blogheader
Martin's blog
Martin's belevenissen
 

Effe lekker spelen

BBQ Time!

Zaterdag was de jaarlijkse CoolAct BBQ. Altijd gezellig. Maar dit jaar wel twee éxtra redenen om aanwezig te zijn: de nieuwe geluidsinstallatie wordt getest mét piano, én de gelegenheid om op een mooie Yamaha C1 vleugel te spelen. Dus met een auto vol met bladmuziek en de digitale piano plus toebehoren om 5 uur vertrokken naar centrum Meppel.

Eindelijk versterkt!

Na de formele opening van het buffet, de toost en wensen voor het komende muzikale jaar vielen we uiteraard eerst aan op de stapel (uitstekende) biefstukken, satétjes en karbonades van het formaat deurmat. Ondertussen werd de installatie opgebouwd in de tuin zodat we eens flink konden proberen hoe het koor met versterking én piano klinkt. Natuurlijk kon ik de verleiding niet weerstaan om eens even de microfoon uit te proberen met een stukje van "New York State of Mind" van Billy Joel. Maar daarna was het tijd voor het echte werk: piano aansluiten, bladmuziek er op en maar hopen dat de buren ook van een lekker stukje latin houden.

Gelukkig had ik nog een opname van een flink stukje "Mas que nada" opgenomen in het geheugen van de piano, waardoor ik zelf eens kon horen hoe het klinkt als ik zelf speel. Zeer nuttig. Na wat kleine aanpassingen klonk het wat mij betreft prima. Nadat het koor ook wist dat ze de microfoons niet hoefden op te vreten en op normaal volume konden zingen, hebben we de buurt getrakteerd op wat lekkere CoolAct klassiekers. Nadat ook de bas-boost van de speaker uitgezet was, kon ik ook de lage tonen van de piano benutten wat bij latin en jazz natuurlijk wel zo lekker speelt. Dit wordt wel wat als we straks op straat staan. Ook de solisten komen goed uit de verf, al kan ik ze af en toe wat lastig horen. En dat maakt het lastig om te horen waar ze precies zijn om het pianospel goed op af te stemmen. Op 10 juli zal Meppel het meemaken op de eerste Donderdag Meppel Dag. De site vermeld:

"En op een muziekdag als deze mag natuurlijk de Meppeler groep Coolact niet ontbreken. Met begeleiding vanaf de enige echte piano bakfiets laten zijn hun vrolijke klanken door de straten klinken."

Vleugel

Na de nodige hoeveelheid dode koe, salade en stokbrood naar binnen te hebben gewerkt was het dan toch echt tijd voor de vleugel. Het voelde als het toetje van de avond: even stiekum door de glazen deuren gluren naar dat grote zwarte monster van een vleugel. De klep staat half open en ik kan het klavier nog niet zien. De eigenaresse had me al naar binnen zien glippen en laat de gezelligheid buiten voor wat ie is, om de deuren open te doen. Samen bewonderen we glimmende vleugel die een mooie plek heeft gekregen in een eigen stuk huiskamer.

Hoewel ik al vaker op een Yamaha C1 heb gespeeld was dat altijd op openbare plekken: Scala Meppel of in de kerk. Hoewel iedereen zijn best doet om dergelijke piano's in conditie te houden, speelt er vaak nogal wat volk op. Of er wordt juist amper op gespeeld. En is vaak toch te merken. Dus toch wel serieus benieuwd hoe zoiets speelt en klinkt als het privé bezit is en in de huiskamer staat.

Nadat de pianokruk wat omhoog is bijgesteld, ben ik bij de eerste aanslagen al verrast door het volume en de helderheid. Zowel hard als zacht spelend komen de hoge en lage noten goed tot hun recht. Het geluid kan goed weg waardoor het niet te overweldigend wordt. Tijd om wat bladmuziek tevoorschijn te halen en wat muziek uit het hoofd er tegenaan te gooien. Al snel staat mijn maatje Henny naast me om wat bekende stukken mee te zingen. Ik had natuurlijk de stukken van het optreden van 4 maart met Henny meegenomen, waar wat stukken bijzitten die Henny en ik samen doen (in plaats van met de band). En natuurlijk ons oude repertoire zoals Songbird van Fleetwood Mac, Time after Time van Cindy Lauper (al deden we deze twee uitvoeringen altijd van Eva Cassidy), Can't help loving that man van Jerome Kern uit de musical Showboat. Op verzoek kwamen ook het prachtige arrangement van Summertime van Gershwin en Killing me softly van Roberta Flack voorbij. En dan natuurlijk nog een poging tot Für Elise (die blijkbaar écht alleen nog van papier lukt) , Sleepy Shores van Johnny Pearson en Ballade Pour Adeline van Richard Clayderman uit het hoofd. Dan komt zo'n vleugel wel écht tot zijn recht. Mits mijn spiergeheugen mij niet in de steek liet :).

Het was tijd voor koffie, thee en chocolade! Na een tijdje op de vleugel kun je me daar toch wel weer onder de mensen krijgen. Maar de vleugel bleef lonken, en ik heb nog heerlijk kunnen genieten van de meezingende en dansende mensen. Ik kan er van genieten als mensen zo op muziek reageren.

Verbeteringen aan de blog pagina

Als je kijkt naar de blogs van bijvoorbeeld www.blogspot.com, dan zijn dat fancy blogs. Met een lijst met oude posts, een archief en tags. Dus tijd om daar zelf ook wat aan te doen: archief, tags, pagineren en rss-feed.

Treeview

Gelukkig had ik nog een treeview liggen waarmee al snel een Windows Verkenner achtige, openklapbare lijst met oude artikelen getoond wordt. Nog niet echt nuttig met nog maar 1 artikel in de database, maar omdat het zo eenvoudig was meteen maar toegevoegd. Het heeft me destijds behoorlijk wat moeite gekost om zo'n treeview te bouwen: de zogenaamde rootlines zijn soms lastig te bepalen.

 

 

 

Tags

SchermafdrukHelemaal hip is je blog pas als je ook eenvoudig met tags kunt werken: zowel het invoeren er van moet makkelijk gaan, als ook het zoeken er mee. Het invoeren van tags was ook al eens gebouwd, en was dus snel klaar. Leuk werken met suggestielijstje, en als je op de punt-komma toets drukt, wordt ie nog leuk vormgegeven ook. 

Het zoeken op tags was wat lastiger: alle tags worden opgeslagen in 1 databaseveld. Maar bij het zoeken wil je niet dat als je zoekt op 'Aap' je ook 'Schaap'  als zoekresultaat terugkrijgt. 

De weergave op de website wilde ik doen zonder gebruik te maken van afbeeldingen. Meestal heb je 3 afbeeldingen per tag nodig (links, midden, rechts) waarbij de middelste zorgt voor de juiste lengte. Maar dat is altijd een ramp om netjes op alle browsers er goed uit te krijgen. Dus gekozen voor een flink staaltje CSS. Het resultaat:

Paginering

Er van uit gaande dat er straks heeeel veeeel artikelen op mijn blog staan, dan wordt het noodzakelijk om te zorgen dat de tijd die nodig is om de blog op te vragen niet te hoog oploopt. De oplossing is dat niet het hele blog geladen wordt, maar bijvoorbeeld alleen de laatste 4 artikelen. De rest kun je dan lezen door naar volgende pagina's te bladeren. Dus onderaan de blog staan pagina tellers: nummers om direct naar een bepaalde pagina te scrollen en buttons om naar de volgende of vorige bladzijde te gaan. 

Op het eerste gezicht lijkt het niet nuttig om naar een specifieke pagina te springen. Maar als je rekening houdt met de zoekmachines, die deze links wel degelijk volgen, kan het nuttig zijn. Bij het zoeken naar informatie uit deze blog via bijvoorbeeld Google, wordt het mogelijk om directe links naar specifieke posts te vinden.

RSS Feed

Door velen niet begrepen en door nog meer mensen gemist: de RSS-feed. Ook Mozilla  deed een poging via Firefox met de zogenaamde Live Bladwijzers om deze dingen aan de man te brengen. En zelfs ik als programmeur kan het niet laten. Dus staat ie op de blog pagina: . Als je er op klikt krijg je in de gemiddelde browser iets wat de meesten onleesbaar vinden. In de Mozilla Firefox browser krijg je de mogelijkheid om hem toe te voegen aan je Live bladwijzers.

Je kunt hem ook in Microsoft Outlook en Mozilla Thunderbird koppelen. Heel nuttig. Elke fatsoenlijke blog-maker heeft namelijk gezorgt dat er in (niet getoonde) 'header'  van de web pagina een instructie zit die een browser of mailprogramma kan oppikken om te zien dat er een (of meerdere) RSS Feed op de pagina aangeboden wordt.

Maar wat is het dan? Een RSS feed houdt je op de hoogte van nieuws op een website. Maar je moet wel zelf de berichten tijdig ophalen. Ik vergelijk het altijd maar met de volgende analogie:

Als je het lokale nieuws wilt volgen kun je een abonnement nemen op de regionale krant.Drie keer in de week komt ie op de mat, en daar betaal je dan wat voor. Als je op vakantie gaat, dan zorg je dat de buren hem van de mat halen en netjes op de tafel leggen. Kom je terug van vakantie, dan kun je alsnog het regionale nieuws van de afgelopen 3 weken lezen.

In de wereld van het internet is zoiets ook te vinden: de nieuwsbrief. Je abonneert je op een nieuwsbrief, en als je terugkomt van vakantie kun je al dat nieuws zo uit je mailbox vissen. 

Terug naar de echte wereld. Als je niet wilt betalen voor het regionale nieuws dat vanzelf op de mat valt is er soms een alternatief: ergens in de stad is een vitrine waar 3x in de week de laatste krant (deels) met punaises aan een prikbord wordt gehangen. Omdat je in de stad werkt, loop je elke dag even langs om de koppen te snellen. Als het een keer regent en je slaat je lunchwandeling over, dan kun je geluk hebben dat de krant van gisteren er nog hangt.

Ga je echter op vakantie, dan mis je het nodige nieuws op deze manier. Hooguit kun je de krant van je laatste vakantiedag nog net lezen, maar 3 weken inhalen is onmogelijk.

Deze manier van werken lijkt op de RSS-feed: de website beheerder zet voor jou een lijst met nieuws klaar. Die lijst is niet oneindig, maar bevat meestal tussen de 15 en 25 berichten. De 15 of 25 meest actuele berichten. Kom je terug van vakantie dan kun je dus nog die laatste set berichten lezen. Afhankelijk hoe snel de website nieuws verspreid, kun je bijvoorbeeld 3 weken of 2 dagen teruglezen.

Maar waarom zou je als website maker of geïnteresseerde gebruiker eigenlijk kiezen voor een RSS Feed? Zo'n nieuwsbrief is toch veel handiger? Het is maar hoe je het bekijkt. Vanuit de website maker is de reden eenvoudig: geen gedoe met lidmaatschappen bijhouden, afmeld procedures etc. Vanuit de geïnteresseerde gebruiker gezien: ik hoef mijn gegevens niet achter te laten op een of andere site, met het risico op spam en inbreuk op privacy. Je kunt het stopzetten wanneer je wilt, zonder dat je zelfs maar online hoeft te gaan!

Nog even terug naar onze analogie met de krant: als drukker hoef je dus geen administratie te voeren, geen geld te innen en bezorgers te vinden en betalen. Vanuit de gebruiker gezien: het is gratis en als jij er vanaf wilt, ben je zelf bij machte om zelf niet meer langs de krant te fietsen.

En hoe lees je die RSS feeds? In Mozilla Firefox kun je hem toevoegen aan je live bladwijzers. Je moet dan wel af en toe die live bladwijzers controleren. Dus mijn favoriete manier is om ze aan te bieden als berichten in mijn e-mail lezer: Mozilla Thunderbird. Je vindt daar in de zijbalk een sectie met 'Blogs en nieuwsfeeds'. Heel toepasselijk dus eigenlijk: Mozilla heeft namelijk allang ontdekt dat elke fatsoenlijke blog ook een RSS feed publiceert.

Jammer

Wat wel weer jammer is, is dat je op de website van Mozilla je e-mail adres moet achterlaten als je op de hoogte wilt blijven van het nieuws over Firefox OS (Operating System). Er zit zelfs geen blog-instructie op de site. 

Blijkbaar wil Mozilla zijn gebruikers graag op nieuwsfeeds (RSS) attenderen, al is de button voor de live bladwijzers wat naar de achtergrond verdwenen. Maar het uitdragen van wat een RSS Feed is, laten ze graag over aan ambassadeurs als ikzelf.

Kijk ook eens op de andere websites die ik onderhoud: www.coolact.nl of www.heterfdeel.nl. Op die laatste wordt het nieuws ook verspreid via RSS-feeds.

Volgende keer meer over electronische agenda's via het iCalendar formaat. Niet te verwarren met Apple's iCal applicatie. Voor zij die niet kunnen wachten alvast de link.

 

Published by Martin Molema (Webmaster),

Mijn eerste bericht

Welkom bij mijn blog! 

Dit is het eerste bericht in mijn gloednieuwe blog. Eindelijk een eigen gehoste blog, zonder dat Google er invloed op heeft. Nu kan ik eindelijk al mijn prestaties en nieuwigheidjes kwijt over mijn hobbies, de website en wat ik zoal nog meer beleef. 

Er moet nog het nodige gebeuren aan deze blog-site, zoals een lijst met historische berichten etc etc. Maar ook daarover kun je dus hier lezen.

 

Published by Martin Molema (Webmaster),