 20 september met het Groot Gieters Popkoor in de kerk te Giethoorn (Start van de Vredesweek)

Vrijdag met Henny

Enige tijd geleden werd aangekondigd dat we met The BroadwayTroupe (die ik sinds januari 2015 ook begeleid op piano) op mochten treden bij het Meppeler Muziek Festival. Leuk! Ons eerste optreden. Maar de echte verrassing kwam wat later toen Henny mij vroeg of ik misschien samen met haar ook nog wilde optreden. De aanleiding was dat er een optreden uitgevallen was, en wij samen wellicht dat gat op konden vullen. Het was bovendien vóór het optreden van The Broadway Troupe in de Grote Kerk dus ook praktisch niet te ingewikkeld. Nu ben ik altijd wel in voor een optreden dus ik zei dat ik daar wel zin in had. Meestal hebben we wel wat standaard repertoire 'in de vingers' en kunnen we redelijk snel na zo'n besluit optreden. Maar dit keer werd het wel even oefenen omdat we wat nummers van het repertoire van 4 april 2014 zouden doen. Ik was daarbij onderdeel van de band was die Henny begeleidde op haar zelf georganiseerde 60 jarige jubileum optreden. En daar zaten mooie nummers tussen, maar sommigen waren ook best pittig! Dus afgesproken om wat thuis te repeteren en twee keer samen te oefenen. En dat was wel nodig gezien het repertoire. Op het repertoire stonden namelijk:
  • Driekusman en Klein vogelijn
  • Medley Willeke Alberti (Vanavond om kwart over zes ben ik vrij - mijn dagboek - telkens weer)
  • Wir - Erika Pluhar
  • Die Lehren einer Mutter für ihre Tochter  - Erika Pluhar
  • Mag ik dan bij jou - Claudia de Breij
  • Als de liefde maar blijft winnen  - Daniel Lohues

 

Uiteindelijk bleek dat het gat op de zaterdagmiddag al was opgevuld, maar we waren wel welkom op de vrijdagavond na Euphonia. We halen helaas niet de officiele flyer, maar staan wel met naam in de krant en op de site genoemd (zie foto rechts). Nu staat het gezelschap waarmee ik optreed (Dickens Singers, Cool Act, Groot Gieters Popkoor) wel vaker in de krant, maar niet altijd word ik zelf met naam genoemd. Enige trots maakte zich dus wel van mij meester. Op de website krijgen we onze eigen vermelding met foto en CV's.:

Martin Molema: vanaf z’n 8e al achter de piano.
Van popworkshops van Xodus tot begeleider van koren (Midges, Cool Act, Broadway Troupe en Gieters popkoor): Martin is van vele markten thuis. Als je in de kersttijd een pianist op een bakfiets door Meppel ziet rijden, gevolgd door de Dickens Singers, dan moet dat Martin wel zijn.
Van The Renettes tot muzikale omlijsting bij kerstdiners met Dick en Henny of met z’n broer in eigen projecten…..Martin verdiept zich met veel enthousiasme in allerlei genres die je in de muziek tegen kunt komen

Het Meppeler Muziek festival startte op vrijdag avond met een optreden van harmonie orkest Euphonia. Na dit geslaagde optreden stonden Henny en ik op de rol. Een schril contrast tussen Euphonia en Henny en mij is het volume. Daar waar Euphonia luid en duidelijk door de kerk schalde, hadden Henny en ik een intiemer repertoire. Achter in de kerk was een plek voor koren gereserveerd waar ook een piano stond. Niet echt een podium voor ons tweeen dus we hoopten dat het publiek niet al te ver weg zou gaan zitten. Alle stoel werden omgedraaid want die stonden nog gericht op het Euphonia die vóór in de kerk speelde. De piano die er stond was een bekende: daar heb ik al vaker op gespeeld bij optredens met de Dickens Singers. We gingen eerst maar eens even sound checken om te kijken hoe het geluid in de kerk overkwam als je maar met zijn tweeën bent. Uiteindelijk besloten we dat zowel zang als piano versterkt zouden worden. Er was nog tijd genoeg om even warm te spelen met de franse versie van The Falling Leaves (Les feuilles mortes). 

Nadat camera's, stoelen en publiek op ons gericht waren werden Henny en ik nog even kort geïnterviewd. Hoe het zo kwam dat Henny en ik als amateur muzikanten bij elkaar waren gekomen etc. etc. De zaal zat vol, men was stil en het klamme zweet stond me in de handen. Lights, Music, Action!

De eerste twee liedjes deed Henny loepzuiver a capella. Een gedurfde stap in je eentje in zo'n grote kerk. Maar gezien de recensie in de Meppeler Courant een geslaagde. Daarna aan de slag met de medley van Willeke Alberti waar ik op aanwijzen van Henny een medley van maakte. Leuk om te doen, maar lastig omdat er twee keer van toonsoort gewisseld moest worden. Gelukkig had ik alle bladmuziek (gemaakt in MuseScore natuurlijk) nog bij de hand. De nummers die volgden waren van Erika Pluhar; een duitse zangeres waar ik voor april 2014 nog nooit van gehoord had. Mooie ingetogen nummers waarbij ik vooral op zou moeten letten niet te snel te spelen. Het alom bekende Mag ik dan bij jou van Claudia de Breij is natuurlijk een uitstekend pianonummer dat iedereen tot in de details kent, dus ook daar genoeg uitdaging. 

Het laatste nummer van Daniel Lohues heeft een bijna Bachiaanse stijl: melodie in linker en rechterhand met veel kabbelende frasen. Voor mij een hele uitdaging om dat er regelmatig, ongehaast en vloeiend uit te krijgen. Maar ook dat lukte heel aardig. Gezien het applaus na elk nummer kon het publiek het ook waarderen. Nieuwe binnenkomers bleven nieuwsgierig binnen en zochten een plaatsje. Toch bijzonder als je nagaat dat we ondanks de openstaande deuren op straat nauwelijks te horen zijn geweest. 

Ook kregen we de complimenten van de organisatie die ons de volgende keer graag terugziet. Men was 'geroerd' door ons optreden... en dat is wat je eigenlijk écht wilt bereiken. Applaus? Tuurlijk, maar je wilt dat de mensen écht luisteren en voelen welke emotie we proberen over te brengen. Daarna waren er natuurlijk de loftuitingen van de groupies van CoolAct, het Groot Gieters Popkoor en The Broadway Troupe. In opperbeste stemming lopen we terug en kijken we terug op een geslaagd optreden. 

En daarna druppelen de fotos en opnames binnen. Onder andere op de site van Da's mooi (trots dat de eerste foto van ons is!), het MMF zelf en de fotos uit het publiek. 

Door diverse mensen zijn leuke video's gemaakt en op YouTube geplaatst:

    

Zaterdag met The Broadway Troupe

De rust en euforie na het optreden van vrijdagavond is van korte duur. De volgende ochtend kan ik meteen gaan voorbereiden op het eerste optreden met de Broadway Troupe. Daar is wel wat voorbereiding aan vooraf gegaan..... We zijn natuurlijk begonnen in januari 2015 en door de vakantie is er eigenlijk maar net 6 maanden gerepeteerd. Dus bij koorleden, pianist en dirigent is er toch wel sprake van spanning. Net als vrijdagavond treden we op in de grote kerk en mag ik weer plaatsnemen achter de inmiddels bekende piano. Het koor is verkleed, de accessoires gereed en we kunnen beginnen. Na de aankondiging vallen de heren meteen het publiek lastig in hun rol als conducteur :"Uw kaartje alstublieft". Bedoeld als leuke grap, zie je mensen toch even angstig kijken: "Het is toch een gratis optreden?". De dames komen op en the show is on the road. We merken zoals zo vaak dat het geluid niet optimaal is in de kerk en dat het lastig is om én te bewegen én te zingen én een koor uit te versterken in een kerk. Dapper slaan we ons door het optreden heen. We hebben het toch maar gedaan! Onze eerste show. Want stijfjes stilstaan en zingen was er niet meer bij. Danspasjes, attributen en sfeer overbrengen zijn net zo belangrijk als het foutloos en zuiver zingen. 

Als een stel kakelende kippen verplaatsen we ons naar een terras om onder het genot van koffie, thee, bier en hier en daar een appeltaart met slagroom stoom af te blazen. En op de volgende repetitie is er natuurlijk de verplichte evaluatie. Genoeg om op terug te kijken, van te leren en aan te werken. Op naar het volgende optreden! Leuke bijkomstigheid is dat dit optreden voorlopig in ieder geval een nieuw koorlid heeft opgeleverd. Deze meneer zag ons zingen en wilde mee doen. 

 

Zondag met het Groot Gieters Popkoor bij het Kopje Cultuur

Na het optreden op zaterdag kon de kleding en muziek voor de volgende dag klaar gelegd worden: optreden met het Groot Gieters Popkoor bij Kopje Cultuur in Steenwijk. Het koor mocht net als voorgaande jaren weer in de muziekkapel in Ramswoerthe. Ik zorg dat ik samen met de twee zoons op tijd in Steenwijk ben om de piano en toebehoren bij de muziekkapel te krijgen. We parkeren dichtbij en met 3 paar handen kunnen we makkelijk in één keer alles meenemen. Eenmaal ter plaatse luisteren we nog naar de band die vóór ons speelt (Que Funk). Blijkt de muziekleraar van onze jongste zoon daar piano speelt (als invaller blijkt later). Dus zoonlief gaat meteen even zwaaien (en loopt dus zonder enige schroom naar voren naast de muziekkoepel) en krijgt een blik van herkenning en er wordt teruggezwaaid. Dat die leraar daar mogelijk door afgeleid wordt komt in mijn zoon niet op, en gelukkig heeft zijn spel er blijkbaar niet hoorbaar onder geleden. 

Ik zie een bekende geluidsman en weet dat het geluid dan weer goed verzorgd is: deze man weet hoe je een koor buiten moet versterken en we hebben al wat keren met elkaar te maken gehad in de buitenlucht (waar onder Sail Giethoorn en eerdere optredens bij Kopje Cultuur).

Als de horde blazers en het drumstel weer uit de koepel zijn verdwenen is het tijd om mijn spullen neer te zetten. De geluidsman staat al klaar met de pluggen en al gauw davert een veel te harde piano door park Ramswoerthe. Ik weet dat het goed komt dus daarvan geen stress. Gauw de 7 wasknijpers aanbrengen op de muziekmap, tegen de zoons zeggen dat ze nu toch écht van het podium moeten en we kunnen van start. Het repertoire bestaat uit

  1.  Viva la vida - Coldplay
  2.  Stil in mij - Van dik hout
  3.  The rose - Bette Midler
  4.  Born this way - Lady Gaga
  5.  Maroon 5 medley
  6.  it's raining men -  The weather girls
  7.  I love you more - Racoon
  8.  Avond - Boudewijn de Groot

dus ik heb dat allemaal netjes op volgorde in de map zitten. Om de spanning er even in te houden, wil ik even met u delen hoe mijn map er gemiddeld genomen uitziet van binnen. Als we met een nieuw nummer beginnen is het voor mij zaak om natuurlijk zo snel als mogelijk de piano partij onder de knie te krijgen. Verder wordt er van mij verwacht dat ik tijdens de repetities ook de zang partijen kan voorspelen, maar dat doe ik meestal à vue. Dat gaat meestal heel aardig tenzij de partijen wel erg druk zijn doordat er bijvoorbeeld twee alt en/of twee sopraan partijen zijn. Maar goed. Omdat een gemiddelde koor partij die ik krijg meestal 4 notenbalken per systeem bevat (SA, TB, Piano) gaat het hard met de pagina's. Zo'n arrangement heeft meestal zo 10 tot 15 pagina's en je blijft dus omslaan. Dat komt de soepele doorstroming van het pianospel niet ten goede. De oplossing is dus om de piano partij er uit te halen en te zorgen dat deze compact op papier komt met de herhalingen op slimme punten, weinig omslagen en waar mogelijk de omslag op een logisch punt. En dat doe ik dus door de bladmuziek over te kloppen op de computer. Samen met het programma MuseScore en mijn trouwe Roland JV50 synthesizer duurt dat meestal tussen de 30minuten tot 3 uur. Maar dan heb ik ook wat ik wil hebben! Handige bijkomstigheid is dat ik van deze piano partij meteen een audiobestand kan maken (MP3) voor Marianne als dat nodig is. Bijvoorbeeld om de partijen bij in te zingen of als ik onverhoopt een keer niet mee kan doen met een repetitie. Niet ideaal, maar het werkt wel. Daarna vergroot ik het originele stuk vaak tot A4 voor betere leesbaarheid en steek ik zowel de piano partij als het vergrote origineel in mijn map. Na verloop van tijd gaat die map dus wel het nodige wegen. Als het koor zo ver is dat ze hun partij goed uit het hoofd kunnen zingen, dan verhuisd de koor partij naar een andere map (gewoon 15 pagina's in één zo'n insteek hoes) en dat scheelt weer. 

De vrees van elke pianist is namelijk dat een te zware map uiteindelijk je bladmuziek standaard van je electrische piano kapot maakt zodat zowel de standaard als vaak de constructie van de piano flinke schade lijdt. Dan nu weer terug naar het optreden. Ik had voor dit optreden dus niet alleen alles netjes op volgorde gelegd. Maar ik had ook gemerkt dat de map wel weer wat opschoning kon gebruiken qua gewicht, maar dat er nog niet veel definitief uit kon. Ik nam dus het besluit om alles wat ik die zondag niet nodig dacht te hebben, thuis te laten. 

Na de aankondiging door onze voorzitter konden we van start. Met Viva la Vida zit de stemming en het tempo er meteen goed in. Gelukkig geen zijwind dus de bladmuziek bleef op zijn plek, enigzins geholpen door een regiment groene wasknijpers. Deze voorkomen meestal vooral dat bij sterke zijwind de bladmuziek niet spontaan twee nummers verder 'waait'. Maar bij veel nummers móet ik wel omslaan dus die pagina's kan ik niet vastzetten. Als het gaat waaien dan krijg ik altijd stress of ik de volgende bladzij op tijd haal of dat de wind mij voor is. In vorige jaren heb ik wel eens de hulp van een koorlid of zoon ingeroepen om als 'instrueerbare wasknijper' te fungeren. We kwamen ongeschonden aan de eindstreep en ondanks de mogelijke dreiging van slecht weer op de ochtend was er lekker veel publiek. Dus toen de laatste klanken van Boudewijn de Groot's Avond door de tuin van Ramswoerthe echode, stond ik al op om mijn bladmuziek dicht te klappen, piano uit te zetten en de benen te strekken. 

Tot mijn schrik hoorde ik het woord 'toegift' vallen. Hoera! Het koor blij: we mogen nog even door! Totdat Martin aangaf de rest van de muziek thuis te hebben liggen. Gelukkig heeft de dirigent natuurlijk alle bladmuziek ook bij zich, maar niet zoals ik die gewend ben (zie mijn uitleg hier voor): op B5 in plaats van A4, met losse vellen etc etc. Dat wordt dus even slikken en je best doen........ gelukkig waren het niet de moeilijkste nummers en haalden we (redelijk) glorieus de eindstreep na 2 toegiften. 

Weer wat geleerd dus.

In de kerk met het Groot Gieters Popkoor

Op zondag 20 september zijn we met het Groot Gieters Popkoor te gast bij de vredesdienst van de Doopsgezinde gemeente in Giethoorn. We leverden daar een bijdrage aan de start van de vredesweek door enkele liederen ten gehore te brengen. Het lijkt een wonderlijke combinatie zo'n popkoor in de kerk, maar het bleek verrassend goed te passen. Er kwam een nette setlijst met de nummers die we zouden doen:

  • Avond
  • Love you more
  • Mad world
  • The rose
  • Born this way
  • toegift: viva la vida.

Gelukkig ben ik niet bang voor wat onverwachtse wendingen (zie ook de problemen van de dag er voor) want er stonden nog wat verrassingen in steigers. Zo zagen we tijdig dat er een extra nummer in de liturgie in de liturgie stond. Dus die deden we op de juiste plek in de map en klaar is kees. Dacht ik. De kerk is een echte ouderwetse kerk met hoog dag, traditioneel groot pijporgel en houten banken. Maar ook een flink podium tussen de kerkgangers en de preekstoel. Het podium bestond uit drie delen waarvan het middelste wat lager was, met aan beide zijden een kleiner verhoogd oppervlak. De linkerhelft was voor de kinderen, het middelste voor de koorleden en rechts was voor mij. Alleen dus. Niet veilig verstopt achter het koor zoals zo vaak, maar pontificaal in het zicht. Alsof dat nog niet genoeg verrassing was kwam er iemand naar me toe of ik wellicht ook wat nummers uit de liturgie kon begeleiden.... dan moest hij wel even met mij stemmen maar dat kwam vast goed...... De vraagtekens op mijn gezicht waren gelukkig aanleiding voor verdere toelichting. Het bleek dat deze meneer de dominee was die dwarsfluit speelt. Gelukkig konden we even het vredeslied oefenen na de dwarsfluit met de piano gestemd te hebben. Lang leve de akkoorden boven de melodie. Het andere nummer was het 'Onze vader' op de melodie van 'I am sailing'. Bijzonder, maar niet al te moeilijk doordat er ook hier de akkoorden vermeld werden. Ik geloof alleen dat de organist net zo verrast was door mijn rol in de dienst als hij.....

Mijn aandeel in de dienst was dus wel behoorlijk anders dan verwacht maar al met al ging ik ook hier tevreden naar huis. Op naar de verjaardagsvisite voor mijn verjaardag van de volgende dag.