blogheader
Martin's blog
Martin's belevenissen
 

Wat als....

U kent ze wel: die lijstjes die je overal op internet kunt vinden. Lijstjes met de 10 beste restaurants, de 10 vakantiebestemmingen waar je moet zijn geweest, de 10 beste websites en de 10 dingen die je gedaan moet hebben. Als muzikant en enorme muziekliefhebber heb je zo ook je lijstjes. Maar zo af en toe komt er bij mijn zo'n 'ander' lijstje boven: wat als ik ..... en dan komt er een vraagteken en een lijstje. Ik wil er een paar delen. Meestal haal ik de tien niet op zo'n lijstje omdat het zo moeilijk kiezen is. Ga je voor mooi, moeilijk, lekker spelen, leuk om naar te luisteren?

Mocht je een bepaald nummer zoeken, probeer dan eens de site van 'Musescore'. Bijvoorbeeld de "Entertainer"  van Scott Joplin: https://musescore.com/user/1738566/scores/722236. Je kunt daar zoeken naar de juiste partij(en), afspelen, toonsoort aanpassen en opslaan in PDF, MuseScore, MusicXML etcetera!

Bigband

Wat als ik de pianist in een bigband mocht zijn. Welke nummers zou ik dan willen spelen? Eerst het lijstje en dan wat toelichting.

  1. Come fly with me, uitvoering met Frank Sinatra
  2. In the mood, Glenn Miller
  3. Chattanooga Choo Choo, Glenn Miller
  4. Boogie woogie bugle boy, Bette Midler (origineel van de Andrew Sisters)
  5.  

De uitvoering op nummer één begint met een piano die op veel andere uitvoeringen mist en dat maakt het zo leuk. Het is namelijk niet zo dat je in elke bigband de pianist hoort als hij er überhaupt al in zit. Nummer twee is natuurlijk een klassieker die niet mag ontbreken. Nummer drie is zo leuk doordat er zoveel verschillende soorten blazers in zitten die allemaal op eigen wijze de stoomfluit of de kadans van de trein imiteren. Nummer vier leerde ik als eerste kennen van Bette Midler, en ik verwachtte totaal niet dat ze zo'n nummer zou zingen. Met lekker veel pit en een typische boogie woogei piano zoals ik die vroeger ooit op pianoles moest spelen.

Latin

Wat als ik geboren was in Brazilië en in een fantastische latin band mocht spelen? 

  1. Mas que nada, Sergio Mendez & Brasil 66.
  2. Corcovado (Quiet nights of quiets stars), Astrud Gilberto
  3. The shadow of your smile, Astrud Gilberto
  4. Like a lover, Sergio Mendez & Brasil 66
  5. Mi amor, Stacey Kent
  6. Águas de março / The waters of march / Les eaux de mars , Onder andere Stacey Kent
  7. Agua de beber, Astrud Gilberto
  8. Bésame Mucho, Diana Krall
  9. Wave, Frank Sinatra
  10. Desafinado, Stan Getz en João Gilberto
  11. One note samba, Astrud Gilberto of Antonio Carlos Jobim
  12. The girl from Ipenema, Astrud Gilberto

Op nummer één natuurlijk de spetterende klassieker van Sergio Mendez en Brasil '66, met een lekker piano intro waarmee je meteen in de juiste stemming komt! Dansen maar. Met Cool Act hebben we ooit dit nummer ingestudeerd met aan mij de schone taak om de latin uit de verf te laten komen als enige muzikant. Op nummer twee één van de vele uitvoeringen van Corcovado. Deze uitvoering met Stan Getz is ook zo'n klassieker en absoluut de mooiste uitvoering ooit van dit nummer. Ook uit het repertoire van Cool Act staat op nummer 3 nog zo'n lekker klef nummer van Johnny Mandel uitgevoerd door Astrud Gilberto.

Het nummer Like a lover leerde ik kennen via mijn samenwerking met Henny. Mooi om te spelen op de piano met wonderlijke maatwisselingen en een prachtige bridge en turn-around voor het tweede couplet.

Een bijzondere is Mi Amor van Stacey Kent. Dit titel suggereert iets italiaans, maar het is frans. De piano die je hier hoort is voor het klassieke voorbeeld van hoe je een piano inzet bij een latin nummer: veel chromatische loopjes, zowel in de bas als met akkoorden in de rechterhand. En natuurlijk lekker syncopisch. En dan de lekkere slome saxofoon solo en de typische latin breaks om Stacey de kans te geven een nieuw couplet in te zetten. Zo cliché als wat, en juist daardoor zo herkenbaar. 

De mierzoete Bésame Mucho uitvoering in het portugees is een heerlijke 'layed back' uitvoering met subtiele accentjes en dissonante achtergrond begeleiding. Een typische uitvoering van Diana Krall, die flink kan knallen op de piano (getuige het intro op de DVD Live in Paris), maar kiest meestal voor de langzamere uitvoeringen en nummers. Jammer dat ze als canadese eigenlijk amper franse liedjes zingt. 

En daarna een beetje een vreemde eend in de bijt: Wave in de uitvoering van Sinatra. Met lekkere latin gitaar & blazers en het verplichte latin drum & bas toch een lekker nummer om naar de luisteren. 

De One Note Samba heb ik ooit voor pianoles moeten spelen. Het grappige aan dit nummer dat het couplet vrij eenvoudig is, terwijl je je vingers breekt over het refrein als je de melodie moet spelen. 

Ballads

Wat als ik een beroemde zanger(es) mocht uitzoeken om te begeleiden en alleen maar mooie ballads te presenteren?

  1. The summer knows, Barbra Streisand
  2. The way we were, Barbra Streisand
  3. In the wee small hours of the morning, Jamie Cullum
  4. Do Right Woman, Do Right Man, Aretha Franklin
  5. One flight down, Norah Jones
  6. Georgia on my mind, Ray Charles
  7. The nearness of you, Ella & Louis
  8. Misty, Ella Fitzgerald
  9. Mood indigo, Ella Fitzgerald
  10. Peel me a grape, Anita O'day
  11. Autumn Leaves 
  12.  
  13.  

Afhankelijk van de stemming waarin ik verkeer kan dit lijstje wel op 10 verschillende manier gerangschikt worden, maar dit zijn ze wel zo'n beetje (voor nu dan............). Het zal u niet verbazen dat het vooral uitvoeringen zijn met vaak veel piano. Het eerste nummer is weer van de eerder in mijn blog genoemde Michel Legrand: The Summer knows. Lastig om een mooie uitvoering te vinden, dus zoekt u zelf gerust ook eens. 

Klassiek

Wat als ik een fantastische klassieke pianist zou zijn?

  1. Concerto for Piano and Orchestra in D minor Nr. 20 KV 466, Romance, Wolfgang Amadeus Mozart
  2. Grand valse brillante in E-Flat Major, Op. 18, Chopin
  3. Arabesque No. 1 (Ciccolini), Debussy
  4. Rondo alla turca, Wolfgang Amadeus Mozart
  5. Concerto Pour Piano: I. Allegro Molto Moderato, Grieg.
  6. Für Elise, Ludwig von Beethoven

Op nummer één een nummer dat ik al sinds mijn jeugd probeer te spelen. Ooit kochten we deze uitvoering op LP mét de bladmuziek voor piano er bij. Ik weet het nog goed: Music Minus One stond er op de bladmuziek. Oftewel: het orkest stond op de LP en of ik even de piano partij wilde instuderen. Ik geloof dat heel zacht je op de LP de piano kon horen. Het is nooit echt iets geworden. Hetzelfde geldt voor Für Elise van Beethoven; ooit een poging gedaan voor pianoles, en als ik mijn best doe krijg ik hem er wel uit. Maar het nummer overleven als pianist of het écht neerzetten is wel wat anders.

De klassieker van Chopin is ook zo'n vingerbreker waar ik zelfs nooit aan gedacht heb om het te gaan spelen. 

Swing swing swing swing

Wat als ik probleemloos snelle jazz nummers kon spelen? Wat zou het dan worden?

  1. I'm an errand girl for rythm, Diana Krall
  2. Fly me to the moon, Frank Sinatra
  3. The way you look tonight, Frank Sinatra

Alleen

Wat als ik alleen op het podium zou zitten, wat zou ik dan willen laten horen?

  1. New York state of mind (lange uitvoering), Billy Joel
  2.  

Goh wat kan jij goed piano spelen!

En dan zijn er nog van die nummers die niet per sé heel erg mooi zijn, maar als je die kan spelen dan denkt iedereen: die kan goed spelen!

  1. Bring on the night, Sting (zie hier onder)
  2. Root Beer Rag, Billy Joel
  3. The Entertainer, Scott Jopling. 

Het gaat bij het eerste nummer niet om Sting zelf, maar om Kenny Kirkland die daar een minuten durende pianosolo (zoiets dus) neerzet die ongeëvenaard is. De linker en rechterhand lijken wel een eigen leven te leiden op sommige punten. Briljant! Hoewel Kenny het in elke solo anders doet is de solo (@4:24min) die op het live  album 'Dream om the blue turtles' is geland natuurlijk de bekendste. Nummer 2 is op het album minder snel dan op live, probeer dat maar eens. Nummer drie heb ik ooit voor pianoles moeten spelen, en dat was serieus een opgave. 

Dood

Wat als ik morgen dood zou zijn? Weet iemand dan wel wat er op mijn begrafenis gespeeld zou moeten worden?

  1. Requiem: Confutatis Maledictus, Wolfgang Amadeus Mozart
  2. Les Vacances Au Bord De La Mer, Stacey Kent
  3.  

Het eerste nummer leerde ik kennen via de film Amadeus. Het is zo'n indrukwekkend nummer, qua muziek en tekst :

Als de vervloekten uitgestoten zijn, 

en prijsgegeven aan de felle vlammen , 

roep mij dan tot de gezegenden

Met mijn hart,

als tot stof vergaan,

bid ik U, deemoedig en geborgen:draag zorg voor mijn einde
 

Ik kan me zo voorstellen dat het effect overweldigend moet zijn voor de mensen die dit moeten aanhoren. Maar deze staat al jaren op nummer 1. Dan een nummer dat ik ongeveer begrijp (mijn frans is redelijk mag ik zeggen), en het gaat over prettige herinneringen aan vakanties aan zee; zomerse taferelen met waterijsjes en bootjes. Lijkt me een prachtig beeld en een flink contrast met het openingsnummer.

Conclusie

Zoals u ziet is de lijst verre van compleet, maar ik beloof u dat als u terugkomt naar deze pagina ik zal proberen de lijst uit te breiden. Er is elke week wel een nieuw idee, een mooier liedje en misschien een nieuw lijstje.

Published by Martin Molema (Webmaster),

L'étang

Vandaag zat ik te luisteren naar Blossom Dearie, het album Jazz Masters 51. Voor de verandering eens wat anders opgezet uit de enorme lijst met jazz muziek. Als je Blossom hoort zingen is het net alsof je een tienjarig meisje hoort.  

En plotseling kwam daar het nummer L'étang (de vijver) voorbij. Nu ben ik al enige tijd van de française Stacey Kent sinds ze op JazzFM voorbij kwam. En ik dacht dat het een origineel nummer van Stacey Kent was, omdat het een Frans nummer betreft. En dat hoor je niet zo vaak. Dus ik was weer eens verrast door de jazz artiesten. Daar waar Blossom Dearie dit nummer al in de jaren 50 bracht, kreeg ik het pas te horen in 2014 (you do the math). Daar waar Blossom het nummer over het geheel rustig en gedragen zingt, laat Stacey Kent het meer bewegen. Er zit een zekere drive in, ondersteund door de prachtige saxofoon van haar man (Jim Tomlinson) en de piano partij (tsja, ik ben zelf natuurlijk zelf pianist en dus zwaar bevooroordeeld). Er komt een mooi latin-achtig karakter in het nummer, iets wat Stacey vaker doet. Je vindt in haar repertoire prachtige uitvoeringen van latin nummers tegen: Les eaux des mars (The waters of march van Antônio Carlos Jobim).

Hoewel ik nu niet een hartstochtelijk fan ben van alle franse muziek, heeft het 'iets'. Ik mag graag in de auto een cursus Frans doen voordat we op vakantie gaan naar Frankrijk. Maar de oorzaak ligt waarschijnlijk in mijn jeugd. We gingen veel naar Frankrijk, maar mijn ouders waren ook naar de film Les uns en les autres geweest. Een prachtige film (heb hem zelf niet gezien maar de muziek zegt genoeg) met fransen, duitsers en amerikanen en heel veel mooie muziek. En de LP met de soundtrack was gekocht en grijs gedraaid. Met de muziek van Francis Lai en Michel Legrand werd ik gehersenspoeld om deze muziek nooit meer te vergeten. Onder andere de Boléro van Ravel schittert in een minuten lang durende afsluiter op de LP. Maar ook de subtiele nummers met accordeon (Les violins de la mort) en Un parfum de fin du monde zijn het vermelden waard.

Van Michel Legrand zou ik veel later nog meer mooie muziek tegenkomen. Onder andere het nummer "The summer knows" (hier vertolkt door ol' blue eyes, maar ook door Rita Reys). Dit ingetogen nummer speel ik graag als ik met Henny optreed.

De latin nummers die Stacey Kent doet zijn bij mij vooral bekend van Antônio Carlos Jobim en de vertolkingen door Astrud Gilberto, João Gilberto en Stan Getz. Een prachtig album van dit trio kwam ik tegen in Praag tijdens een cultureel verblijf in Most met popkoor The Midges. Ik was daar destijds pianist en we waren voor het eerst uitgenodigd om daar een aantal keer op te treden. Maar er was ook een dagje uit naar Praag georganiseerd. En daar doken we CD winkel in om rond te neuzen. Daar lag ie: Stan Getz, João & Astrug Gilberto. Een CD vol wonderlijke samba & bossa nova. Je moet wel de radio flink hard zetten omdat je sommige muziek amper goed kunt horen. Overigens is het leuk om de levensloop van Astrud Gilberto eens te lezen op Wikipedia. Je ontdekt dan waarom Astrud en Stan Getz zo vaak samen muziek maakten. Overigens maakt ze nu alleen nog schilderijen.

Dan weer even terug naar het nummer L'etang waar deze blog mee begon. Blossom heeft bij mij het probleem dat ik de uitvoering van een muziekstuk dat ik het eerst hoor, meteen mijn favoriet is. En in dit geval was de uitvoering van Blossom Dearie

Vooral de live versies van sommige stukken vallen mij tegen. Hoewel een live album vaak vooral sfeer wil overbrengen of herinneringen wil oproepen bij zij die er bij waren, mis ik vaak in de live registratie teveel subtiliteiten.

Enige uitzondering daarop is meestal de instrumentale versie. Hoewel ik graag luister naar de complexe instrumentale muziek van bijv. Pink Floyd, Genesis, Yes en The Alan Parsons Project hoort bij bepaalde jazz muziek een vocalist. De nummers in de symphonische rock zijn bedoeld om instrumenteel te zijn. Terwijl een nummer als My Funny Valentine bekend is van vele bekende instrumentalisten (van bijv. Chet Baker die helaas uit het raam viel op de zeedijk in Amsterdam en kwam te overlijden) is het bedoeld om gezongen te worden. En hoe melancholisch een trompet ook kan klinken, hoe sexy een sax ook kan zijn, er gaat niks boven de hese stem van Astrud Gilberto (met al haar valse lucht) als ze een ballad zingt. 

Overigens zijn er van die echte knallers die je gewoon niet kunt weerstaan zoals "Caravan" van Wes Montgomery. In Nederland vooral bekend geworden als tune van de TV show 'Wie van de drie'. Als we toch naar TV tunes kijken, dan mag die van 'Zeg 'ns Aaaa' er ook wel zijn. Hoewel het op het eerste gezicht nederlandse Sinterklaas rijmelarij  op muziek lijkt te zijn, is het vervolg aan het einde van de show beter te plaatsen. De magistrale solo is van niemand minder dan Eef Albers (helaas geen biografie op Wikipedia), die bijvoorbeeld nog in Focus speelde met Thijs van Leer. Ook prachtige muziek, maar daarover wellicht meer in een ander rondje vrij associëren met muziek.

Zo zie je maar weer hoe je verrast wordt door een frans nummer, en al associërend uitkomt bij uit het raam vallende artiesten in Amsterdam, antieke TV shows uit mijn jeugd en hersenspoeling door Elpees.

PS

Er is nog een grappige persoonlijke anekdote bij dit nummer. Ik had het uiteraard mee op vakantie naar Frankrijk in 2014, maar had niet de moeite genomen om de tekst of de titel eens te vertalen. Op een gegeven moment reed ik met onze jongste zoon door het franse platteland (in de regio Vichy), op weg naar de supermarkt. Laat er nu net een bordje langs de weg staan met een vis en het woord 'Étang' er op. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, en ik vroeg mijn zoon het woordenboek Frans-Nederlands op te zoeken. Toen kwam ik er eindelijk achter wat het woord eigenlijk betekent: Vijver. Hier kunt u het bordje terugzien op Google Maps.

Mijn muzikale CV

Tijd om eens te werken aan mijn muzikale Curriculum Vitae. Heeft u even? Een autobiografie.

Het begin

Alle begin is moeilijk, om maar even met een oubollige zegswijze te beginnen. Zo lang als ik me kan heugen hadden we een piano in huis. Nou weet ik niet zo heel veel meer van toen ik echt klein was, maar in het ouderlijk huis in Burgum heeft bij mijn weten altijd een piano gestaan. Heel veel meer instrumenten waren er niet. Er kwam wel eens een blokfluit of klokkenspel voorbij, maar daar bleef het bij. Die blokfluit en klokkenspel waren geen toeval: mijn zus zat om AMV. Algemene Muzikale Vorming was normaliter een randvoorwaarde om de stap te maken naar echt instrument. Zoals een piano. Mijn vader was de enige die dat instrument kon bespelen; wij als kinderen zagen het vooral als een apparaat om herrie op te maken vermoedelijk. Hoewel mijn vader (nog steeds) alles kan spelen wat ie hoort, is het meestal tot een beperkt aantal toonsoorten maar wat waren we trots.

AMV

Ik meende die AMV niet nodig te hebben en probeerde zelfstandig of met de aanwijzingen van mijn vader wat melodietjes te produceren. Zo herinner ik mij dat ik eens een LP (zie ook deze blog entry) opzette van Camille Saint-Saëns : het carnaval der dieren (Le Carnaval des Animaux - Grande Fantaisie Zoölogique ) waar een prachtig piano stuk in zat. Mijn ouders waren niet thuis (en de andere kinderen blijkbaar ook niet) dus ik experimenteerde er op los. Dat ging meestal zo:

  • zet de elpee op
  • zoek het nummer en de juiste positie
  • onderzoek op de piano waar de juiste noten ongeveer zitten
  • probeer iets mee te spelen 
  • herhaal vanaf 2e punt totdat iemand thuiskomt of je er zelf gefrustreerd van raakt

Blijkbaar viel het mijn ouders toch op dat ik wel graag op de piano spelen, want in september 1980 kwam het historische telefoontje dat mijn piano carriere zou starten. De muziekschool belde met een vreemde vraag aan mijn moeder. Mijn zus die dus de AMV achter de rug had,  had voor piano als instrument had gekozen. Nu wilde het lot dat er een oneven aantal leerlingen was. En omdat lessen normaliter aan tweetallen gegeven werden, was men benieuwd bij de muziekschool of mijn moeder nog andere kinderen kende die pianoles wilden. Gelukkig voor mij meende mijn moeder dat ik dat ook wel zou willen. Maar de AMV had ik dus niet gedaan.

Ik mocht naar pianoles, ook zonder AMV diploma. Vele, vele jaren later hoorde ik dat ik een proefperiode had gekregen. Als het niks werd moest ik er blijkbaar weer vanaf. Totaal onbekend met deze randvoorwaarde heb ik blijkbaar met verve de proefperiode doorstaan en 8 jaar pianoles gehad. Eerlijk gezegd kan ik me zelf van het moment destijds niks herinneren. Ik ging gewoon ineens naar pianoles. Ik was 10 jaar en zou dus tot mijn 18e les krijgen in alle stijlen die er te krijgen waren voor de piano: klassiek, modern, jazz, blues, boogie-woogie, etudes en sonatines. Mijn lerares was al die tijd juf van Halderen die het acht jaar met mij heeft uitgehouden. De laatste jaren van mijn VWO opleiding was er minder tijd voor studeren en werd het om de week les. Daardoor verliet ik de muziekschool en mocht mijn lessen bij de lerares thuis op de vleugel ten gehore brengen.

Mijn zus stopte na 2 jaar en ik had alsnog de jaren die resteerde alleen les. Zes jaren kreeg ik een half uur de tijd om mijn les te demonstreren, te leren en bijgestuurd te worden.

Vleugel en emotie

In de loop der tijd bleek wel dat de piano die wij thuis hadden niet meer lang te leven had. Niet zelden bleven er toetsen hangen doordat de hamers weer eens tussen de snaren klem zaten. Stemmen deed mijn vader zelf op het gehoor, dus de zuiverheid was geen probleem. De snelheid en accuraatheid wel. Het mag een wonder heten dat ouderen die bij ons getrakteerd werden op piano muziek van de eigen piano, geen hartaanval kregen doordat er een snaar knapte. Dat is mij zelf minimaal 1x overkomen, en ik kan u verzekeren dat als een pianosnaar met 1000 Newton spanning tegen de klankkast van de piano slaat doordat deze knapt, je een behoorlijk schrikmoment hebt.

Het werd hoog tijd voor een nieuwe piano. Soms helpt dan het geluk een handje. We bleken een suikertante te hebben (zie ook de stamboom) die na haar overlijden in 1984 mijn vader een bedrag naliet dat geinvesteerd werd in een gloednieuwe piano. Ik kan me het moment nog vaag herinneren dat er ineens een nieuwe piano stond. Volgens mij moet ik dolblij zijn geweest. Het was een echte Oost-Duitser: een Rösler. Lager dan de oude piano die we hadden, maar alles deed het! En hij werd periodiek gestemd door een echte pianostemmer. De piano speelde wel zwaarder dan het bijna 100 jaar oude vorige exemplaar, maar daar is overheen te komen.

Mijn moeder vroeg zich altijd af of zo'n stemming wel zin had denk ik. Soms kwamen we thuis van (de middelbare) school en als er dan piano gestudeerd moest worden dan was het de bedoeling dat ik dat merkte dat de piano gestemd was. Uiteraard hoorde je dat meteen! Meestel was dit keurig 2 keer per jaar het geval.

Terug naar de vleugel van de piano lerares. De laatste twee jaar mocht ik dus de resultaten van mijn pianolessen op de vleugel bij haar thuis ten gehore brengen. Het bleek al gauw dat een vleugel nogal anders speelt. De muziek staat hoger, waardoor je minder eenvoudig kunt spieken. Maar de aanslag is ook anders. De Yamaha piano (althans, ik denk dat het een Yamaha was) die op de muziekschool stond speelde veel makkelijker.

De nieuwe piano thuis was nogal zwaar van aanslag en als je dan op een lichte vleugel moet spelen, zijn vooral de zachte stukken een uitdaging. Vooral bij de voordrachtstukken (zoals de sonatines) waren lastig. En dan krijg je op je 16e ook nog te horen dat er wel wat meer emotie in mag. Ik wist niet zo goed wat ik daar mee aan moest: bladmuziek was voor mij een verzameling noten die je foutloos onder de knie moest krijgen. Er waren nog aanwijzingen zoals legato, staccato, mercato en fermates en dynamiek voor fortissimo en pianissimo (prachtige woorden die je op de examens moest kennen) maar emotie? Die staat toch niet op papier? 

Het was de bedoeling om de muzikale zinnen te snappen, soms subtiel te versnellen of te vertragen etc. Wist ik veel. Tegenwoordig is dat wel anders: muziek is emotie! En andersom. 

Schoolband en stagefright

Het leven van een pianoleerling gaat niet alleen maar om de pianolessen. Er is meer. Veel meer. En niet alles even vrijwillig kan ik u mededelen. Zo waren er de ouderavonden: jaarlijks terugkerende horrormomenten voor zowel ouders als kind. Als ouder zit je de hele avond te wachten tot jouw kind(eren) aan de beurt zijn. Ondertussen moet je de kinderen die onder het nivo van je eigen kind uitzitten, dan je eigen kind doorstaan en vervolgens horen wat een beter kind wel niet presteert waardoor je je als ouder volgens mij afvraagt of je over 4 jaar ook van dergelijk pianospel mag genieten. 

Als kind vreet je jezelf op omdat je voor een zaal voor vreemden en hoopvolle ouders jouw '3 minutes of fame'  moet doorstaan. Bij ons was dat (in ieder geval een aantal keer) in 'De Pleats' op het grote podium (Onthoud deze naam!). Het idiote van die ouderavonden is dat je ouders het liedje thuis al ongeveer 3 weken dag in dag uit hebben moeten aanhoren. Blijkbaar is er dus toch een aantal ouders die menen verrast te zijn over wat ze te horen krijgen van hun kind op zo'n ouderavond. Die van mij hoorden daar in ieder geval niet bij, dus ik heb wel eens serieus afgevraagd waar het allemaal toe diende. En met een muziekschool van behoorlijke omvang zaten we dus de blokfluiters, dwarsfluiters, pianisten en wat dies meer zij netjes uit en keerden tevreden huiswaarts. Althans, ik denk dat wij elkaar voor de gek hielden want foutloos mijn afgesproken pianostuk er uit krijgen was niet aan de orde.

Toch was er blijkbaar iets losgekomen in mij. Was het die 10 seconden applaus na het optreden? Want toen ik de kans kreeg om met een concours mee te doen, zei ik meteen ja. Dit was wel even andere koek. Ik denk dat ik destijds 16 jaar was en dus ondertussen redelijke klassieke stukken ten gehore kon brengen. Op dit concours zou ik een voordrachts stuk naar eigen keus spelen en een verplicht stuk. Oh ja, en mijn piano lerares zat in de jury. Ik voelde helemaal geen extra druk ofzo (kuch). Ik ging niet door naar een eventuele volgende ronde en kreeg een nette 7.3 als cijfer als ik me goed herinner.

Ondertussen had ik op de middelbare school de mogelijkheid om met de schoolband mee te doen. Ik mocht op auditie. Ik zat bij wat leerlingen in de klas die ook al in 'de band' zaten, en ze wilden mij wel een kans gunnen. Wellicht op basis van mijn prestaties op de piano tijdens de muzieklessen? De auditie was een complete flop. Nachtmerrie! Hoe deden die lui dat? Ik kreeg Michelle van The Beatles voor mijn neus, en 2 minuten later begonnen we te spelen. De band barstte meteen los : iedereen speelde alsof ze het nummer al 10x gespeeld hadden. Niets was echter minder waar; het was voor hen ook een nieuw nummer. Ik had grote moeite om het nummer 'a vue' (zonder oefenen meteen van bladmuziek) te spelen. Conclusie: geen toegang tot de schoolband. Een wijze les rijker en een illusie armer droop ik af. De wijze les? Leer akkoorden lezen en spelen.

Akkoord

Zoals elke klassiek opgeleide pianist was ik iemand die vrijwel alleen noten kon spelen. Dat klinkt raar, want wat moet je anders als pianist? Akkoorden lezen en spelen dus. De popmuziek is niet gebaseerd op uitgeschreven bladmuziek, maar leunt veelal op akkoorden. Uitzonderingen daargelaten is veel popmuziek bedacht op gitaren, en daar vandaan uitgebouwd. Daar waar het typische pianostukken zijn, herken je het vaak als je het arrangement uitgeschreven ziet: de liggingen zijn prettig om te spelen voor de pianist. 

Als ik dus een kans wilde maken ooit in een pop band te spelen, dan werd het tijd om akkoorden te leren. En dat heb ik gedaan. Jaren heeft het me gekost. En geld. Ik werd lid van de bibliotheek in Leeuwarden omdat je daar tot je 18e gratis bladmuziek kon lenen. Regelmatig reisde ik af naar de muziekbieb om popmuziek op te halen en op school onder de kopieermachine te leggen. Van Elvis tot Billy Joel, Fleetwood Mac, Dire Straits en Paul McCartney. Volgens mij zijn mijn ouders er gek van geworden. Het heeft namelijk jaren gekost voordat ik een manier vond om in mijn eentje de bas, akkoorden en melodie te produceren zodat het herkenbaar was voor publiek.

Met deze kennis op zak meende ik verder te kunnen. En toen kwam de jazz.......

Jazz

Het fenomeen jazz was niet helemaal vreemd bij ons thuis. Zo was er een elpee van George Gershwin in huis: een blauw album met de skyline van New York (denk ik) en een enorme medley van Gershwin nummers; uiteraard onderbroken voor de B zijde van de elpee. Ik luisterde altijd graag naar Rhapsody in Blue. Prachtig pianostuk!

Net klaar met de middelbare school en gestopt met pianoles, werd er door de Jazz Club Bergum (JCB) een jazz workshop opgericht. Elke zaterdag om 10 uur in de bovenzaal van 'Het Roodhert' aan de Schoolstraat te Burgum verzamelden jong en oud zich om onder de leiding van een echte dirigent (Jaap Kastelein) te laten onderwijzen in het ten gehore brengen van jazz. Met weemoed denk ik terug aan die momenten en had ik maar beter opgelet! Samenspelen met blazers blijft een groot genot en ik heb er twee jaar lang van kunnen genieten.

Later verhuisden we naar Kiehool (ook aan de schoolstraat) en kregen we een andere dirigent (Klaas de Jong meen ik). Ondertussen was er ook een jazz zang club. En omdat ik dacht dat ik ook wel kon zingen, heb ik daar ook een jaar meegedraaid als bas. Heerlijk was dat om close harmony jazz nummers te zingen!

Jaap Kastelein had een prachtige methode ontwikkeld waarmee hij ons de fijne kneepjes van het vak ging leren. Ik was wel even klaar met leren (school & pianoles) en dacht het allemaal wel te weten. Ik had er veel meer van op kunnen steken, maar die kans is inmiddels verkeken. 

We traden regelmatig op met de jazz workshop, en Jaap was niet bang om ook 'rookies' een solo te geven terwijl in een willekeurig Fries dorp op het plein optraden. Met een oude dubbeldekker trokken we dan van dorp naar dorp. Snel opbouwen, stemmen (blazers) en dan los! Omdat er zoveel belangstelling was voor de jazz workshop, werd de club opgedeeld in twee groepen en was het altijd nog even wisselen tijdens zulke optredens. Maar er was genoeg kans om je te laten horen; al dan niet met solo.

Jaap Kastelein leidde destijds ook de jeugd big band in Wommels. Deze hadden destijds ook een optreden gepland op het Big Band Festival in Sneek. Helaas voldeed de pianist niet en werd ik gevraagd door Jaap of ik niet kon invallen. Ik kon nog net een paar keer mee repeteren, en dan was het zover. Ik zei natuurlijk ja, en kreeg een centimeter dik dossier van wisselende leesbaarheid mee naar huis. Ongeveer 80% van het repertoire had ik nog nooit van gehoord. En in die tijd zonder internet, youtube en downloaden was het een serieuze uitdaging om eens te gaan zitten luisteren. Ook het beperkte platendossier van mijn ouders bood amper soelaas. Dus studeren maar. 

Wat zo leuk lijkt aan een big band is het ogenschijnlijke spontane karakter: er staat een saxofonist op die eens een solo doet, de pianist doet eens iets en de drummer kent wat leuke roffels. Maar geloof me: alles stond op papier. Dat zou een hele geruststelling moeten zijn voor een klassiek geschoold iemand als ik, maar het was keihard studeren. En het optreden zag ik met weinig zelfvertrouwen tegemoet. Ik heb me er doorheen geslagen en het gevoel was geweldig: een zaal vol mensen die enthousiast waren. En er waren natuurlijk veel blazers dus voor mij was het ook genieten. Maar ik wist: big band spelen was niet iets voor mij.

En zo begon het grote jazz avontuur dat na 25 jaar nog steeds voortgaat.

Bandjes en probeersels

Omdat ik naar de Universiteit Twenthe zou, was het tijd om uit te kijken naar iets met toetsen dat mee kon naar de campus in Enschede. Anderhalf jaar lang heb ik gewerkt bij de Edah en vakantiebaantjes om 3000 gulden bij elkaar te sparen voor de Roland D10 synthesizer met flight case. Die flight case was eigenlijk een zelf bouw kit die ook nog eens flink wat avonden heeft gekost. De D10 was een compromis qua toetsen maar de knopjes deden mijn hart sneller kloppen. Bovendien waren digitale pianos helemaal niet te betalen. Helaas duurde mijn campus avontuur maar 3 weken en kon ik na het niet behalen van mijn propaedeuse weer naar huis. Waar dus een piano stond. Maar goed, altijd handig zo'n draagbaar instrument.

Ondertussen was ik een vriendin met uitstekende zangstem en muzikale familie rijker. Ze zong ook bij het jazz koortje van de jazz workshop en thuis werd er ook vrolijk meerstemmig gezongen. Ik herinner met nog goed dat ik met vriendin na afloop van een optreden van de jazz workshop op straat in Burgum vroeg aan de leiding of ik nog even een nummer mocht laten horen met mijn vriendin. Nooit zal ik het vergeten: New York State of Mind van Billy Joel. De hele straat was stil en we kregen daverend applaus en complimentjes na afloop. 

Ik heb zelfs nog een keer bij een modeshow gespeeld; gelukkig kende ik een flink stukje van de bruidsmars toen de bruidsmode voorbijkwam. Voor de rest was het hard werken, want er komt aan de lopende band nieuwe kleding voorbij. Een beetje kijken wat het was en de muziek er acuut op aanpassen.

Mijn broer had ondertussen de nodige pianolessen achter de rug, had zichzelf leren gitaar spelen en had meer success met bandjes. De bassist van de alternatieve schoolband die hij gestart was, wilde ook wel jazz spelen. En zo splitste wij ons af van de jazz workshop van de Jazz Club Bergum en begonnen een eigen jazz bandje. We noemden onszelf 'Shade of blues' en hadden ambities.

Het lukte ons zelfs om op de jazz nacht in Bergum een plek te bemachtigen op het programma: we mochten een uur lang spelen in de bijzaal van 'De Pleats' (jazeker, dezelfde locatie als die vreselijke ouderavonden). Hoewel er een funky Jamaicaanse band op het hoofd podium stond, zat er toch serieus publiek bij ons in de zaal. Een klein successje maar daarna was het al gauw afgelopen. We deden nog een poging met een drummer uit Leeuwarden maar die was behoorlijk druk bezet met een andere band en oefenruimtes waren een ramp om te bemachtigen. De bassist ging elders studeren en samen repeteren werd serieus onmogelijk. Exit 'Shade of Blues'.

Ondertussen gebeurde er in de woning in Leeuwarden iets vervelends: een inbraak. We hadden waarschijnlijk de avond voor de inbraak gerepeteerd met een of ander bandje en de Roland D-10 stond keurig in de dure flightcase in de hoek van de woonkamer. En na de inbraak was ie weg. Ruim 3000 gulden schade alleen van de diefstal van de synthesizer. Gelukkig was ik als student goed verzekerd en ging ik met de 3000 gulden op zak op zoek naar iets nieuws. Op een synthesizer was ik als klassiek geschoolde pianist ondertussen wel uitgekeken: teveel toeters en bellen, maar te lichte aanslag en te weinig toetsen.

En zo kwam ik bij Stafford terecht. Inmiddels helaas failliet, maar destijds een van de beste muziek instrumenten winkels van Nederland. Niet goedkoop maar met veel aanbod ging ik zoeken. Al proberend en pratend met de verkoper kwam ik er achter dat de verkoper thuis een Kawai digitale piano (ik meen een S350 ofzo) had staan waar hij wel voor een goede prijs vanaf wilde. En zo ging ik met broer en 3000 gulden op zak naar een adres in Soest. Met de trein. Nu weegt zo'n piano ongeveer 35 kilo zonder onderstel. Met wat passen en meten kregen we het ding in de treintaxi en zo ging het met de trein en bus terug naar Leeuwarden.

Met veel plezier heb ik hier nog jaren op gespeeld. Het was voor een digitale piano destijd best een goed apparaat, al was de kwaliteit van de piano-sound niet geweldig. Maar het was leuk dat je met midi dat ding aan je computer kon knopen om er zo geluid uit te krijgen. Het klavier was uitstekend en voelde als een echte piano. Ik dacht: later kan ik altijd nog een midi module kopen om het geluid op te kalefateren. 

Vervolgens kwamen er bandjes waar ik niet teveel aan terug wil denken. Een rock band uit Wommels zocht een nieuwe pianist. Ik kon in de verste verte niet aan de hoge verwachtingen voldoen en mocht na een optreden weer vertrekken.

En toen was er ineens het open podium op de Christelijke Hogeschool Noord-Nederland (CHN). Ik was daar aan het afstuderen en Anke studeerde daar nog; dat gaf ons recht om mee te doen aan het open podium. We kozen voor een nummer van Janis Ian: Lover’s Lullaby. Niet geheel tot onze verbazing wonnen we! Niet zozeer de prijs als wel de eeuwige roem is me bijgebleven.

Toen volgde de verhuizing naar Meppel waar ik nog een tijdje met Point Blank speelde. Een samenraapsel van muzikanten die elkaar ontmoet hadden bij popcollectief Xodus die allen een andere kant op wilden. Hier en daar scoorde ik wat gelegenheids optredens via Xodus maar niks echt vasts zoals een optreden met 'Bon Ton' (waar later The Renettes uit zou ontstaan) op het drijvend podium. We schrijven ondertussen ongeveer het jaar 1999.

Ondertussen was ik ambitieus geworden en wilde toch weer wat meer spullen hebben. En zo kwam de Roland JV-50 synthesizer en de Roland KC-500 (keyboard versterker) aan boord. Beide tweede hands gekocht bij Sound House in Hoogeveen voor een goede prijs. De keyboard versterker staat vandaag de dag nog steeds paraat op zolder. De synthesizer doet dienst als midi keyboard voor het noteren van muziek in MuseScore.

Popkoor de Midges

Via Xodus kwam ik op de een of andere manier terecht bij popkoor De Midges uit Meppel. Ze zochten een begeleidingsband toen ze nog repeteerden in de bovenzaal van restaurant De Beurs in Meppel. Het koor was toen al zo groot dat er in twee etappes gerepeteerd moest worden; de zaal was eenvoudig niet groot genoeg. Met enig passen en meten pasten er een bassist (Peter?), drummer (Martijn Muijs) en gitarist (Alex van der Waals) bij (namen onder voorbehoud). En ik als pianist natuurlijk. Waarschijnlijk destijds nog op de synthesizer (de Roland JV-50), want de Kawai S-350 was te zwaar om eenvoudig mee te nemen. 

Na het gelegenheidsoptreden als pianist werd ik lid van het koor als zanger (bas). Eerst hard werken om de achterstand in nummers weg te werken, en ondertussen lekker mee repeteren met de nieuwe nummers. Zo af en toe hadden we een optreden, bijvoorbeeld op Koninginnedag bij het BeatTrix Festival. 

Nu was er bij de repetitie af en toe een band aanwezig (waar ik dus geen deel meer van uitmaakte) omdat er bij optredens altijd een band was als begeleiding. En soms was er alleen de pianiste. Nu luister je als je zelf pianist bent heel anders naar een andere pianist dan het gemiddeld koorlid, en het begon weer te kriebelen. Dus stelde ik voor dat ik tijdens de repetities na de pauze wel eens wilde begeleiden als men dat leuk vond. En zo schoof ik op van parttime pianist naar band leider. Tijdens de repetities zong ik lekker mee, en als de band in beeld kwam zorgde ik dat we van tevoren oefenden. Handige was natuurlijk dat ik alle partijen van voor tot achter kende.

En er waren wat mijlpalen. In 2002, onder leiding van Wiebren Buma, brachten we ten overstaan van de kersvers getrouwde prins Willem Alexander & prinses Maxima het nummer 'Harder dan ik hebben kan'  van Bløf ten gehore. Op dit filmpje van Youtube zie je de tent links staan waar we speelden op de stoombootkade in Meppel. En regenen deed het. 

En we gingen in het kader van de culturele uitwisseling naar Tsjechie. In de plaats Most overnachtten we op een universiteits campus en traden we tweemaal op. Een schril contrast zo'n popkoor met de in oude stijl gedrilde oostblok kinderen die klassieke muziek ten gehore brachten. 

Na verloop van tijd ging het wat berg afwaarts met de organisatie van de optredens, de ondersteunende band viel wat uit elkaar en ik had het wel gezien. Toen de Midges een jubileum vierden was er na afloop een feest met band: een lekkere soulband met voor mij bekende namen. Ze zochten een nieuwe pianist en van het een kwam het ander. Later werden we 'bekend' onder de naam 'The Renettes'. 

De inmiddels antieke digitale Kawai piano heb ik daarna voor eur 100,- aan de dirigent verkocht. Opgeruimd staat netjes. Het werd tijd voor een betere stage piano. Dus weer op zoek met een zak geld. Ditmaal kwam ik uit bij Feedback in Apeldoorn die een tweedehands Yamaha P80 hadden staan. Voor een uitstekende prijs kreeg ik er zelfs nog een uitstekende tas bij, met wieltjes. De snoertjes van samen 10 euro diende ik wel af te rekenen. 

The Renettes

"I'm a soul man!" al wist ik het zelf nog niet. Maar wat een heerlijke muziek kan Soul zijn! En als nieuwe pianist van The Renettes gingen we gaan de slag met Soul in de breedste zin des woords. Met Ina Henneveld, Barbara Boerwinkel en Henny Melenberg als zingend trio kwam het soul gevoel goed uit de verf: soms meerstemmig, soms met de klassieke soul-fill-ins: oehs, aahs, doewah etcetera. De drum was in handen van Martijn Muijs, de gitaar bij Alex van der Waals en de bas bij Harmen Boerwinkel.

Helaas ontbraken de blazers waardoor het repertoire soms wat wegbleef van de traditionele soul, waar normaliter lekker veel blazers hun ding doen. Nu kun je met een synthesizer best wat proberen, maar echt tevreden was ik daar zelf nooit over. Niet dat de Roland JV-50 dat niet zou kunnen, maar meer omdat ik niet weet hoe je vette 'horns' uit een synth moet krijgen zodat het natuurlijk klinkt.

We hadden hier en daar een optreden bij onder andere feesten van drukkerij Krips (inmiddels failliet helaas), maar echt veel podia hebben we helaas niet gezien. Na het vertrek van Harmen als bassist kregen we het moeilijk om een nieuwe bassist te vinden, maar uiteindelijk kwam Peter aan boord.

De studio in!

Ondertussen wilden we toch wel wat meer dan alleen op een "feestje van" spelen en besloten dat we maar eens een CD moesten opnemen. Daarop kwamen de nummers 

  • Get Ready
  • Lady Marmelade
  • Natural Woman
  • Poor Fool

Ik was helemaal in de wolken in de studio in Ter Apel, want er stond ook een echte Hammond B3 met Leslie box. Dus voor "Get Ready" mocht ik me daar even lekker op uitleven. Hoewel ik als klassiek geschoold pianist toch wel even wat moeite had om de juiste sound en groove er uit te krijgen, klinkt het lekker op de opnames. Een hele dag in een klein hokje was toch een uitdaging. De zang en muziek werden nl. los van elkaar opgenomen, en dan merk je toch dat je voor de vorm van het nummer aan de zang hangt. Dus na wat proberen lukte het eindelijk om alle 4 de nummers op één dag op te nemen. De volgende dag werd er in mijn afwezigheid afgemixt en we kregen de opnames mee naar huis.

Resteerde het maken van hippe fotos met echte Soul uitstraling en het maken van de hoesjes inclusief de nodige vette knipogen. The Renettes CD zag officieel het daglicht en werd enthousiast onder de familieleden en vrienden verspreid. Voordat u naarstig op zoek gaat naar deze CD: hij heeft nooit in de winkel gelegen. Wat uiteindelijk maar goed was ook, want al vrij snel viel de band uiteen. De bassist ging ver weg studeren, de oefenruimte boeken werd een probleem en het volgende seizoen was het exit 'The Renettes'.

Kasteel

Ergens in deze periode kwam er een uitnodiging van mijn muzikale oom Gerrit uit Wassenaar om op een feest te komen spelen. Tegen een riante vergoeding mocht ik spelen bij de aankomst van gasten in het kasteel te Wassenaar. Daar werd een feest gehouden ter gelegenheid van een 25 jarig huwelijk en 125 jarig bestaan van de aannemer dat het echtpaar tegenwoordig bestiert. Een memorabel feest: voor het eerst werd ik in één adem genoemd met Het Rosenberg Trio en Belle Perez

Dus een flink repertoire ingestudeerd want ik moest anderhalf uur naast de rode loper muziek maken. Gezeten achter een prachtige vleugel deed ik netjes mijn ding, af en toe even converserend met de gasten die over mijn schouder gluurden. Leuke opmerking : "volgens mij ontbreekt er een notenbalk". Feit is dat veel jazz die ik speel nl. maar drie dingen bevat: 

  • songtekst
  • melodie uitgeschreven in noten
  • gitaar akkoorden

En daar moet je het dan mee doen. Leuk om daar elke keer weer een eigen interpretatie van te maken!

Na afloop van mijn deel mocht ik nog even van het feest genieten. Na mij kwam een ander lokaal bandje en daarna was het de beurt aan het Rosenberg Trio. Helaas ging daar weinig van uit, en het zeer vlot gespeelde All of me (dat ik zelf al jaaaaaren op het repertoire heb staan) leek op een automatisch afgedraaid deuntje.

Trouwen

In 2004 was het onze trouwdag: 20-04-2004! En natuurlijk moest er gekeken worden naar de muziek. Door het intieme en kleinschalige karakter van onze trouwdag hoefden we gelukkig niet op zoek naar een tenen krommende bruiloftsband! Aangezien ik in Groningen werkte destijds had ik het idee opgevat om een jazzpianist en zangeres te bestellen bij het conservatorium aldaar. Na wat bellen was het geregeld dat er een pianiste én zangeres de avond zouden opfleuren met onze smaak muziek. Ik wilde natuurlijk wel eerst even horen wat voor vlees ik in de kuip had en mocht even langskomen voor een privé concert en het afstemmen van het repertoire. Geen straf! De dames hebben meesterlijk tijdens het avondprogramma aangevuld met jazz standards en soft-pop. En natuurlijk moest ik zelf ook nog even wat laten horen, en zong/speelde Misty voor mijn kersverse vrouw Yvonne.

Een kwart eeuw piano

Enigzins teleurgesteld dat het bandgebeuren wederom stil stond, bedacht ik dat het inmiddels 25 jaar geleden was dag ik piano begon te spelen. We schrijven dus inmiddels het jaar 2005. Toch ietwat verveeld bij het idee om mijn verjaardag te vieren met een hapje, drankje, familie en vrienden kreeg het idee vorm om er wat muzikaals van te maken. 

Het idee groeide uit tot het ten gehore brengen van een soort muzikale levensloop: beginnend bij de klassieke pianolessen naar wat popmuziek maar vooral veel jazz. Omdat het niet echt heel boeiend is voor de gemiddelde uitgenodigde gast om de hele avond alleen naar mijn piano te luisteren, nodigde ik mijn broer en Henny Melenberg uit. Daar zat wel wat uitdaging in: ik wist dat Henny ook graag jazz zong, maar Robert was wel redelijk klaar met het jazz gebeuren. Toch leek het hem leuk om samen te spelen.

De setlijst stelde ik samen op wat ik op dat moment leuk vond. En zo kwam de volgende setlijst tot stand:

Set 1     Tempo Type
  1 Lady Bird Snel Jazz
  2 All of me Snel Jazz
         
  3 All the things you are Snel Jazz
  4 Sleepy Shores Langzaam Klassiek
  5 Ballade pour Adeline Langzaam Klassiek
  6 Let's call the whole thing off Middel Jazz
  7 Just the way you are Langzaam Pop
  8 Turn me on Langzaam Pop
  9 Have you met Miss Jones Snel Jazz
  10 Moonlight in Vermont Langzaam Jazz
  11 Can't help lovin' dat man Langzaam Jazz
  12 It's only a paper moon Snel Jazz
  13 Harder dan ik hebben kan Langzaam Pop
  14 Summertime Snel Jazz
         
Set 2        
  15 Like a lover Snel Latin
  16 Wave Snel Latin
  17 New York State Mind Langzaam Pop
  18 Can't we be friends Snel Jazz
  19 A fine romance Snel Jazz
  20 Misty Langzaam Jazz
  21 Angel Eyes Langzaam Jazz
  22 My Favourite Things Snel Musical
  23 Fly me to the moon Snel Jazz
  24 Lover's Lullabye Langzaam Pop
  25 Thank you for the music Snel Pop

De uitdaging lag er in dat Henny en ik wel in Meppel wonen, maar Robert niet. Dus werkten Henny en ik de toonhoogte en het arrangement uit en repeteerden we slechts 3 keer met zijn drieën. We besloten om ook wat duetten te zingen: Let's call the whole thing off en A Fine Romance. Geplaagd door een flinke verkoudheid had ik redelijk wat moeite om mijn partij te zingen; soms moest het een octaaf lager waardoor mijn toch al lage stem een nogal hoog 'Barry White' gehalte kreeg. Maar gehuld in trouwpak in de (ietwat ruime) kerkzaal van Het Erfdeel mocht ik plaatsnemen achter de Yamaha C1 vleugel van de kerk.

  

Eindelijk ook de gelegenheid om mijn ouders eens te bedanken voor de kans die ik kreeg om met de pianolessen te beginnen. Nog altijd proberen ze als het even kan de optredens die ik moet geven bij te wonen.

Just fine

Na het optreden met Henny en Robert, ben ik samen met Henny doorgegaan met het samen muziek maken. Het repertoire bestond vooral uit luisterbare jazz waarmee ik Henny op piano in mijn eentje kon begeleiden. We kwamen meestal om de week bij elkaar om te repeteren, maar ook vooral om te praten over muziek en muzikale ervaringen uit het verleden. 

Het bleef niet lang geheim dat Henny weer muzikaal bezig was, en dat er wellicht optredens in het verschiet waren. Dus wederom een stok achter de deur om een samenhangend repertoire samen te stellen en flink te blijven oefenen; zowel thuis achter de piano als samen bij Henny. Gelukkig vinden de buren van Henny het niet erg als we tot 's-avonds tien uur repetereerden. We werkten de arrangementen uit, spraken af hoe het intro er uit moest zien en waar de tempowisselingen nodig waren. Er is in wezen niet zoveel te kiezen qua volume, tempo, wie-doet-wat-wanneer. Gelukkig had Henny hier en daar ook bijzondere arrangementen in het frans waardoor het geheel een heel ander tintje krijgt. 

Verder ben ik zelf geneigd met nummers aan te komen die ik al jaren speel of luister, en dan is het verfrissend om af en toe gedwongen te worden iets te moeten spelen waarmee Henny aankwam.

We hebben samen een aantal keer het kerstdiner op het Drenthe College muzikaal aangevuld, en dat viel niet mee. De mensen vooraan vonden het vaak te luid terwijl de mensen achterin wel wilden swingen. We moesten daardoor ook verplicht een kerst repertoire instuderen, dat mij later nog wel van pas zou komen bij Dickens Singers. Bij zo'n kerst diner waren wij aan het optreden als de mensen aten, en als dat eten zo'n beetje op was kregen wij dezelfde gang naast het podium geserveerd. 

En dus moest er ook een naam komen voor ons duo. Het werd 'Just Fine'.

Na een tijd kregen we versterking van gitarist en collega van Henny: Dick. Samen verkenden we nieuwe wegen met ook meer Folk muziek. Hoewel we meer konden doen met 2 instrumenten, bleek toch al gauw dat het lastig kan zijn omdat piano en gitaar elkaar qua klankkleur in de weg kunnen zitten. Je moet dus nog duidelijkere afspraken maken over wie-doet-wat-wanneer, en over hoe je het samenspel inricht. Bijvoorbeeld: wie doet de fills & versieringen en wie doet de basis begeleiding. En soms deden we nummers met alleen piano of gitaar.

Ook met Dick deden we het jaarlijks kerstdiner. We zijn inmiddels in 2009 beland....... Toen Henny vanwege acute ziekte een keer niet mee kon doen, deden we poging om zo goed als mogelijk toch de avond op te vullen. De suggestie dat men  anders 'wel een CD-tje op zou zetten' was onze eer te na. Maar het viel niet mee omdat we moesten omschakelen van een begeleiding naar herkenbare zangpartij, omdat niemand anders in de gaten heeft wat je speelt......

We traden nog op bij wat jubilea van collegae van Henny, maar twee belangrijke optredens mogen niet onbenoemd blijven. Het eerste betreft een ambitieus project voor een optreden in een kroeg (Habannos) in Havelte met volwaardige band, en ten tweede een intiem optreden in de Cultuur Salon te Meppel.

We're the band!

Dit is één van mijn favoriete uitspraken die ik graag gebruik bij binnenkomst als ik optreed. Gejat uit de Blues Brothers film (uit de jaren '80, niet die vreselijke sequel in 2000) als ze aankomen bij Bob's Country Bunker @ 1:17:12. Geweldige film met fantastische hits en artiesten, maar nu eerst 'my humble appearances'.

Het optreden in Habannos was bedoeld om eens lekker met een band op de planken te staan. Vrienden en familie werden uitgenodigd om te komen kijken. Aan boord waren wederom een aantal bekenden: broerje op de bas, Martijn Muijs op drums, Dick op gitaar, Henny zang en ondergetekende op piano. Het was van alles wat maar vooral Jazz, Folk, Latin en hier en daar een hitje (zoals Everlasting Love in de uitvoering van Jamie Cullum).

We hebben in totaal 2x met zijn allen kunnen oefenen om een avondvullend repertoire neer te zetten (ik geloof 30 nummers). De rest werd vooral via mail gedaan en uiteraard bij Henny en/of Dick thuis voor de laatste finesses. 

En het laatste optreden van trio Just Fine was in de Cultuur Salon in de Woldstraat in Meppel. We schrijven 23 januari 2011.

Een complex repertoire dat niet veel meer leek op waar Henny en ik ooit mee begonnen waren jaren eerder. Dit was ook mijn auditie voor de volgende club (Cool Act), omdat ik eigenlijk al had besloten te stoppen met Just Fine. Het repertoire sprak me steeds minder aan en de arrangementen werden steeds lastiger waardoor er steeds vaker liedjes waren die voor gitaar of piano niet leuk waren. 

Het optreden was volgeboekt, al moet je je dan voorstellen dat er dan dus 30 man in het zaaltje zit. Maar het had het gewenste effect: muzikale intimiteit. Op de piano in de salon heb ik inmiddels al vele malen mogen vertoeven, varierend met veel of weinig publiek. Ook hier weer een flink programma dus er moest behoorlijk gestudeerd worden. Zowel thuis als met zijn drieeen.

In de zaal 2 bassen van Cool Act en Marianne Mol als dirigent van Cool Act: een jazz koor die mij op het spoor waren gekomen via Marianne Mol. Doordat Marianne en ik ooit bij popkoor The Midges zaten was mijn reputatie als pianist bekend. Maar of dat nog bruikbaar was voor Cool Act moest dus nog blijken. Het jazz gedeelte van het repertoire van die avond zou een aardige indicatie zijn van wat ik bij Cool Act mocht gaan spelen dus ik mocht op auditie.

Cool Act & Dickens Singers

En zo mocht ik in februari 2011 op auditie bij Cool Act. Een leuk jazzy koor waarvan al snel bleek dat het in meerdere aspecten geen doorsnee verzameling koorleden was. Na wat nummer mee gespeeld te hebben (waarvan ik gelukkig 'Take Five' van Dave Brubeck al eens op pianoles had gespeeld) bleek dat ik wel mocht blijven. 

Het koor heeft als muziekrichting Jazz, Latin & Americana. Dat levert soms een wonderlijke mix van uiteenlopende nummers op. Van 'Take Five' tot 'Tears in heaven' en van 'The shadow of your smile' tot 'Sixteen tons'. De repetities waren eerder bij iemand thuis waardoor ik niet met piano hoefde te slepen , maar na enige tijd verhuisden we naar de achterkamer van De Tipbrug. Soms moesten we uitwijken naar de popruimte van De Plataan of naar een ander koorlid met piano en zonder buren.

De optredens bestonden vooral uit de Donderdag Meppel Dag, korenfestivals of -concours en op bijvoorbeeld het Meppeler Muziekfestival of het (Meppeler) Grachtenfestival. Het was leuk om bijna altijd met iets compleet afwijkends te komen dan de standaard popkoren of shantykoren. Maar soms voel je je dan als jazzkoor niet echt thuis....

Op de optredens waren we meestal stijlvol uitgedost in zwart met accentje. Maar op de Donderdag Meppel Dag gingen we vaak een stapje verder: hoepelrokken, nep tatoos, hoedjes en zelfs een zelf-meegebrachte rode loper moesten zorgen voor een serieuze Hollywood uitstraling. Het huzarenstukje werd gevormd door de legendarische piano bakfiets: een bakfiets waar een digitale piano op gezet kon worden en waar ik als pianist op kon zitten te spelen. Met ruimte voor versiering en een powered speaker konden we zelfs met mobiel aggregaat spelend de straten door. Volgens mij nergens anders vertoond.

Tot mijn verrassing bleek het koor een alter-ego te hebben. Vanaf oktober veranderd Cool Act in het projectkoor Dickens Singers.Dit Dickens Singers koor brengt kerstliedjes. Jazzy kerstliedjes weliswaar. Dus het hele repertoire ging overstag. Het kerstrepertoire bestond uit klassiekers met piano (Let it snow, The Christmas Song, Winter Wonderland) maar ook uit a-capella en eigentijdse jazzy nummers (It's christmas and all of that jazz & Baby it's cold outside). Van dat laatste nummer is overigens een prachtige opname van Ella & Louis. De verrassing was compleet toen ik zag in welke outfit de Dickens Singers op stap gingen. Nu was ik ondertussen de outfit voor de Donderdag Meppel Dag gewend, maar de Dickens outfits waren nog uitgebreider. Met hoeden, hoepelrokken, dameshoedjes, brilletjes en accessoires werd een reis terug in de tijd gemaakt. En daar onder de nodige lagen (thermo) kleding om warm te blijven. We traden namelijk regelmatig buiten op in de koude avonduren, met wind, sneeuw en vorst. Soms in een tent, soms in de rook van vuurkorven en meestal met de legendarisch bakfiets inclusief kerstversiering en lichtslang.

Optredens

Er waren voor mij wel wat legendarische optredens bij. Zo was er een optreden mét jury in een theaterzaal (ik geloof De Tamboer iin Hoogeveen) waar we hadden besloten een geel hoedje te dragen vól met pailletten. En dan zit je stampvol zenuwen achter een wildvreemde vleugel waar je nog nooit op gespeeld hebt, en dan blijkt dat al die pailletten een psychedelisch patroon op je bladmuziek projecteren door de stage belichting. Of het optreden in Ruinen waarbij we als Dickens Singers in de kou en stromende regen onder een half open tent speelden waarbij er ongeveer 15 man publiek 's-avonds de Brink op kwam. En niet te vergeten de Donderdag Meppel Dag optredens die traditioneel werden afgesloten met een chinees etentje. Helaas moest er eenmaal een koorlid worden afgevoerd door een aanrijding met de piano bakfiets. Het laatste optreden was er ook één voor de geschiedenisboeken. Op de koopzondag in Meppel waren diverse koren gevraagd waaronder de Dickens Singers én het Groot Gieters Popkoor waar ik ook pianist ben. Dat was dus ruim 3 uur lang vol continu wisselen Dickens en Groot Gieters Popkoor. Dan ben je wel behoorlijk gaar.

Studeren en arrangeren

Het repertoire Americana was voor mij persoonlijk niet zo erg leuk, maar je zag dat de koorleden die muziek echt beleefde. Met 'Find the cost of freedom' werden zowel koorleden als publiek (als ze de moeite namen om te luisteren) keer op keer geraakt. Maar de nummers waarbij ik óf keihard moest studeren op het uitgeschreven repertoire óf waar ik een arrangement van moest maken, maakte het interressant. Zo waren er lastige arrangementen voor 'Mas que nada' (Sergio Mendes & Brasil 66), 'The shadow of your smile' (Mandel/Webster) en 'Cabaret' uit de gelijknamige musical. Dat was echt studeren op de vingerzettingen, ritmes en herhalingen.Aan de ander kant mocht ik juist met 'Bye Bye Blackbird' en 'Route 66' lekker zelf aan de slag: als de toonsoort en de herhalingen maar klopte met de tekst kon ik me redelijk uitleven. Zolang ik van swing geen jazz-waltz maakte was er niet zoveel aan de hand

Een nieuwe piano

Ondertussen kreeg ik problemen met de digitale piano (de Yamaha P-80): er bleven toetsen hangen en dat kan je er niet bij hebben. Dus op zoek naar een nieuwe piano! Daar gaat je spaargeld....... Maar voor een leuke prijs zag ik bij Woodbrass.com in Parijs de opvolger van mijn P-80: de Yamaha P-105b. Na de nodige reviews van de webwinkel en de piano fysiek ergens uitgeprobeerd te hebben bestelde ik de piano die een paar dagen later mét accessoires "netjes" thuis. Terwijl de mopperende transporteur voor de deur stond te wachten, testte ik de piano even grondig: zowel visueel als qua geluid. Pas daarna tekende ik voor ontvangst en kon het plezier beginnen. 

De oude Piano ging naar Marktplaats waar die na wat onderhandelen nog eur 85,- op bracht. De stoel die ik als extraatje bij de nieuwe piano kreeg wist ik ook nog voor eur 25 te verkopen, dus al met al wist ik nog eur 110 te besparen op de nieuwe aankoop. De koper van de oude piano bleek bij afhalen een bekende te zijn, die met wat knutselwerk de defecte toetsen had omgewisseld en met hernieuwd plezier er op speelde.

The end

In december 2014 komt er helaas definitief een einde aan dit feest vol jazz, latin, americana en kerst.

Groot Gieters Popkoor

Marianne Mol, Giethoorn, de start nov 2012. Groot was het juiste woord. Gondelvaart. Kolenkit optredens.

De Vriendenkring

Tijdens een optreden in 2014 van het Groot Gieters Popkoor bij De Meenthe te Steenwijk, werd ik op de gang bij de kleedkamers aangeschoten door een dirigent: Gé de Wit die daar was in verband met het optreden van De Midges uit Meppel. Hij was naarstig op zoek naar een pianist die in juni 2014 kon begeleiden bij het 100 jarig bestaan van De Vriendenkring uit Giethoorn. Een koor dat hij ook dirigeert. Helaas was de vaste pianist verhinderd op de dag van het optreden, en of ik kon vervangen. 

Nu ken ik meestal mijn agenda niet uit mijn hoofd, maar ik beloofde contact op te nemen en te kijken of ik wel kon. Uiteindelijk bleek dat het ging lukken, en ik zou via-via de bladmuziek ontvangen. In korenland zijn er meestal flink wat mensen die bij meer dan één koor zingen, of in ieder geval nog bij elkaar over de vloer komen.

Zo gezegd zo gedaan, en enige tijd later lag er een wonderlijke verzameling bladmuziek op mijn bureau. Van Elvis Presley tot Edelweis, en van met de hand genoteerde bladmuziek tot aan elkaar geplakte kopieen. IJverig ging ik werk, maar al gauw bleek dat de muziek niet echt mijn stijl is maar ook een flinke uitdaging bleek te zijn. Klassieke stukken als 'Ave verum corpus' en 'Edelweiss' vereiste toch wat meer soepelheid van de vingers en hersenen dan ik gewend was. Met nog twee koren die ook niet stil zaten qua optredens (bijv. met Cool Act op de Donderdag Meppel Dag), kreeg ik langzaam aan het gevoel dat het niet ging lukken. Ik was ondertussen al met de dirigent aan het mailen over uitleg van de muziek en of iets met 4 kruizen niet een halfje hoger of lager mocht. De slecht leesbare stukken en handgeschreven bladen was ik al aan het overzetten naar MuseScore om zo betere bladmuziek te krijgen en een idee hoe het zou moeten klinken (dat helpt mij toch altijd weer). Maar de grofweg 14 stukken waren een flinke kluif.

En toen was daar ineens de oplossing: het optreden zou verschuiven naar een andere datum waardoor de vaste pianist wel zou kunnen. Als ik wilde mocht ik er onder uit. Hoewel het niet mijn stijl is om meteen de handoek in de ring te gooien maar ik had stellig het idee dat mijn begeleiding nou niet bepaald een successfactor zou zijn voor het koor. Had ik al gezegd dat de burgemeester er ook bij zou zijn?! 

Dus na kort wikken en wegen meldde ik beleefd dat ze beter de vaste pianist konden inzetten. Lange tijd bleef het stil en toen ik nog eens informeerde in Giethoorn bleek dat het uiteindelijk toch dramatisch was afgelopen. De datum was weer terug verschoven, waardoor dus de vaste pianist ook niet kon. Mij durfden ze niet meer te vragen, dus werd er een derde ingezet. Uiteindelijk bleek dat het koor ook niet alle stukken onder de knie kreeg, en de derde pianist uiteindelijk maar ongeveer 3 stukken had begeleid. Ik voelde me daarna toch wel enigzins schuldig, maar heb wel geleerd om niet zonder inzage in de bladmuziek of het repertoire JA te zeggen tegen zo'n uitnodiging. Het leek wel een dejá vu van de uitnodiging voor het bigband festival in Sneek (zie eerder in deze muzikale CV).

Henny's Jubileum concert

4 april 2014, Henny, Martin, Dick, Mischa, Eric, Ina & Barbara. Frans, Duits, Engels en oud Renettes repertoire met de dames. Heerlijke solos met Henny en genieten van Stevie's Knocks me off my feet.

The Broadway Troupe 

Na het uiteenvallen van Cool Act is er voor mij even rust, maar met de belofte van Marianne dat er alweer iets broeit waar ik onderdeel van kan uit maken. Uiteindelijk starten we in januari 2015 met The Broadway Troupe. Een 'troupe' is een rondreizend gezelschap gericht op mensen entertainen met (vooral) dans en muziek. En dat is ook het exacte verschil met Cool Act: er moet meer geacteerd en bewogen worden. Het repertoire zal een verhaal vertellen, uitgedragen door verschillende nummers die in de stijl van Broadway passen. Een gedurfd experiment want niet iedereen die graag zingt durft op het podium wat meer van zichzelf te laten zien. 

Voor mij is het een onzekere onderneming: wist ik met CoolAct wel waar ik aan begon, met de ideeen van Marianne voor The Broadway Troupe kan het met de muziek alle kanten op. Hoewel Broadway niet zo mijn ding is, krijg ik op basis van de beoogde nummers wel een idee waar het heen gaat. Geen grote Andrew Lloyd Webber producties waar ik geen weet van heb, maar bekendere zaken als Monty Python's Allways look on the bright side of life, Home van Bublé en een prachtig arrangement van House of the rising sun als ook Mack the Knife die ik al zolang op mijn verlanglijstje had staan. Veel is uit gearrangeerd maar hier en daar is ruimte voor eigen inbreng op de piano. Leuke intros en bij Mack the knife is de bekende opbouw (rustig beginnen en dan flink uitpakken) goed terug te vinden. 

Ik besluit ja te zeggen en samen met Marianne het avontuur aan te gaan. We oefenen op een nieuwe plek, zelfde tijd met veel bekende mensen en wat nieuwe gezichten. Na verloop van tijd belanden we toch weer bij de Tipbrug, zijn de nieuwe mensen niet allemaal blijven hangen en staat het optreden in september 2015 op het Meppeler Muziek Festival al snel op de agenda. Iets om naar toe te werken dus.

De Cultuur Salon

In Meppel zit in de brede Woldstraat de Cultuur Salon. Een plek voor cultuurminnend en -makend Meppel en omgeving. Zowel beeldende kunst, als dichten en muziek krijgen daar een plaats. Zo ook voor mij. Sinds ongeveer 2011 ben ik af en toe te horen op dit gezellige podium van huiskamer formaat. 

De ene keer met Cool Act, dan andere keer met Henny. Er staat daar een authentieke piano en dat scheelt natuurlijk slepen. Ik heb daar gespeeld op avonden en middagen dat er slechts 8 man zat, of dat de tent was uitverkocht. Gratis of tegen vergoeding, maar altijd met plezier. De ontspannen en ongedwongen sfeer maken altijd dat het een gezellig boel wordt. Er wordt soms meegezongen door het publiek, of er komen mensen meezingen op het podium. Je weet nooit precies hoe het eindigt.

 

De elpee

De elpee, velen zullen niet eens eens weten hoe je het uitspreekt. De LP of Langspeelplaat. Een echt stukje jeugdsentiment.Waarom nu ineens zo sentimenteel? Ik ben iemand die altijd graag met de nieuwste snufjes speelt, maar vind ze vaak te duur. Maar gisteren was er weer zo'n momentje: voor een luttel bedrag een apparaatje waarmee je het geluid van je smartphone draadloos (via Bluetooth, alweer zo'n mooie nederlandse uitvinding) kan overbrengen naar je stereo. Inpluggen, aansluiten en het werkt gewoon meteen. Er zit zowaar nog een handleiding bij, maar wie leest dat ding nog?

's-Avonds laat in bed kwam de term LP ineens bovendrijven, samen met de nodige sentimentele herinneringen. En zoals altijd vraag je je af waarom vroeger altijd beter was. Eigenlijk was het namelijk helemaal niet beter dan nu met de LP: het ding was groot en lomp, ging na verloop van tijd onheroepelijk kraakgeluiden produceren en je moest hem altijd omdraaien halverwege als je net lekker aan het luisteren was.

Maar er waren ook goede kanten: naast de radio was de LP de enige macht die je had over je eigen muziek tenzij je zelf muziek kon maken (daarover later meer). Je kon je muziek delen door fysiek je LP mee te nemen naar iemand anders en hem op zijn of haar platenspeler te leggen. Een ander iets was de hoes: daarop werden soms alle songteksten gezet, maar nog mooier zoals bij Yes bijvoorbeeld: complete kunstwerken. En die hield je dan vast terwijl je voor het eerst het album luisterde. Of natuurlijk een afbeelding van je favoriete artiest waar je als meisje gek van was. Een ander voordeel was dat je direct naar een stukje muziek kon verplaatsen door de naald op te pakken en een andere fysieke plek te geven.

En dan waren er natuurlijk de bootleg albums, quadrofonische opnames en wat nog meer wel niet. Uren kon je struinen bij de 'platendief' die voor een prikkie tweedehands albums verkocht. Zo kon je van je zakgeld toch af en toe je collectie uitbreiden. Een andere manier was het lenen bij de bibliotheek/audiotheek. In Leeuwarden had je in de reguliere bibliotheek zo'n ding. Tot je 18e was het lidmaatschap gratis en betaalde je alleen voor de huur van het album. Bij dat proces hoorde natuurlijk het vooraf luisteren naar de nummers. Je nam het album mee uit het schap en gaf het aan de medewerker die het op een platenspeler legde. Je kreeg een luisterhokje toegewezen waar een koptelefoon hing om te luisteren. Je kon niks anders doen dan de koptelefoon van discutabele kwaliteit en hygiëne op te zetten en de stroom van nummers afwachten. En als het beviel nam je hem mee naar huis. Daar ging ie meestal meteen op de platenspeler om er een opname van te maken op je cassettebandje

Of je was lid van de boekenclub (ECI) en dan móest je periodiek een boek of elpee. Thuis struinen in de catalogus en kijken of je het in Leeuwarden bij de vestiging kon krijgen. Mét korting natuurlijk. 

De goede herinneringen hebben vooral te maken met de zaken er omheen moeten we dus concluderen. Zo hadden wij thuis een album waarop 2 medleys van allerlei Gershwin muziek stond: één op de A-kant, en één op de B-kant. Mijn eerste contact met Jazz muziek zeg maar. 

Ook gebruikten we albums van Fleetwood Mac en Dire Straits om met onze muziek instrumenten mee te spelen: met piano (Rösler), Syntesizer (Roland D10) en (bas)gitaar (zelfgemaakt) speelde mijn broer en ik mee met de toen bekende hits. Als pa & ma de hort op waren ging de stereo op 10: een elpee er op, bladmuziek voor je neus en spelen maar. 

Inmiddels heb ik nog wel een aantal elpees, maar geen platenspeler meer. Dat gaat tegenwoordig allemaal digitaal: eerst de komst van de CD, daarna de uitvinding van het MP3-formaat en het opzetten van online winkels zoals iTunes. 

Muzikale afsluiting op de rondvaartboot te Giethoorn

Vanavond was de laatste avond in het seizoen van het Groot Gieters Popkoor. Vorig jaar sloten we af met een redelijk normale repetitie en nog wat gezelligheid daarna. Een hapje en drankje en hier daar wat losse flodders om mee te zingen op de piano.

Vandaag deden we dat anders: aangezien er toch wat mensen in het koor iets met toerisme in Giethoorn doen kwam het voorstel om met een rondvaartboot van de familie Smit een rondje te varen door Giethoorn. Al zingend zoals het een koor betaamd, en begeleid op piano.

Dus nadat geverifieerd was dat er 220Volt op de boot was, de piano ingepakt (met alles wat daarbij hoort) en na een lange dag hard werken afgereisd naar zuid Giethoorn. Na het verzamelen bij eerder genoemde familie Smit op het terras, het verplichte kopje koffie en de check of dirigent, pianist en piano aanwezig waren konden we instappen. Aangezien iedereen (behalve ondergetekende) netjes in optreed-tenue was verschenen werd de gelegenheid aangegrepen om nog een leuke foto te maken die dienst kan doen als PR-materiaal voor de toekomst. Enigszins onzeker stonden we op een typisch Gieterse brug te lachen dat het een lieve lust was. De ter plekke aangewezen vrijwilliger-fotograaf zou in de goede oude tijd minstens een rolletje van 36 opnames volgeschoten hebben om zeker te weten dat iedereen lacht, die juiste kant op kijkt of niet per ongeluk zijn zonnebril nog op had. Wat een genot is dat toch die digitale camera. Had je vroeger na drie weken eindelijk je vakantiekiekjes afgedrukt dan kwam je er meestal achter dat je alleen voor de foto's de vakantie al over zou moeten doen. Maar nu regel je dat ter plaatse.

Verzekerd van steengoed PR-materiaal gingen wij, al dan niet voorzien van pillen tegen zeeziekte, vrolijk gestemd 'de boot in'. Er was immers niemand van de brug gevallen en we men was qua zang partijen ook goed van de partij. Nadat men een plek had gezocht kon de pianist eens flink uitpakken en al gauw stond de piano vlakbij de schipper klaar voor gebruik. Er werd nog even gecontroleerd of niemand de boot gemist had, en al gauw stuurde de enigszins beteuterde schipper met vaste hand door klein Venetië. Uit betrouwbare bron vernam ik achteraf dat er wel vaker koren al musiceren door de Gieterse grachten kabbelen, maar ook het Groot Gieters Popkoor heeft zo zijn eigenaardigheden.

Nog terwijl de koffie en thee rondgingen werd het vertrouwde repertoire dat optredens waardig ten gehore gebracht kan worden, beheerst neergezet door het koor. Met één hand spelend (om ondertussen de flinke plakken appelcake naar binnen te werken) wist de pianist het koor op het goede pad te houden. Inmiddels was er geen houden meer aan. Het wandelend, fietsend, varend en hond-uitlatend publiek bleef staan, liep mee, draaide om en pakte massaal de smartphone er bij om direct aan de rest van Facebook-minnende collegae en vrienden het unieke moment te delen. Je vraagt je op zulke momenten af hoeveel likes zo'n voorbijganger scored met onze prestaties. Alles voor het publiek, de aandacht en het applaus denken we dan maar. Wellicht levert het nog een optreden op! Dus zetten we ons beste beentje voor!

Eenmaal buitengaats aangekomen wendden wij de steven naar 'het eilandje' (lokale uitdrukking) om de inwendige mens te versterken. Het repertoire was nog niet op, maar nu was het improviseren geblazen. Als pianist is het zwaar: men zet in en je moet maar zien of je kent en ze de juiste toonsoort gebruiken. Met enige overtuiging wil het nog wel eens lukken om het eerste couplet en een luidkeels refrein gezamenlijk er uit te persen. Maar een tweede couplet is meestal nauwelijks haalbaar. Hoewel de jeugd van Giethoorn, dat op 'het eilandje' het zomerse stof nog even afspoelde, ons wel in de gaten had kon het blijkbaar oubollige repertoire dat met wijn en kaasstengels in de hand ten gehore werd gebracht niet bekoren. Al snel namen wij de oversteek terug naar de grachtengordel om daar de rest van ons repertoire wederom solide neer te zetten.

Kronkelend door de smalle bochtjes kwamen we uiteindelijk uit op de brede vaart langs de kanaaldijk. Ook daar was het vrolijk zwaaien naar het publiek, met het risico dat passerende automobilisten dusdanig afgeleid waren dat er meer inzat dan een flink aantal Likes op Facebook:"Auto te water door popkoor". Ik zag de krantenkoppen al voor me.

Nadat de fut er wat uit was omdat het repertoire nu wel echt op was, raakten we kant noch wal met het zingen. Pas toen er weer serieus publiek in zicht was werd het repertoire opnieuw ingezet. Zo rond een uur of kwart over negen naderden we de vertrekplaats waar een verdwaald koorlid nog even aan boord kwam om de laatste etappe nog mee te maken. Ervaren door het raam klimmend vond ook hij een plekje op de achtersteven vlak bij pianist en schipper. 

Helaas kwam ook aan deze monster prestatie (op welk vlak mag u zelf beoordelen) een einde en rond kwart voor tien ruilden we de zeebenen in voor het vertrouwde asfalt van de Gieterse paden langs de grachten. Het was nog lang gezellig. De vakantie wensen werden uitgewisseld en men ging zijns weegs.