blogheader
Martin's blog
Martin's belevenissen
 

Expositie in Zael

Voor de zomervakantie 2016 kwam ik Dineke Kraaijeveld tegen. Ik weet dat zij kunstenares is en cello speelt, en zij weet dat ik pianospeel (als ex-koor lid van CoolAct/Dickens Singers) en soms kun je elkaar dan helpen. Dus zo kwam het verzoek of ik haar wilde begeleiden op piano bij haar expositie in September. Haar instrument zou de alt blokfluit zijn.

Na mijn debacle met De Vriendenkring uit Giethoorn had ik mijn lesje wel geleerd: eerst de bladmuziek zien en dan praten we verder. Dus afgesproken om na de vakantie samen te komen om de zaken te bekijken. Omdat het om één klassiek stuk ging van slechts 4 minuten zou het wel lukken. Nu is het ongeveer 25 jaar geleden dat ik voor het laatst een klassiek stuk ten gehore mocht brengen voor publiek, dus enige gebrek aan zelfvertrouwen speelde zeker een rol

Uiteindelijk werd het door eigen toedoen toch weer kort dag voordat we bij elkaar konden komen. In de pauze bij de koorrepetitie in Meppel gingen we samen even zitten om het stuk door te nemen: Klein Suite van Hendrik Andriessen. Een stuk in drie delen varierend van Andante tot Allegretto, veel dynamiek en tempowisselingen. Eenmaal thuis met het stuk in handen ben ik meteen aan de slag gegaan om mijzelf te hersenspoelen: het stuk volledig overkloppen in MuseScore zodat ik partijen kon maken mét en zonder piano of fluit. In MuseScore kun je wel alle notaties, trillers, dynamiek (zowel absoluut als relatief) voorslagen en arpeggio's kwijt maar de tempo wisselingen (ritenuto bijvoorbeeld) zijn lastiger. Vooral in het tweede stuk zat veel dynamiek en arpeggio's over de linker+rechterhand. Maar het ziet er keurig uit. 

Vervolgens liet ik MuseScore van de partijen MP3-bestanden maken zodat ik ze overal (auto, telefoon) kon afspelen, en kon gebruiken om te oefenen. Bijvoorbeeld de fluitpartij vanaf de telefoon mixen met de electrische piano om zo een idee te krijgen van de combinatie. Ook voor Dineke leek me dat handig, dus ook die bestanden naar Dineke gemaild.

 

Vervolgens konden we één keer samen repeteren in Zael. Voor mij luxe want dan hoefde ik niet met mijn piano te slepen. Bovenstaande foto is gemaakt van de uiteindelijke uitvoering maar geeft alvast een mooi beeld van de situatie. Een mooie zwarte Schimmel piano die een prachtige heldere klank produceert en bijna net zo speelt als mijn Yamaha U1 thuis. Na een kwartiertje inspelen was ik wel gewend en konden we aan de slag.

Omdat de piano los staat van de muur en het geluid dus de vrije loop heeft, moest ik heel erg oppassen met de dynamiek. Een onversterkte blokfluit heeft niet al veel volume, een een losstaande piano overstemt dat al gauw. Laten we zeggen dat op de eerste (en enige) repetitie het flink wennen was om met een nieuwe solist samen te zorgen voor een gebalanceerde klank en volume. Als er PP staat (pianissimo) dan moet je in zo'n geval de toetsen bijna aaien in plaats van aanslaan. Om de arpeggio's of akkoorden er dan strak uit te krijgen is niet even eenvoudig (meer). 

Op de openingsdag zelf konden we gelukkig nogmaals de zaken doornemen en was de balans een stuk beter. Na de gebruikelijke woorden van bewondering bij de formele opening was het onze beurt met de muzikale noot. Hoewel het publiek niet erg groot was, zaten er enkele mede muzikanten in de zaal die mij schenen te herkennen, waarna de zenuwen alleen maar verder toenamen. Foutloos was het zeker niet, maar ik ben tevreden. De loftuitingen aan het adres van Dineke in zowel gesproken als geschreven woord (zie foto hier onder) waren ook positief over het muzikale gedeelte. Ik hoop maar dat ik daar een klein beetje aan bijgedragen heb. En zo komt je naam nog weer eens in de krant.......

Concoursen in Hoogeveen en Steenwijk

Zoals elk jaar in het voorjaar waren en weer korenfestivals / concoursen in de regio. De eerste (op 20 februari 2016) viel dit jaar in Steenwijk. Voor het Groot Gieters Popkoor was het een gelegenheid om weer eens in het theater op te treden, maar ook een jury rapport daarvan te ontvangen. Voor The Broadway Troupe was dit nog iets te vroeg, maar waren onze blikken gericht op het concours van het korenfestival in Hoogeveen (op 26 maart 2016). Uiteindelijk was ook het Groot Gieters Popkoor daar ingeloot en kon ik dus in Steenwijk tweemaal aan de vleugel aanschuiven.

Het korenfestival in Steenwijk kenmerkt zich door een hoge mate van gezelligheid en een meezing mogelijkheid bij de wisseling van de koren. Ook dit jaar was de band van één van de koren bereid gevonden om het publiek door een paar hits heen te trekken, ondersteund door wat gelegenheids zangeressen. De leden van het Groot Gieters Popkoor kregen eerder die middag al een workshop over popmuziek zingen, en konden blijven eten in De Meenthe. Maar aangezien we als tweede op de rol stonden, was het al snel inzingen geblazen in een van de kleine, bloedhete zaaltjes. 

Voor de optredens van die avond los zouden barsten, was ik al even de zaal in gelopen om te kijken hoe de situatie 'on stage' er bij stond. Het is toch altijd lastig als je niet even kan inspelen op de betreffende piano of vleugel, dus een gevoel krijgen voor het podium is wel het minste wat je kunt doen. Wat ik daar meemaakte voorspelde niet veel goeds: de mensen van het geluid hadden de grootste moeite om het kwartet (dat gepland stond ná alle optredens) op de juiste manier van geluid te voorzien. Er is niks zo lastig als je jezelf of medemuzikanten of -zangers niet goed kunt horen. Daarvoor heeft men het fenomeen 'monitor' uitgevonden: deze luidsprekers op het podium moeten er voor zorgen dat de verschillende partijen (koor, dirigent, muzikanten) elkaar voldoende kunnen horen én dat je jezelf hoort. Maar dat bleek lastig....

Eenmaal ingezongen gingen we naar de coulissen om onze beurt af te wachten. Na niet al te lang wachten (en jezelf zenuwachtig maken) waren we dan aan de beurt. Een zaal vol met collega koorleden en muzikanten plus een drie koppige jury zouden ons (in)formeel gaan beoordelen. Van de jury zouden we te zijner tijd een schriftelijk rapport ontvangen; het publiek geeft natuurlijk direct terugkoppeling door middel van daverend applaus of uit verveeldheid door je heen kletsen. Op ons repertoire voor die avond stonden de volgende vier nummers:

  1. Somewhere only we know - Keane
  2. Mijn houten hart - De Poema's
  3. Maroon 5 medley 
  4. The rose - Bette Midler

Het gevreesde probleem met het geluid bleek inderdaad ook voor ons een probleem te zijn: er stond geen monitor bij de piano waardoor ik het koor amper hoorde en het koor hoorde de piano slecht. De vleugel stond deels open waardoor er een behoorlijke hoeveelheid geluid tussen mij en het koor zit. Bovendien is de akoestiek in De Meenthe slecht en is het podium behoorlijk groot. De sopranen die vaak de melodie zingen zijn een goed houvast voor mij als pianist om te kijken of het koor versnelt, vertraagd of domweg stukken vergeet te zingen (ja ook dat gebeurt, tijdens repetities en optredens). Tijdens de repetities staan de sopranen vlak achter mij. Op het podium in Steenwijk stonden ze aan de andere kant van het podium, met een luide vleugel er tussen. Tijdens 'Mijn houten hart' gingen koor en pianist dus hun eigen weg en liepen we uit elkaar. Doodzonde! Ook in het jury rapport werd aan dit vervelende incident gerefereerd, en dat voelt toch als een smet op mijn blazoen. Tijdens een zachter stukje van het nummer wisten we elkaar weer te vinden, maar de rest van het optreden ben je er toch enigzins 'van af' en ga je voorzichtiger spelen. En dat is jammer. 

Verder konden we met het Groot Gieters Popkoor terugkijken op een geslaagd optreden en gezien het rapport van de jury mochten we best trots zijn.

Een paar weken later is het tijd voor het concours in theater De Tamboer in Hoogeveen. Zoals gezegd zijn we daar met het Groot Gieters Popkoor én met de Broadway Troupe aanwezig. Ik heb daar al eerder gespeeld bij eerdere concoursen met zowel CoolAct en het Groot Gieters popkoor. Met het Groot Gieters Popkoor waren we als tweede aan de beurt. Met de Broadway Troupe moesten we als eerste na de pauze. Het podium waar we nu moesten optreden is kleiner, en de piano staat dichter bij het koor, waardoor de geluidsproblemen van Steenwijk niet aan de orde waren gelukkig. Met The Broadway Troupe zongen we:

  1. All aboard - medley van Chattanooga Choochoo en 
  2. House of the rising sun - arr. van Bob Chilcott
  3. Mack the knife - Kurt Weill
  4. Stairway to heaven - Led Zeppelin
  5. Find the cost of freedom - Crosby, Stills & Nash (à capella)

Met het Groot Gieters Popkoor zongen we:

  1. Somewhere only we know - Keane
  2. Mijn houten hart - De Poema's
  3. Maroon 5 medley 
  4. The rose - Bette Midler
  5. In this Heart - Sinéad O'Conner

Een paar quotes uit het beoordelingsformulier van de jury, over The Broadway Troupe:

Een muzikaal koor. Niet verkeerd om dit goed bij te houden.

Ik vind de koorklank wel mooi.

Inspirerende dirigent die energie uitstraalt. Ook genoten van de pianist.

Een leuk energiek koor. Mooi repertoire en jullie weten het geheel verrassend en spannend te
houden. Hier wil ik meer van zien!

Lekkere opkomst, origineel. goed bewust van wat je staat te zingen

Goede pianist , ondersteund het koor goed. Lekker bluesy

Natuurlijk waren er ook leerpunten voor koor en pianist, maar die houden we natuurlijk stil zodat we op die punten volgende keer nog beter kunnen scoren. De uitslag? We werden derde (van de 5 korenuit onze category 'overig') met The Broadway Troupe (99,5 punten) en gedeelde vierde (van de 8 koren in de category 'popkoor') met het Groot Gieters Popkoor (89,5 punten). 

Al met al was dit laatste concours naar tevredenheid. Op naar het volgende optreden. Dat is te vinden op 6 mei in Meppel, hoofdstraat, met The Broadway Troupe.

 

 

Een wonderlijke piano

Op 3 April jongstleden hebben we met het Groot Gieters Popkoor opgetreden in de kerkzaal van Fredeshiem. Het was een mooie zonnige dag, en de kerkzaal was daardoor mooi verlicht en lekker warm. Er was al van tevoren gemeld dat er een piano zou staan, maar het altijd een verrassing wat je dan aantreft. In dit geval was het zeker geen teleurstelling. Een mooie zwarte Yamaha stond glimmend in de hoek van de zaal te wachten.

Nu heb ik in mijn tijd als pianist al wat wonderlijke piano's mogen bespelen, maar iets als deze was ik nog niet tegen gekomen. Het is waarschijnlijk een Yamaha U5. Op het eerste gezicht is er niet veel wonderlijks aan deze piano, maar als je goed kijkt valt het op dat de bladmuziek wel ver naar links kan staan (zie foto). Deze piano heeft namelijk een bijzonder mechanisme voor de bladmuziek standaard: deze zit niet in de klep waarmee je de toetsen afdekt maar in de klankkast.

In de voorkant van het bovenste deel van de klankkast is een uitklapbare muziekstandaard verwerkt van aanzienlijke breedte. Het is mogelijk om deze dus in zijn geheel weer in de klankkast te laten terug vallen. Als de standaard uitgeklapt is kun je er gerust 4 pagina's bladmuziek op kwijt. Achter deze muziekstandaard zit nog wel een plank, die er voor zorgt dat de klankkast gesloten blijft. Een bijzondere piano dus. Goed gestemd ook , maar ik moest wel in de hoek met het koor links achter mij. Er kwam namelijk nogal veel volume uit als de piano 'vrij in de ruimte' stond. Lekker in het zonnetje spelend was het hoedje geen overbodige luxe: de rand van de hoed gaf af en toe mooi wat extra schaduw om te voorkomen dat ik tegen het vrolijke lente zonnetje in zat te kijken. 

En dan natuurlijk nog even wat info over het optreden. Een vol programma! Maar liefst 16 nummers. In de kerkzaal is het prachtig zingen trouwens. Een mooie akoestiek die ik zelf bij het zingen van "In this heart" weer eens mocht beleven. Als het kan (en mag) zing ik mee met de bassen bij dit mooie a capella nummer van Sinéad O'Conner.

Het publiek dat voornamelijk uit ouderen bestond vond het zo te zien allemaal erg leuk. Na afloop kregen we allemaal een roos uitgedeeld als bedankje. Leuk!

  1. Listen to the music - Doobie Brothers
  2. Someone like you - Adele
  3. Roar - Katy Perry
  4. I love you more - Racoon
  5. Maroon 5 medley
  6. Avond - Boudewijn de Groot
  7. Viva la Vida - COldplay
  8. Sweet Goodbyes - Krezip

Pauze

  1. In this heart - Sinéad O'Conner
  2. Somewhere only we know - Keane
  3. Born this way - LAdy Gaga
  4. Stil in mij - De Dijk
  5. Mijn houten hart - De poema's
  6. It's raining men - The Weather Girls
  7. Jailhouse Rock - Elvis Presley
  8. The Rose

Published by Martin Molema (Webmaster),

It's Christmas and all of that Jazz!

De kerst komt er weer aan dus het is weer tijd dat het Dickens Koor de kelen smeert, de teksten er in stampt en zorgt dat we niet collectief ziek worden. We komen ook deze periode weer naar u toe. We hopen daarbij natuurlijk op mooi weer met zon en een goed gehumeurd publiek dat hier en daar mee zingt. Het is weer een afwisselend programma geworden met maar liefst 3 locaties die voor ons ook nieuw zijn. 

We zijn maar liefst op 5 plaatsen in de (nogal uitgebreidde) regio. Maar hou de pers in de gaten! Er volgt nog een echte Kerst Flashmob in de regio Meppel. Een kleine tip: treinreizigers opgelet in de periode voor kerst! Wellicht wordt u verrast met een gratis optreden om u alvast in de kerstsfeer te brengen en 's-avonds aan de etenstafel met een mooi verhaal aan te komen........

 

 

Zaterdag 12 december Steenwijk Dickens festival

We zijn deze dag te vinden op diverse plaatsen tijdens het gezellige en goed aangekleedde Dickens Festival. Met de oude vertrouwde piano bakfiets vind u ons op de volgende plaatsen. 

  • 16.45 uur Optreden op De Markt
  • 17.25 uur Podium Gasthuisstraat
  • 17.45 uur optreden Woldpromenade
  • 18.25 uur Podium Gasthuisstraat
  • 19.30 uur  optreden Grote Kerk, Kerkstraat 16

Zondag 13 december Veenhuizen

In Veenhuizen mogen we de hele middag onze liedjes laten horen op de kerstmarkt aldaar. We zijn te vinden vanaf 13.30 tot 16.30 uur  langs de Oude Gracht vanaf nr. 4b. Hoewel Veenhuizen bekend staat om zijn gezelligheid en het gevangenismuseum hopen wij aan de goede kant van de tralies te blijven. Met onze (niet door het RDW goedgekeurde) piano bakfiets zullen we ook daar weer een gezellige, muzikale Dickens sfeer neerzetten. 

Donderdag 17 december Vriezenveen

Deze avond kunt u ons alleen meemaken als u lid bent van de Vrouwen van nu te Vriezenveen. We zullen hier de avond opvrolijken met onze Dickens kledij en jazzy kerstliedjes. Ons is al beloofd dat we een goed verzorgde avond tegemoet gaan met de nodige versnaperingen. Nu maar hopen dat we dan tóch op ons best zijn met goed gevulde buiken.

Zaterdag 19 december Havelte

Op deze zaterdagmiddag zijn we gast op de Havelter kerstmarkt. U kunt ons vinden op diverse locaties op en rondom de brink, maar zonder de legendarische bakfiets. 

Zondag 20 december Meppel

Ons laatste optreden is tijdens de koopzondag in Meppel. Samen met het Groot Gieters Popkoor vind u ons in de Meppeler binnenstad. Afwisselend zullen deze twee koren onder begeleiding van Marianne Mol vanaf 13:30u de koopzondag opvrolijken met jazzy kerstliedjes en lekkere popsongs. Het Groot Gieters Popkoor heeft zelfs voor de gelegenheid een tweetal populaire kerst-meezingers ingestudeerd. Dus komt allen luisteren en meezingen. Soms zal er pauze zijn om pianist (ondergetekende) en dirigent de nodige rust te geven, aangezien zowel de Dickens Singers en het Groot Gieters Popkoor leunen op deze muzikale ondersteuning.

Merry Christmas!

Tower Of Power

Maandag 30 november om 18:30u vertrek ik met de oudste zoon naar Groningen, concertzaal van de Oosterpoort. Daar zullen we een optreden van de band Tower Of Power gaan beleven. Hoe kom je daar nu terecht? Ik ben namelijk eigenlijk nooit actief op zoek naar leuke concerten, maar ditmaal was er een concrete aanleiding. Zoonlief wist op zijn 14e niks (betaalbaars) te vragen voor zijn verjaardag. Toevallig kwam het idee voorbij om samen naar een concert te gaan.

Dus gingen we op zoek. Er kwam werkelijk waar van alles voorbij op de boekingssites en concert agenda's. We keken zo hier en daar wat filmpjes op Youtube van Ruben Hein (slechts te gast bij een ander optreden), Caro Emerald (al uitverkocht behalve in Tilburg) en Carmen Souza. Het was het steeds net niet: of niet te betalen, niet te reizen (terugreis) of teveel van één ding. Ik hou namelijk best wel van een Hammond orgel, maar een hele avond naar 2 of 4 van die dingen is teveel (dus schrappen we ook Orgelvreten). 

En daar was ie ineens. Als je het niet kent zou je zomaar een geweldige wereld act wegstrepen: Tower Of Power. Soul en Funk zijn hun voornaamste handelsmerken, ondersteund door een zeer sterke blazerssectie, 'driving' basgitaar en (toch wel) een vette Hammond B3 met Lesliebox (zie ook de post van 10 maart 2015). Voor een redelijke prijs stonden we dus ineens met zijn tweeen op 30 november 19:30 voor de deuren van de grote zaal van de Oosterpoort in Groningen. Slechts een kleine rij scheidt ons van het podium. Als de deuren los gaan we kalm maar gedecideerd naar het podium, claimen een plek bij het groene kruis op het podium waar de zanger zal staan en laten deze tot 22u niet meer los.

Het uur wachten doden we wat door met wat andere fans te praten, het podium te inspecteren ("is dat nu een monitor of de Lesiebox") en de hier en daar zichtbare setlijst te lezen. We zijn nieuwsgierig wat ze gaan spelen, maar willen ons eigenlijk laten verrassen door wat er gaat gebeuren. Dat de Eternal Question ("What is hip?"), Soul With a capital S en andere hits voorbij zullen komen is wel duidelijk.Maar wanneer? En wat gaan ze er mee uithalen? Ondertussen verbazen we ons over twee zaken: de zaal zit nog lang niet vol, én de mensen die er zijn zitten vooral in plaats van een plaats te bemachtigen vlak bij het podium. Zou het te maken met de hoge gemiddelde leeftijd? Zo af en toe zien we een bandlid of een roady al zijn instrument inspecteren, even de zaal in turen om te kijken hoe vol het al zit of even te zwaaien.

Pas vlak voor de aanvang van het echte concert stroomt de zaal ineens vol. Wordt het toch nog gezellig, maar uitverkocht was het volgens de baliemedewerker niet. En dan gebeurt het: de lichten dimmen , de muzikanten komen op terwijl over de speakers een bekend stukje Tower Of Power hit speelt. De drummer pikt het ritme op, de bassist neemt de baslijn  over en gedecideerd geeft Emilio Castillo aan dat de CD uit kan en zij het van hier overnemen. Het spektakel barst los met "We came to play" (leuke woordgrap) en het muzikale intro houdt aan totdat de zanger Ray Greene het podium op komt. Dat Emilio de band nog steeds strak leidt is duidelijk aan de handgebaren die hij gebruikt om de band te instrueren wanneer bepaalde accenten vallen of lange noten mogen stoppen. 

Tower Of Power line up

(Image of www.towerofpower.com)

De line up is redelijk authentiek doordat zowel de drummer (David Garibaldi) en de bassist (Francis Rocco Prestia) weer terug zijn na wat nieuwe lichaamsonderdelen gekregen te hebben. Verder natuurlijk Emilio Castillo (tenor sax) en Stephen "Doc" Kupka (bariton sax) als de grondleggers en song writers als onmisbare vaste kern. Ook op de tenorsax vinden we naast Emilio de lead sax player Tom E. Politzer die veel solos krijgt en daarmee het publiek telkens weer weet te boeien. De blazerssectie bestaat verder uit Adolfo Acosta (trompet en flugelhorn) die de band ook alweer sinds 2000 versterkt, en Sal Cracchiolo (ook trompet en flugelhorn). 

Uiteraard mogen gitarist Jerry Cortez en organist (Hammond B3)  Roger Smith. Sinds eind 2013 verzorgt Ray Greene de zang, die eerder vanaf 2000 werd vertolkt door Larry Braggs. Ray verbaast behalve met zijn uitstekende stem, soul gevoel en inlevingsvermogen ook nog eens met het feit dat hij eigenlijk als trombonist begonnen is. Bij één van de nummers ("Down to the nightclub") neemt hij de trombone ter hand terwijl Emilio de zang doet. 

Ondertussen staan we vooraan te genieten, al moeten we wat vaker het hoofd in de nek leggen om Ray aan te kunnen kijken. Het tweede nummer is al een favoriet: Soul with a capital S. En als snel daarna maakt Ray een rondje om handjes te geven. Ook zoonlief en ik geven Ray een stevige hand en de glimlach die dat bij ons oplevert blijft minstens vijf minuten op onze gezichten te lezen. Dat gezicht ziet er wel wat anders uit dan anders omdat er aan bijna zijden bij ons een oordop zichtbaar is. De hoeveelheid herrie valt in het begin nog mee, maar zo gauw als de blazers los gaan is het niet veilig meer zo ver vooraan. De zang van Ray is helaas in het begin wat te zacht voor de mensen die het moeten hebben van de on-stage luidsprekers maar gelukkig is dat na een paar nummers ook opgelost.

De tijd vliegt ondertussen voorbij en voordat we het weten zijn we al 4 nummers verder voordat de groene hit "Only so much oil in the ground" het tempo weer opzweept en we lekker mee kunnen zingen en van een solo kunnen genieten. Uiteraard is er ook tijd om de band voor te stellen en aandacht en applaus te vragen voor de twee founding fathers en song writers. Een lang, lang applaus galmt door de Oosterpoort voor Emilio en Stephen.

Ray weet met het nummer "As surely as i stand here" de dames in het publiek voor zich te winnen. Dames die in de buurt van het podium staan krijgen even échte aandacht, een hand en een diepe blik in de ogen terwijl hij lieve woordjes zint. Ook vlak waar ik sta wordt een dame uitgenodigd en ze klampt zich flink vast aan Ray's handen. 

Bij "Down to the nightclub" neemt Emilio de microfoon over van Ray en laat Emilio zien dat hij nog steeds kan entertainen en zingen. Eindelijk mag Ray dan ook even zijn kunsten laten zien op de trombone, al is het eigenlijk te weinig. Toch stelt Ray in algemene zin niet teleur. Hij weet de tekst écht te brengen en je gelooft hem. De moves zijn natuurlijk en passen mooi bij de muziek. Dat de accentjes van band er strak in zitten weet Ray goed te benutten door zijn bewegingen daar op af te stemmen. Met armen en benen brengt hij de muziek verder tot leven. Tijdens de solos van de muzikanten verveelt hij geen ogenblik, door contact te zoeken met de ritme sectie of de blazers op te zwepen. Ook leuk zijn de bewegingen van de blazers. Enigzins stijfjes doen ze hun best om ook wat ingestudeerde pasjes en bewegingen te brengen. En het werkt aanstekelijk: individueel lijken ze zich (na al die jaren) nog wat opgelaten te voelen, maar door de collectieve uitvoering levert het resultaat. 

Ook de meerstemmige zang stelt niet teleur. Ze zijn goed hoorbaar en er wordt strak gewisseld tussen backing vocals en muziek maken. Dat betekent voor sommigen blazers dat ze afwisselend twee woorden zingen, snel twee noten blazen en dan weer verder zingen. Strakke timing is ook hier het handelsmerk van Tower of Power.

Halverwege laat Ray weten dat hij en Emilio na het optreden in de lobby aanwezig zijn voor fotos en handtekeningen ("We'll sign everything you bought, even if you didn't by anything"). Zoonlief weet bij één van de nummers ook nog een dubbele "low five" te scoren als Ray voor hem knielt op het podium met zijn handen klaar voor de "low five". Hij had het eerst niet in de gaten maar was nog net op tijd om toch de finishing touch te geven aan het nummer.  

En dan komt natuurlijk de aankondiging van the Eternal Question. Ondanks dat Ray aankondigt om samen de Eternal Question uit te spreken/schreeuwen, ben ik zo enthousiast dat ik in mijn eentje (met mijn luide stem) de vraag alvast stel "What is hip!?".... dus.... Gelukkig mag dat de pret niet bederven en nadat de hele zaal de vraag heeft gesteld barst het geweldige "What is hip?!" los. Na dit nummer lijkt het optreden afgelopen, maar iedereen weet beter en onder aanhoudend daverend applaus komt de band nog terug voor twee laatste nummers. Met de nodige solos en audience participation  eindigen we met "Souled Out".

Snel verlaten we zaal om een drankje te scoren en de merchandise desk in de gaten te houden. Al vrij snel zie ik Ray en Emilio zoals beloofd naar de desk lopen. We gaan snel er heen en zijn de eersten die Ray een hand geven en vragen om onze tickets te signeren. Zoonlief mag even achter de desk zodat ik wat fotos kan maken. Daarna schuiven we op naar Emilio voor één foto en signering. We roepen in het tumult dat inmiddels is ontstaan nog wat complimenten en verlaten de Oosterpoort. Met de ramen van de auto open en "Soul with a capital S" uit de speakers verlaten we de parkeergarage. Een record: binnen 15 minuten na het optreden van een wereldband staan we buiten met gesigneerde tickets en fotos van twee wereldmuzikanten. Probeer dat maar eens bij de gemiddelde gehypte band van tegenwoordig. 

Uiteindelijke setlist (zie de foto rechts voor een foto van de setlist die iemand van het podium heeft bemachtigd):

  1. We came to play
  2. Soul with a capital S
  3. Ain't nothing stopping us now
  4. Having fun
  5. Only so much oil in the ground
  6. Strike my main nerve 
  7. Just enough and too much
  8. As surely as i stand here 
  9. Down to the nightclub
  10. Maybe it'll rub off
  11. Willing to learn
  12. I got to groove
  13. So very hard to go 
  14. What is hip
  15. You're still a young man
  16. Souled out

 Yorick met Ray Greene

Yorick met Emilio Castillo